บทที่ 157 หลานรัก เมื่อกี้มีคนเยอะมาก

บทที่ 157 หลานรัก เมื่อกี้มีคนเยอะมาก

[หลิวรุ่ยเยว่ที่เห็นว่าคุณยังคงใจเย็นและมั่นใจในชัยชนะอยู่ เธอก็สงบลงโดยไม่รู้ตัว]

[เธอรู้ดีว่าจักรพรรดิเฒ่านั่นน่ากลัวแค่ไหน การกระทำนี้ไม่ต่างอะไรกับการเอาใจคุณ หากไม่ระวัง เธออาจจะกลายเป็นศัตรูกับทุกคน]

[คนที่หวังจะได้เป็นจักรพรรดิ หรือคนที่ไม่มีหวังจะได้เป็นจักรพรรดิ พวกเขาทั้งหมดต่างก็อยากจะฆ่าคุณเพื่อเอาชีวิตรอด ไม่อย่างนั้น คนที่จะต้องตายก็คือพวกเขา]

["รุ่ยเยว่ ถ้าหากวันหนึ่ง ในช่วงเวลาแห่งความเป็นและความตาย ในตอนนั้นมีคนอยากจะฆ่าฉันขึ้นมา และคนๆ นั้นอาจจะเป็นคนที่เธอสนิทที่สุด หากเธอต้องเลือก เธอจะช่วยฉันไหม?"] คุณมองไปที่หลิวรุ่ยเยว่ด้วยสีหน้าที่จริงจัง]

[คุณเตรียมที่จะต่อสู้กับทุกคน รวมถึงหยางซิ่ว แม่ของคุณ ด้วย...]

[เมื่อถึงตอนนั้น ความจริงจะถูกเปิดเผย]

[หลิวรุ่ยเยว่ตกตะลึง เหมือนกับว่าเธอจะหวาดกลัวคำถามนี้ จิตใจของเธอสับสนเล็กน้อย แต่ด้วยความฉลาดของเธอ เธอก็พอจะเดาความหมายของคุณได้]

[คนที่เธอสนิทที่สุดก็คืออาจารย์ของเธอ...]

[แต่อาจารย์ให้เธอมาปกป้องลู่เฉียนไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึง...]

[คนหนึ่งก็คืออาจารย์ที่เลี้ยงดูเธอมา อีกคนหนึ่งก็คือผู้ชายที่เธอรัก ทำไมทั้งคู่ถึงได้...]

["ฉัน..."]

["ไม่ต้องรีบตอบก็ได้ ฉันจะให้เวลาเธอคิด..."]

["ไม่ต้องห่วง ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ฉันจะตอบตกลงแทนเธอก็แล้วกัน"] หลิวรุ่ยเยว่มีสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มันเปล่งประกายสีฟ้าออกมา พลังของเธอก็ดูสูงส่งขึ้น

[คุณตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะรู้ตัวว่า "หลิวรุ่ยเยว่" ที่อยู่ตรงหน้าคุณถูกจิตวิญญาณดาบลึกลับเข้าสิง]

[ก็ดีเหมือนกัน พลังที่แท้จริงของหลิวรุ่ยเยว่ยังห่างไกลจากเซียนสวรรค์ พลังต่อสู้ที่แท้จริงของเซียนสวรรค์ก็คือจิตวิญญาณดาบลึกลับที่อยู่ตรงหน้า...]

[แผนการต่อไปยังคงต้องพึ่งพาให้เธอลงมือ]

["ถึงแม้ว่านายจะเป็นคนไม่ดี แต่นายก็ไม่ได้คิดร้ายอะไรกับเด็กโง่คนนี้ และเด็กโง่คนนี้ก็รักนายมากจริงๆ"] เสียงของจิตวิญญาณดาบลึกลับนั้นเย็นชาและหยิ่งผยอง

[คุณหรี่ตาลง "ดาบปีศาจกลืนวิญญาณ" บนร่างกายของคุณสั่นเล็กน้อย]

[คุณรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามจาก "หลิวรุ่ยเยว่" ที่อยู่ตรงหน้าคุณ]

[เห็นได้ชัดว่าร่างที่แท้จริงของอีกฝ่ายนั้นไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องเป็นถึงอาวุธกึ่งเทพเซียน หรือไม่ก็เป็นอะไรที่มีพลังแข็งแกร่งกว่านั้น]

[ไม่แปลกใจเลยที่ในการจำลองครั้งที่แล้วหลิวรุ่ยเยว่จะสามารถเดินทางไปต่างประเทศคนเดียว บุกเข้าไปในดินแดนของ "เผ่าเนตรประหลาด" ได้ คงจะเป็นฝีมือของจิตวิญญาณดาบลึกลับคนนี้นี่เอง...]

[ดูเหมือนว่าระดับพลังยุทธ์ของหลิวรุ่ยเยว่จะต่ำเกินไป มันจำกัดการใช้งานของ "จิตวิญญาณดาบลึกลับ" ดวงนี้...]

[แต่จิตวิญญาณดาบลึกลับนี่ดูเหมือนจะไมไ่ด้ชอบอะไรศาลาดาบวรุณและหยางซิ่ว แม่ของคุณ แต่มันก็เป็นเรื่องดีอยู่เหมือนกัน...]

[คุณมองเห็นอย่างชัดเจนว่าหลิวรุ่ยเยว่เป็นคนที่ไม่เด็ดขาดและค่อนข้างจะเชื่อคนง่าย ในช่วงเวลาสำคัญๆ เธอมักจะให้ "พี่สาวจิตวิญญาณดาบ" เป็นคนตัดสินใจให้...]

["มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะขอร้อง"]

[คุณพูดขึ้นมาอย่างเด็ดขาด หยิบจดหมายออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะยื่นให้เธอ]

["หาวิธีไปต่างประเทศ ไปหาซูเหมย มอบจดหมายฉบับนี้ให้เธอ แล้วก็บอกเธอว่าฉันกำลังจะตาย..."]

[ตอนนี้สถานการณ์กำลังตึงเครียด คุณต้องการความช่วยเหลือจากภายนอกอย่างเร่งด่วน แต่รอบตัวคุณกลับมีไม่กี่คนที่สามารถช่วยคุณได้]

[คุณทำได้แค่พึ่งพา "หลิวรุ่ยเยว่" ที่อยู่ตรงหน้า ในการจำลองครั้งที่แล้ว ในช่วงเวลาสำคัญ เธอสามารถพาซูเหมยมาที่นี่ได้ ฉันหวังว่าครั้งนี้เธอก็จะทำแบบเดียวกัน...]

[ซูเหมยมีตัวตนที่พิเศษ และเธอก็ยังสามารถดึงดูด "จักรพรรดินีเนตรประหลาด" ผู้แข็งแกร่งระดับต้องห้ามได้...]

[ตอนนี้ งานเลี้ยงวันเกิดของตาแก่นั่นก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว มีจักรพรรดิเฒ่า หยางซิ่ว เฉินอ๋าง และกองกำลังอื่นๆ ที่กำลังวางแผนการกันอย่างลับๆ คุณต้องการไพ่ตายมากกว่านี้...]

["จำไว้นะ อย่าบอกเรื่องนี้กับใคร ไม่งั้นฉันจะต้องตายแน่"]

["ได้ แต่ฉันอยากให้เธอสัญญากับเด็กโง่คนนี้ก่อน!"] จิตวิญญาณดาบลึกลับพยักหน้า เธอไม่ได้ปฏิเสธ เธอมองมาที่คุณด้วยสายตาที่เย็นชา เธอกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่างก็เพื่อ "หลิวรุ่ยเยว่"]

["ได้!"] คุณตอบตกลงอย่างมีความสุข นี่เป็นเรื่องความเป็นความตาย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็คงจะไม่สำคัญอะไร และคุณก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร]

["ฉันต้องการแก่นเลือดของนาย"]

["เด็กโง่คนนี้มันอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถรับพลังของฉันได้เท่าไหร่"]

[" 'กระดูกจักรพรรดิ' ของนายนั้นไม่ธรรมดา"]

["แก่นเลือดของนายนั้นมีต้นกำเนิดเดียวกัน"]

["มันจะช่วยให้ฉันหลอมรวมเลือดและปลดปล่อยพลังต่อสู้ระดับเก้าออกมาชั่วคราวได้..."] จิตวิญญาณดาบลึกลับเรียกร้อง...

["ได้!"]

[คุณขมวดคิ้วเล็กน้อย แก่นเลือดของคุณมีค่ามาก แต่คุณก็ลังเลอยู่แค่ครู่หนึ่งก่อนจะตกลง]

[คุณบีบแก่นเลือดออกมาหนึ่งหยด จิตวิญญาณดาบลึกลับที่ดูเหมือนจะเป็นคนเย็นชากลับมีสายตาที่ร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความโลภ ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามปกปิดมันเอาไว้ แต่คุณก็ยังคงมองเห็นมัน...]

["เด็กน้อย 'ร่างกาย' ของนายน่ะเป็นเหมือนกับยาบำรุงชั้นดีของเผ่าพันธุ์ต่างดาว ก่อนที่พลังของนายจะแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่ง อย่าไปต่างนอกทะเลเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะมีสิ่งมีชีวิตต้องห้ามมากมายหลายตัวต้องการจะกินแก..."]

["แต่ในต้าเซี่ย มีคนคนนั้นคอยดูแลอยู่ พวกมันทำอะไรนายไม่ได้หรอก..."] จิตวิญญาณดาบลึกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยังเตือนคุณ

[คุณสงสัยว่าถ้าหากไม่มีหลิวรุ่ยเยว่อยู่ด้วย หากไม่กลัวจักรพรรดิเฒ่า และหากไม่รู้ภูมิหลังของคุณ จิตวิญญาณดาบลึกลับคนนี้คงจะกินคุณไปแล้ว...]

["ต้องรีบเพิ่มพลังให้กับไพ่ตายซะแล้ว"]

[หลังจากที่หลิวรุ่ยเยว่จากไป คุณก็ประกาศต่อสาธารณชนว่าคุณได้รับบาดเจ็บและจะต้องพักฟื้น คุณเข้าไปในห้องลับ หยิบ "วิชาสลายทูตทลายอสูร" ออกมา ไม่ว่ายังไง ของสิ่งนี้ก็มีประโยชน์กับคุณมาก...]

[ความสามารถในการเข้าใจของคุณไม่ธรรมดา และด้วยพลังของ "กระดูกจักรพรรดิสูงสุด" คุณจึงสามารถเริ่มต้นฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว...]

[คุณหยิบ "หินปิศาจสวรรค์" ออกมาและเริ่มหลอมรวมมันเข้ากับร่างกายของคุณ "วิชาสลายทูตทลายอสูร" เริ่มทำงานและกลายพันธุ์....]

[คุณทะลวงไปถึงขั้นแรกได้สำเร็จ คุณสามารถสลายแขนขวาของคุณ แลกกับพลังที่แข็งแกร่งขึ้นห้าเท่า...]

【....】

[คุณทะลวงไปถึงขั้นที่สามได้สำเร็จ คุณสามารถสลายขาของคุณ แลกกับพลังที่แข็งแกร่งขึ้นสิบเท่า...]

【....】

[คุณทะลวงไปถึงขั้นที่ห้าได้สำเร็จ คุณสามารถสลายแขนขาของคุณ แลกกับพลังที่แข็งแกร่งขึ้นห้าสิบเท่า...]

【....】

[คุณทะลวงไปถึงขั้นที่เจ็ดได้สำเร็จ คุณสามารถสลายลำตัวของคุณ แลกกับพลังที่แข็งแกร่งขึ้นเจ็ดสิบเท่า....]

【....】

[คุณทะลวงไปถึงขั้นที่เก้าได้สำเร็จ คุณสามารถสลายร่างกายทั้งหมด เผาผลาญวิญญาณ แลกกับพลังที่แข็งแกร่งขึ้นร้อยเท่า...]

【....】

[วิชาสลายทูตทลายอสูรถูกพัฒนาจนถึงขีดสุดแล้ว มันสามารถปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมาได้ในช่วงสุดท้าย...]

["ไม่รู้ว่าการระเบิดกระดูกจักรพรรดิจะปลดปล่อยพลังออกมาได้มากแค่ไหน หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้น มันจะสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนได้..."]

[คุณหยิบก้อนหินมาก้อนหนึ่ง เปลี่ยนมันให้กลายเป็นร่างของคุณ และวางมันเอาไว้ในห้องลับ...]

[คุณแอบไปที่วังอ๋องอู๋เพื่อไปหาเฉินไท่...]

.....

[วังอ๋องอู๋]

["หลานรัก เมื่อกี้มีคนอยู่นอกคฤหาสน์หยางเยอะมาก ลุงขอโทษด้วยนะ ขอให้ลุงคุกเข่าลงต่อหน้าหลานเพื่อเป็นการขอขมาด้วยเถอะ.."]