ตอนที่ 286 นี่คือพ่อแท้ๆของเจ้า(ฟรี)

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของว่านว่าน เหยาเฉิงและซูเฉวียนก็ยิ่งใจเสีย พวกเขาอายุเพียงสิบห้าสิบหก เป็นวัยที่เริ่มมีความรัก พวกเขาหลงใหลในตัวว่านว่าน และอยากจะพานางออกมาข้างนอกนี้เพื่ออวดความสามารถของตน

แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องราวกลับต้องลงเอยเช่นนี้

ตะขาบยักษ์ตนนี้ช่างแสนดุร้ายนัก หากตกอยู่ในเงื้อมมือของมัน พวกเขาทั้งสามคงต้องตายอย่างโหดร้ายและถูกกินทั้งเป็น!

ตอนนี้เอง ค่ายกลของพวกเขาไร้ประโยชน์โดยบริบูรณ์ หินที่ปากถ้ำถูกกรงเล็บอสูรร้ายทุบแตกกระจาย เเผยให้เห็นเงาดำมหึมาที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที

เด็กหนุ่มทั้งสองแทบจะร้องไห้ออกมาแต่ก็หาญกล้ามากพอ พวกเขาตบถุงเก็บของ ปล่อยอาวุธวิเศษออกมาและกล่าวว่า “ว่านว่านไม่ต้องห่วง! หากอสูรตนนั้นต้องการจับตัวเจ้า มันต้องข้ามศพพวกข้าไปก่อน!”

ทันใดนั้น ซูเฉวียนก็อุทาน “ดูนั่น!”

ว่านว่านที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาร้องตะโกน “ให้ดูอะไรเล่า? พวกเจ้าพาข้ามาตายแท้ ๆ!”

เหยาเฉิงกล่าวเสียงดัง “ไม่ใช่! มีเซียนชุดขาวบินมาจากข้างนอก พวกเรารอดแล้ว!”

“จริงหรือ?” ว่านว่านรีบยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตา ก่อนจะมองออกไปยังภายนอกถ้ำ

นางเห็นชายหนุ่มชุดขาวยืนอยู่ข้างนอก เขาเหยียบสมบัติเหาะรูปร่างคล้ายหม้อศิลา มือข้างหนึ่งถืออะไรบางอย่าง ขณะที่อีกมือหนึ่งกำลังใช้กระบี่เข้าสังหารศัตรู

ถึงแม้จะถือกระบี่เพียงมือเดียว แต่พลังของเขากลับไม่ธรรมดา แสงกระบี่วาบวับพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า เพียงแค่ฟาดฟันกระบี่ครั้งเดียว แขนของตะขาบยักษ์หลายข้างก็ถูกตัดขาด

เขาฟาดฟันกระบี่อีกครั้ง “กระบี่หนึ่งแสนแปดหมื่นเล่ม!”

ฉัวะ! ในชั่วพริบตานั้น แสงกระบี่ที่อยู่รอบตัวเขาก็เจิดจรัสราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังระเบิด สว่างไสวจนไม่อาจลืมตาขึ้นมองได้

เมื่อแสงสว่างจางหายไป ว่านว่านก็มองเห็นภาพเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน ตะขาบยักษ์หลายสิบเมตรถูกตัดเป็นชิ้น ๆ ร่างกายขนาดใหญ่ของมันล้มลงกับพื้น

ส่วนหัวของมันก็กลิ้งตกลงมาจากกลางอากาศและตกสู่สระน้ำดำ

สิ่งที่นางจำได้ไม่ลืมคือชายหนุ่มชุดขาวที่แสนสุขุม ราวกับกำลังร่ายรำกระบี่ระหว่างการต่อสู้ เขาดูสง่างามอย่างมาก

จากนั้น เขาก็เหยียบหม้อศิลาและบินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม

ผู้ที่ลงมือช่วยเหลือนางก็คือลู่เฉิน

เขามาถึงที่นี่สักพักแล้ว และใช้จิตตรวจสอบพบเด็กสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ เขาไม่ได้ลงมือทันทีแต่ยืนดูสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อได้เห็นตะขาบยักษ์พบเด็กทั้งสามคน เขาจึงลงมือและสังหารมันได้อย่างง่ายดาย

เขาหันไปมองลูกสาวตัวเองตรงหน้า

ใช่แล้ว เพียงแค่มองปราดเดียว ลู่เฉินก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กหญิงคนนี้มีสายเลือดเดียวกันกับเขา หน้าตาก็คล้ายคลึงกันอย่างมาก นางคือลูกสาวของเขาจริง ๆ!

สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินพอใจคือเด็กหนุ่มทั้งสองที่ยังพอมีความรับผิดชอบ พวกเขายืนอยู่หน้าว่านว่านเพื่อปกป้องนาง

ตอนนั้นเอง ถึงแม้ว่าเหยาเฉิงและซูเฉวียนจะรอดชีวิตมาได้ แต่เมื่อเห็นลู่เฉิน พวกเขากลับรู้สึกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่เฉินเองก็ดูอายุเพียงแค่สิบหกหรือสิบเจ็ดปี รูปงาม แถมยังแข็งแกร่ง…พวกเขารู้สึกเหมือนถูกคุกคามอย่างน่าประหลาด

“ว่านว่าน เจ้าชื่อว่านว่านใช่ไหม?” ลู่เฉินยิ้ม

“เจ้าเป็นใคร? จู่ ๆ ก็มาทำดีด้วยเช่นนี้ เจ้าต้องมีแผนการร้ายแน่!” เด็กหนุ่มทั้งสองยืนขวางหน้าปากถ้ำ

ลู่เฉินยิ้ม “มีแผนการร้ายอย่างนั้นหรือ? เมื่อครู่พวกเจ้าเกือบถูกอสูรกินทั้งเป็น ไม่คิดจะขอบคุณข้าสักหน่อยหรือ?”

เด็กหนุ่มทั้งสองก้มหน้าลงและกล่าว “ขอบคุณท่านมาก”

ว่านว่านเดินออกมาจากด้านหลังทั้งสองและโค้งคำนับ “ขอบพระคุณที่ช่วยชีวิต”

เด็กหนุ่มทั้งสองโค้งคำนับ “ขอบพระคุณที่ช่วยชีวิต”

ลู่เฉินหัวเราะ “พวกเจ้าแอบหนีออกมาซุกซนเช่นนี้ทำให้เหล่าเซียนในแดนสวรรค์ฉางเซิงเป็นห่วงอย่างมาก รีบขึ้นมาซะ ข้าจะพาพวกเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้”

ลู่เฉินให้เด็กทั้งสามขึ้นไปบนหม้อศิลา

จากนั้นจึงใช้จิตควบคุมหม้อศิลาและบินกลับไปทางเดิม

ว่านว่านอายุสิบสองปี รูปร่างสูงโปร่งและงดงาม นางสวมชุดคลุมตัวยาวสีขาว ตัดขอบด้วยขนสัตว์สีขาว ผิวขาวเนียน แลดูน่ารัก

นางมองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มชุดขาวอย่างเงียบ ๆ พลันเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด อีกทั้งเมื่อนึกถึงภาพที่เขาใช้เพียงมือเดียวสังหารอสูรทรงพลังได้อย่างง่ายดาย ความสงสัยใคร่รู้ในตัวเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น

เมื่อมองดูโดยรอบอย่างละเอียดก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หม้อศิลาที่พวกนางยืนอยู่นั้นถูกรัดไว้ด้วยเถาวัลย์ขนาดใหญ่ และปลายด้านหนึ่งของเถาวัลย์ก็พันอยู่ที่ข้อมือของชายหนุ่มชุดขาวผู้นั้น…

นางจึงเอ่ยถาม “ท่านผู้อาวุโส ท่านกำลังถือบังเหียนอยู่หรือ?”

“บังเหียน?” ลู่เฉินหัวเราะกับความคิดแปลก ๆ นี้

เขายิ้มและกล่าวว่า “ใช่แล้ว หากหม้อศิลานี้เป็นม้า เถาวัลย์พวกนี้ก็คือบังเหียน หากข้าปล่อยมือ หม้อศิลานี้จะไม่เชื่อฟังข้า”

“หม้อศิลามันจะดื้อได้อย่างไรกัน?” ว่านว่านถามอย่างสงสัย

ลู่เฉินกล่าวว่า “แน่นอน หม้อศิลาก็เหมือนกับเจ้า ยังเด็กอยู่แท้ ๆ แต่กลับกล้าบุกเข้าไปในสถานที่อันตรายเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักกลัวเกรงอะไรเสียจริง”

ว่านว่านก้มหน้าและกล่าว “พวกเราแค่ต้องการเก็บสมุนไพรในหุบผามรณะ ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปในส่วนลึก”

เด็กหนุ่มทั้งสองกลัวว่าลู่เฉินจะตำหนิว่านว่านจึงรีบพูด “ท่านผู้อาวุโส โปรดอย่าตำหนิว่านว่านเลยขอรับ ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของพวกข้าเอง หากสำนักต้องการลงโทษ ก็ขอให้ลงโทษพวกข้าเถอะขอรับ!”

ลู่เฉินพยักหน้า “ในเมื่อพวกเจ้ากล้ายอมรับผิด ข้าจะไม่เอาเรื่องพวกเจ้า ต่อไปก็จงตั้งใจฝึกฝนและอย่าได้ก่อเรื่องอีก!”

ขณะที่กำลังพูดคุยกัน หม้อศิลาก็บินมาถึงทางแยก กัวเสี่ยวไห่ถือหอกบินอยู่บนท้องฟ้า เมื่อเห็นลู่เฉินและเด็กสามคน เขาก็รีบบินเข้ามาหา “เจอแล้วหรือ?”

“อืม” ลู่เฉินพยักหน้า

กัวเสี่ยวไห่มองดูเด็กหญิงตัวน้อยและพบว่านางมีใบหน้าคล้ายกับลู่เฉินอย่างมาก ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะเข้าใจบางอย่าง “พี่ลู่ ท่านกับเด็กคนนี้…”

ลู่เฉินยิ้ม “คล้ายกันหรือไม่?”

“คล้ายมาก!”

เด็กหนุ่มเหยาเฉิงและซูเฉวียนไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่ จึงได้แต่มองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้าสับสน ส่วนว่านว่านฉลาดเป็นกรด เมื่อนางได้ยินกัวเสี่ยวไห่เรียกลู่เฉินว่าพี่ลู่ นางก็อดไม่ได้ที่จะคิดตาม

นางรู้ดีว่าพ่อของนางชื่อลู่เฉิน

“เช่นนั้นนี่คือพี่ชายของข้างั้นหรือ? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเขามาก…”

ขณะที่ว่านว่านกำลังคิดอยู่นั้น ลู่เฉินก็บินออกจากส่วนลึกของหุบผามรณะ และพบกับกึ่งเซียนแท้จริงหานเยว่ จี้อู่ซวง และคนอื่น ๆ

เมื่อเห็นลูกสาว จี้อู่ซวงก็ร้อนใจจนตาแดงก่ำ นางรีบเข้าไปคว้าตัวลูกสาวและดุว่า “เจ้าเด็กคนนี้นี่! เจ้ารู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงขนาดไหน!”

ลู่เฉินปลอบโยน “อู่ซวง ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าพาลูกกลับมาได้แล้วไม่ใช่หรือ”

จี้อู่ซวงเงียบไปเล็กน้อย นางยังไม่ได้บอกลู่เฉินว่านางมีลูกสาวแล้ว แต่ดูเหมือนลู่เฉินจะรู้ดีว่านี่คือลูกของเขา

นางดึงว่านว่านมาใกล้ ๆ และกล่าว “ว่านว่าน ยังไม่รีบคารวะอีก”

ว่านว่านรีบคารวะ “ขอบคุณพี่ชายที่ช่วยชีวิต”

“ขอบคุณพี่ชายอย่างนั้นหรือ?” จี้อู่ซวงหัวเราะ “ท่านพ่อต่างหาก นี่คือพ่อของเจ้า!”

“หา?!” เหยาเฉิงและซูเฉวียนตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มชุดขาวจะเป็นถึงพ่อแท้ ๆ ของว่านว่าน เพราะเขายังดูอายุน้อยมาก!

ว่านว่านเองก็ประหลาดใจไม่น้อย นางคิดว่าลู่เฉินคือพี่ชาย แต่กลับคิดผิด เขาคือพ่อแท้ ๆ ของนางเสียได้

“คารวะท่านพ่อ” ว่านว่านคารวะอย่างเชื่อฟัง