ตอนที่ 42 การต่อสู้ระหว่างเย่เฟิงกับหลินเจี้ยน

ตอนที่ 42 การต่อสู้ระหว่างเย่เฟิงกับหลินเจี้ยน

หลังจากที่เย่เฟิงลงจากแท่นทดสอบ เขาก็กลับมายังหอพักอีกครั้ง

เขาคิดว่า มะรืนนี้น่าจะสามารถลงชื่อเข้าใช้งานในระดับสูงได้แล้ว

เขาตั้งตารอคอยรางวัลจากการลงชื่อในระดับสูงอย่างใจจดใจจ่อ

แต่หลังจากอยู่ในหอพักได้สักพัก เย่เฟิงก็รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก เพราะพลังชีวิตในหอพักบางเบาแทบไม่หลงเหลือ เขาจึงตัดสินใจไปพักอยู่ที่หอหยวน (Yuan Tower) ตลอดทั้งวันแทน

เมื่อมาถึงลานฝึกศิลปะการต่อสู้ เย่เฟิงก็ตรงดิ่งไปยังชั้นสามของหอหยวนทันที

“พลังชีวิต +730”

“พลังชีวิต +745”

“พลังชีวิต +780”

ข้อมูลการเพิ่มขึ้นของพลังชีวิตปรากฏขึ้นบนจอเรตินาของเย่เฟิง

เขาอยู่ฝึกซ้อมจนถึงค่ำจึงออกมา

ในตอนกลางคืน ผู้คนที่ลานฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นบางตา เย่เฟิงจึงเตรียมทดสอบพลังการต่อสู้ของตนเอง

ขณะนั้นยังมีนักเรียนรุ่นพี่สองสามคนอยู่ใกล้อุปกรณ์ทดสอบพลังการต่อสู้ พลังต่อสู้ของพวกเขาอยู่ราวๆ 800-900 ซึ่งไม่ห่างจากระดับศิษย์ฝึกหัดศิลปะการต่อสู้ระดับต้นมากนัก

ขณะที่พวกเขากำลังมองตัวเลขของตนด้วยความภาคภูมิใจ พลันก็หันไปเห็นเย่เฟิง

นักเรียนรุ่นพี่เหล่านั้นถึงกับสะดุ้งจนคอหด ตัวสั่นราวกับเห็นปีศาจจากขุมนรก พวกเขาไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว รีบหนีออกจากลานฝึกศิลปะการต่อสู้ทันที

เย่เฟิงส่ายหัวแล้วยิ้มเล็กน้อย เขาได้ท้าทายหลินเจี้ยน ผู้ที่อยู่ในอันดับหนึ่งของกระดานเฟิงอวิ๋นแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าหลินเจี้ยนจะยอมรับการท้าทายพรุ่งนี้หรือไม่ แต่เขาคิดว่าหลินเจี้ยนต้องรับแน่

เพราะอัจฉริยะย่อมหยิ่งทะนง!

โดยไม่คิดมากไปกว่านั้น เย่เฟิงยกหมัดขึ้นและเริ่มทดสอบพลังการต่อสู้ของตน

5160

5162

5161

5160

เมื่อเห็นตัวเลขพลังการต่อสู้ เย่เฟิงคิดว่า "ก็ไม่เลว"

จากนั้นเขาก็กลับไปยังหอพักและหลับลึกในทันที

รุ่งเช้า

ลานทดสอบของรุ่นพี่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน นักเรียนรุ่นพี่แทบทั้งหมดต่างมารวมตัวกันที่ลานแห่งนี้ แม้แต่ครูส่วนใหญ่ก็ยังมาด้วย

เมื่อวาน เย่เฟิงได้ประกาศอย่างกล้าหาญว่าจะประลองกับหลินเจี้ยน อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งหอคอยนักเรียนรุ่นพี่ ทำให้ทุกคนช็อกไปตามๆ กัน

ขณะนี้ หลินเจี้ยนก็ได้ขึ้นไปยืนอยู่บนแท่นทดสอบแล้ว

ในฐานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งหอคอยรุ่นพี่ หลินเจี้ยนได้ครองใจนักเรียนหญิงนับไม่ถ้วน และนักเรียนชายจำนวนไม่น้อยก็ถือเขาเป็นไอดอล

เหล่ากลุ่มอิทธิพลใหญ่ในนครเจียงหนานต่างยื่นข้อเสนอให้เขาเข้าร่วมหลังเรียนจบอย่างต่อเนื่อง

หลินเจี้ยนตอนนี้เรียนอยู่ปีสุดท้ายในวิทยาลัยเก่า เขาเย่อหยิ่งและไม่เคยมีใครในหอคอยรุ่นพี่เป็นคู่มือของเขาได้เลยลย

เย่เฟิงจะมาท้าทายเขา?

หลินเจี้ยนมองว่าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องตลก เดิมทีเขาไม่แม้แต่จะคิดประลองกับเย่เฟิงด้วยซ้ำ แต่เพราะชีวิตมันน่าเบื่อเกินไป เขาจึงคิดว่าลองรับคำท้าดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

เมื่อหลินเจี้ยนขึ้นไปบนเวทีทดลอง นักเรียนรุ่นพี่ทั้งหลายต่างก็ฮือฮาขึ้นทันที เพราะพวกเขาเชื่อว่าในที่สุด เย่เฟิงก็จะพ่ายแพ้

และในเวลานั้น เย่เฟิงจะได้รู้จักกับคำว่า “อับอาย” อย่างแท้จริง

ทุกคนต่างเฝ้ารอการมาของเย่เฟิงอย่างใจจดใจจ่อ

“คิดว่าเย่เฟิงจะไม่กล้ามาหรือเปล่า?”

“ฉันก็คิดว่าเขาไม่กล้ามา จะไปสู้กับหลินเจี้ยนได้ยังไง?”

“ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ เย่เฟิงหยิ่งขนาดนั้น ยังไงก็ต้องมาแน่”

นักเรียนรุ่นพี่ในสนามต่างกระซิบกันไปมา เมื่อเห็นว่าเย่เฟิงยังไม่ปรากฏตัว

“เขามาแล้ว!”

จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนขึ้นทำให้เสียงซุบซิบทั้งหมดเงียบลงทันที และทุกสายตาก็หันไปมองทางนั้น

เย่เฟิง… เขามาจริงๆ!

บนแท่นทดสอบ หลินเจี้ยนเผยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างบางเบา

เขาเคยมองว่าเย่เฟิงคือคนที่มีพรสวรรค์หายาก แต่พอได้เห็นจริงๆ กลับรู้สึกว่าเย่เฟิงธรรมดาเกินไป… ไม่มีอะไรพิเศษเลย

เย่เฟิงเดินขึ้นมายังแท่นทดสอบที่หลินเจี้ยนยืนอยู่

และแล้วสายตาของทั้งสองก็ประสานกัน!

ทุกคนรู้ดีว่า การต่อสู้อันยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว หัวใจของพวกเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว!