ตอนที่ 15 : คนโง่คนไหนกล้าขโมยจากคุณหนูสี่?

Power Up Artist Yang!

ยูเจี๋ยกลับมาโยนกระเป๋าเหรียญที่เบาขึ้นของเธอขึ้นลงในขณะที่อีกมือถือถุงผ้าที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่เพิ่งซื้อมา  น่าแปลกที่ผู้ขายที่เธอซื้อของด้วยเขามีวัสดุทั้งหมดในมือและสิ่งที่เขาต้องทำคือการเจาะรูลงในแม่พิมพ์ด้ามแปรงที่ทำไว้แล้ว ซึ่งต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าจะเสร็จและยูเจี๋ยสามารถรอได้จากที่เธอไม่มีอะไรทำ

ตอนนี้แม่พิมพ์ดินสออยู่ในถุงรวมกับวัสดุอื่นๆแล้ว แต่แกรไฟต์ยังไม่ได้จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้ ยูเจี๋ยวางแผนที่จะไปรับพวกมันทันที  สำหรับตอนนี้สิ่งที่เธอทำได้คือเลือกดูเพื่อหาทุกอย่างที่เธอต้องการด้วยเงินที่มีหรือกลับบ้าน

“มันบ่ายมากแล้วใช่ไหมฮุ่ยเอ๋อ?”  ยูเจี๋ยพูดอย่างไม่แยแสในขณะที่ข้างกระเป๋าและเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน

“ใช่แล้วค่ะคุณหนู ที่จริงแล้วมันใกล้จะค่ำแล้ว”

ยูเจี๋ยไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่เพียงครึ่งวันที่ผ่านไปนับตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในโลกนี้ เธอประสบความสำเร็จในการทำสิ่งต่างๆมากมาย  เธอภาคภูมิใจในตัวเองและความสามารถในการผลิตของเธอที่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้กลับมาในโลกของเธอ

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยูเจี๋ยก็ยืดตัวเองอย่างกระทันหันหันมามองฮุ่ยเอ๋ออย่างรวดเร็วขณะที่หยุดก้าวของเธอ "ฮุ่ยเอ๋ออ!"

หญิงสาวดูสับสน  "คุณหนู มีอะไรผิดปกติเหรอ?"

“เรายังไม่ได้กินอาหารเที่ยง!”ยูเจี๋ยกัดริมฝีปากล่างของเธอ เมื่อเช้าสิ่งที่เธอทานคือซุปแก้เมาค้างและเธอหิวมาก  “ข้าติดอยู่กับการทำดินสอและทุกอย่าง  ทำให้ลืมไปเลย  เราต้องไปกินข้าวเที่ยงกันฮุ่ยเอ๋อ เจ้ารู้จักที่ดีๆบ้างไหม?”

“มันสายไปหน่อยแล้วค่ะสำหรับมื้อเที่ยง คุณหนู”  ฮุ่ยเอ๋อหัวเราะออกมาอย่างเก้อๆ “แต่คุณหนูจำขนมของป้าที่คุณหนูชอบได้ไหมค่ะ? มันอยู่ที่ริมถนนโน้น เราสามารถไปซื้อได้บ้าง”

ยูเจี๋ยเห็นด้วยอย่างไม่ลังเล  “ฟังดูเข้าท่า”  ทั้งสองเดินต่อไปและเธอก็กลับไปโยนถุงเหรียญเช่นเคย

ยูเจี๋ยไม่นึกระวังตัวเลย  ไม่ใช่แค่การป้องกันตัวเล็กน้อยเท่านั้น ทุกอย่างดูสมบูรณ์ในวันนี้ ความสำเร็จของเธอในงานทั้งหมดทำให้เธออารมณ์ดี

แต่มีบางอย่าง – การเคลื่อนไหวที่ลุกลี้ลุกลน – ดึงดูสายตาของยูเจี๋ย ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอเข้าครอบงำและในช่วงต่อมาเธอรีบคว้ากระเป๋าตำลึงที่เธอเพิ่งโยนขึ้นไปในอากาศถือมันแนบตัว  ขณะที่หัวของเธอหันไปมองเพื่อดูว่าใครทำให้เกิดความกังวลนี้  มันเป็นชายหนุ่มสวมหมวกท่าทางน่าสงสัยมาก มีใบหน้าครึ่งหนึ่งสีเท่า  เสื้อผ้าของเขายุ่งเหยิงและฉีกขาด รูปร่างหน้าตาไม่เรียบร้อยดูกระเซอะกระเซิง

ทันใดนั้นคำเดียวปรากฏในความคิดของยูเจี๋ย

ขโมย

สายตาของขโมยได้สบกับเธอชั่วครู่หนึ่ง ยกเว้นในครั้งต่อมาเขาเข้าไปรวมกับฝูชนเหลือเพียงเงาและความพร่ามัว

หายใจเข้าออกลึกๆ  ยูเจี๋ยถือกระเป๋าเงินออกมารู้สึกถึงน้ำหนักที่ปลอดภัยของมันในมือเธอ  ดีที่เธอจับความรู้สึกได้เร็ว ; มิเช่นนั้นคนอื่นๆจะได้เพลินเพลินกับสิบแปดตำลึงที่หามาได้ยากเย็นของเธอในวันนี้แน่

“เห็นไหม  ฮุ่ยเอ๋อ?”  ด้วยการแสดงออกอย่างดีใจเต็มใบหน้าของเธอ  ยูเจี๋ยโบกถุงเหรียญในมือไปมา  “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องขโมยและอะไรทั้งสิ้น  ข้าเป็นใคร?  หยางยูเจี๋ย  ทำไมข้าถึงจะให้ขโมยมาขโมยของจากข้าได้? ข้าจะต้องเป็นคนโง่มากสำหรับพวกมันที่จะทำเช่นนั้นได้”

ยูเจี๋ยคาดว่าฮุ่ยเอ๋อจะพยักหน้าเห็นด้วย  เธอไม่คิดว่าจะเจอกับใบหน้าสุดช๊อค – หรือว่ามันเป็นความกลัว? – หน้าฮุ่ยเอ๋อตรงข้ามเธอที่แสดงออกมา เธอจ้องนิ่งที่คุณหนูสี่ด้วยความว่างเปล่า

“ฮุ่ยเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น?”

ยูเจี๋ยทำให้เด็กสาวกลัวกับปฏิกิริยาตตอบสนองและทักษะอันยอดเยี่ยวของเธอหรือไม่?  จริงๆแล้วเธอต้องเป็นที่น่าประทับใจสำหรับสาวใช้ของเธอ เธอจะลดลงไปอยู่ในสถานะอื่นได้อย่างไร? ไม่มีทางใช่ไหม?

ฮุ่ยเอ๋อชี้มือมาที่มือข้างซ้ายของเธอด้วยนิ้วสั่นเทา  “คะ..คุณหนู....!”

“อะไร?”  ยูเจี๋ยมองดูมืออันว่างเปล่าของเธอ  มีอะไรผิดปรกติเหรอ? “

จากนั้นเธอก็ตระหนักได้

ในช่วงเวลาแห่งชัยชนะและความปลาบปลื้มที่รักษาถุงเงินของเธอไว้  เธอลืมถุงศิลปะที่เธอซื้อจากผู้ขายอย่างสิ้นเชิง  ถุงอันมีค่าของเธอที่มีมูลค่ารวมถึงสิบเจ็ดตำลึง  เต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนาที่นำดินสอมาสู่โลก....

..หายหมด! มันหายไปหมดเลย!

โจรมันต้องฉกไปจากมือของเธอในขณะที่เธอกำลังหมกมุ่นอยู่กับการรักษาถุงเหรียญของเธอแน่  ทำไมขโมยเหล่านี้จึงมีความคิดสร้างสรรค์? พวกเขาจะนึกถึงวิธีที่ไร้สาระ – แต่มีประสิทธิภาพ – วิธีการแบบนี้ได้อย่างไร?

พูดกันอันเป็นที่รักยิ่งของฉัน!  และหมึก! และกระดาษ! และที่สำคัญกว่าสิ่งใดทั้งหมด  แม่พิมพ์ดินสอของฉัน!

ยูเจี๋ยคิดว่าเธอฉลาดมาก มีความสามารถมากๆ ....แต่เธอก็แค่คนโง่ที่หยิ่งผยอง!  เธอควรฟังคำเตือนของฮุ่ยเอ๋อ  ถ้าเธอยอมรับฟังคำแนะนำดีๆที่บอกกล่าว และแค่เพียงเป็นคนที่ระมัดระวังมากขึ้น....

ยูเจี๋ยอยากร้องไห้

เธอเลือกที่จะทำสิ่งที่สมเหตุสมผลในการปลดปล่อยความคับข้องใจและความโกรธ  เปล่งเสียงของเธอ ยูเจี๋ยตะโกนดังก้องไปท่ามกลางฝูงชน

“ขโมย!”  เธอชี้ไปที่ทิศทางที่โจรกำลังมุ่งหน้าไป ตะโกนว่า “จับขโมยนั่นที!”

ยูเจี๋ยไม่รอให้ฮุ่ยเอ๋อตอบคำถามใด  หรือคิดอะไรในใจเพื่อกำหนดวิธีการตอบสนองที่เป็นตรรกะขึ้น  เธอตบไหล่ของสาวใช้อย่างรวดเร็ว ทำให้อย่างมั่นใจ  “ฮุ่ยเอ๋อ ข้าจะกลับมาในไม่ช้า”

จากนั้นเธอก็วิ่งตามคนไม่เต็มบาทที่กล้าขโมยอุปกรณ์ศิลปะของเธอ