ตอนที่ 62 นักเรียนอัจฉริยะ หวงอวิ๋น

ตอนที่ 62 นักเรียนอัจฉริยะ หวงอวิ๋น

หวงอวิ๋น นักเรียนผู้มีพรสวรรค์แห่งโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ ได้ทะลวงเข้าสู่ระดับนักรบขั้นต้นตั้งแต่อายุ 20 ปี และยังปลุกพรสวรรค์ความเร็วระดับกลางได้อีกด้วย

พรสวรรค์ความเร็วระดับกลางสามารถเพิ่มความเร็วได้ถึง สามเท่า!

ที่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ ไม่มีใครไม่รู้ว่าหวงอวิ๋นชอบซู่ฮัว ไม่เพียงแค่นั้น พ่อของหวงอวิ๋นยังเป็นรองเจ้าสำนักของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหออีกด้วย

โรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ ในฐานะหนึ่งในสี่สำนักใหญ่ของนครเจียงหนาน มีนักเรียนอยู่หลายหมื่นคน เจ้าสำนักซูจ้านเป็นปรมาจารย์ขั้นสูง รองเจ้าสำนักทั้งสองคนเป็นปรมาจารย์ขั้นกลาง และยังมีนักรบระดับใหญ่ (มหานักรบ) อีกถึง 12 คน

ซู่ฮัวพาเย่เฟิงเดินชมรอบโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ เธออยากให้เขาคุ้นเคยกับที่นี่โดยเร็วที่สุด

แต่เพราะเหตุนี้ ทำให้นักเรียนจำนวนมากเริ่มจำหน้าเย่เฟิงได้

“เย่เฟิง ที่นี่คือสนามฝึกยุทธ์ของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ”

สนามฝึกของที่นี่กว้างใหญ่มาก และในตอนนี้ก็มีนักเรียนอยู่ในสนามนับพันคน

“พลังงาน +617”

“พลังงาน +620”

“พลังงาน +633”

เย่เฟิงรู้สึกถึงค่าพลังงานที่เพิ่มขึ้น เขาคิดในใจว่า พลังงานที่นี่ไม่ได้หนาแน่นนัก ค่าพลังงานเหล่านี้คือผลลัพธ์หลังจากที่ฝึกวิชา "หลงหยวนเจวี่ย" จนถึงระดับสองแล้ว

เขาเดินไปยังลานฝึกศิลปะการต่อสู้

“พลังงาน +3525”

“พลังงาน +3627”

“พลังงาน +3655”

เมื่อเห็นข้อมูลพลังงานที่เพิ่มขึ้นตรงเรตินา เย่เฟิงก็คิดว่ายังพอใช้ได้

“ที่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ มีที่ไหนที่พลังงานหนาแน่นกว่านี้ไหม?”

เย่เฟิงหันไปถามซู่ฮัว เขาเป็นนักรบขั้นต้นแล้ว พลังงานในสนามฝึกปกติไม่เพียงพอให้เขาทะลวงขีดจำกัดได้อย่างรวดเร็ว

“มีสิ ที่โรงเรียนเรามี ‘ห้องลับเจียงเหอ’ พลังงานที่นั่นหนาแน่นมาก แต่แรงกดดันก็รุนแรงเช่นกัน ต้องเป็นนักรบระดับปรมาจารย์เท่านั้นถึงจะเข้าได้ และเข้าได้แค่ 5 วันเท่านั้น”

เย่เฟิงได้ฟังแล้วก็ละความคิดที่จะเข้าไปตอนนี้ ห้องลับที่จำกัดให้เฉพาะปรมาจารย์เข้าได้ พลังงานภายในคงหนาแน่นน่ากลัวมากแน่ ๆ

นักเรียนบางคนในลานฝึกเริ่มมองเย่เฟิงและพูดคุยกันเบา ๆ

“ไอ้นั่นใครวะ? ทำไมมากับคุณหนู?”

“ไม่รู้สิ หรือจะเป็นแฟนคุณหนู?”

“เป็นไปไม่ได้ ถึงหน้าตาจะดูดี แต่คุณหนูคงไม่ชอบหรอก”

เย่เฟิงเองก็ได้ยินเสียงซุบซิบเหล่านั้น แต่เขาไม่สนใจ ใคร ๆ ก็ต้องถูกพูดลับหลังเป็นธรรมดา

ทันใดนั้น…

“หวงอวิ๋นมาแล้ว!”

เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น

นักเรียนทั้งหมดในลานฝึกหันไปมองทางเดียวกัน

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ เขาแต่งตัวสุภาพเรียบร้อย และมีอากัปกิริยาสง่างาม ไม่เหมือนคนที่มาจากครอบครัวธรรมดาเลยแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มคนนั้นคือ หวงอวิ๋น นักเรียนอัจฉริยะแห่งโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ

ซู่ฮัวเห็นหวงอวิ๋นเดินเข้ามาหา เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

หวงอวิ๋นยิ้มอย่างสุภาพให้ซู่ฮัวแล้วพูดว่า

“ซู่ฮัว ได้ยินว่าเธอพาเพื่อนมาเยี่ยมชมโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอ?”

ซู่ฮัวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เย่เฟิงไม่ได้มาเยี่ยมชม เขาเป็นนักเรียนอย่างเป็นทางการของโรงเรียนเราแล้ว”

ซู่ฮัวตอบหวงอวิ๋นอย่างตรงไปตรงมา เธอเคยบอกหวงอวิ๋นไปหลายครั้งแล้วว่าเธอไม่ชอบเขา แต่หวงอวิ๋นก็ยังตามตื๊อไม่เลิก

อย่างไรก็ตาม พ่อของหวงอวิ๋นคือหวงคุน ซึ่งเป็นรองเจ้าสำนัก และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งโรงเรียนแห่งนี้ อิทธิพลของเขาในโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอนั้นใหญ่หลวงมาก

หากซู่ฮัวแสดงท่าทีรุนแรงเกินไป ก็อาจทำให้หวงคุนนำผู้คนของเขาย้ายไปยังสำนักอื่น และทำให้ความแข็งแกร่งโดยรวมของโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอลดลงอย่างรุนแรง

ดังนั้น เธอจึงได้แค่รักษาระยะห่างเอาไว้ — แต่ไม่สามารถปฏิเสธเขาอย่างชัดเจนได้…