ตอนที่ 31 เย่ชิงตกที่นั่งลำบาก
ตอนที่ 31 เย่ชิงตกที่นั่งลำบาก
ตอนที่ 31 เย่ชิงตกที่นั่งลำบาก
นักรบเป็นอาชีพที่ได้รับความนิยม
แม้แต่เบี้ยเลี้ยงของศิษย์นักรบระดับต้นก็ยังมากกว่าค่าจ้างของหลาย ๆ คน และนั่นก็เป็นแค่ “เบี้ยเลี้ยง” เท่านั้น
เย่เฟิงเตรียมตัวจะกลับบ้าน
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ซู่ฮัวกลับเดินตามเขามาด้วยย
เขารู้ดีถึงจุดประสงค์ของซูหัวที่ตามเขามา จึงเดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องการชักชวนเขาให้เข้าร่วมโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอหลังจบการศึกษา
ทว่า โรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอซึ่งเป็นหนึ่งในสี่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้ใหญ่ประจำเมืองเจียงหนาน มักจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีนักกับโรงเรียนศิลปะการต่อสู้จินเฟิง ดังนั้นการเข้าร่วมก็คงไม่เสียหายอะไร
เย่เฟิงเพียงแต่อยากรอดูท่าทีไปก่อน และไม่อยากตอบตกลงซู่ฮัวเร็วเกินไป
“เย่เฟิง ฉันเห็นเธอเดินออกจากวิทยาลัย เธอจะไปไหนเหรอ?”
ซู่ฮัวเดินตามเย่เฟิงพลางถามด้วยความอยากรู้ ตอนนี้เธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะดึงเย่เฟิงเข้าร่วมโรงเรียนศิลปะการต่อสู้เจียงเหอให้ได้ และก้าวแรกก็คือการสร้างความสัมพันธ์อันดี
“ฉันจะกลับบ้าน เธอจะตามฉันไปด้วยรึไง?”
เย่เฟิงหยุดเดินและหันไปมองซู่ฮัว
“ได้สิ ฉันก็อยากไปเยี่ยมบ้านเธอเหมือนกัน”
ซู่ฮัวตอบกลับบ
เย่เฟิงอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คาดคิดว่าซู่ฮัวจะพูดแบบนั้น บางทีเพราะนิสัยของเขาเป็นคนเก็บตัว คำพูดของซู่ฮัวจึงทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนักกก
“แล้วแต่เลย”
พูดจบ เขาก็ไม่พูดอะไรอีก เขารู้จุดประสงค์ของซู่ฮัวดี แต่ความจริงแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายสำหรับเขา
เย่เฟิงและซู่ฮัวแสดงบัตรผ่านประตูวิทยาลัย แล้วทั้งคู่ก็นั่งรถไปยังชุมชนที่เย่เฟิงอาศัยอยู่
วันนี้เป็นวันเสาร์ เย่เฟิงคิดว่าทุกคนที่บ้านน่าจะอยู่กันครบ
ซู่ฮัวมองชุมชนที่ทรุดโทรมตรงหน้าเธอด้วยความตกใจในใจ เธอไม่คาดคิดว่าาเย่เฟิงจะอาศัยอยู่ในที่แบบนี้
เมื่อเย่เฟิงกลับถึงบ้าน เย่หย่งเหอ หวังหลัน และเย่เสวี่ยก็เผยรอยยิ้มดีใจออกมาเมื่อเห็นเขากลับมา
แต่เย่ชิงไม่อยู่
“พี่จ๋า หนูคิดถึงพี่มากเลย ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว”
เย่เสวี่ยพูดพลางซุกเข้าไปกอด
“เด็กผู้หญิงคนนี้น่ารักจัง เสี่ยวเฟิง แนะนำให้แม่รู้จักหน่อยสิ”
หวังหลันเห็นซู่ฮัวที่ยืนอยู่ข้างเย่เฟิงสวยมาก ก็รีบพูดกับลูกชายทันที
“สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อซู่ฮัวค่ะ”
ซู่ฮัวโค้งทักทายอย่างสุภาพ
“ว่าแต่ เสี่ยวเฟิง กลับมานี่ก็ดีแล้ว พักนี้พ่อเห็นมีคนแปลกหน้าคอยตามพ่ออยู่ เหมือนจะเตรียมลงมือกับพ่อ แต่ดูเหมือนพวกเขาก็กลัวอะไรบางอย่างอยู่ มีคนบอกพ่อว่า พวกนั้นคือคนของพี่เป่า”
เย่หย่งเหอพูดขึ้นทันที
“พี่เป่า?”
เย่เฟิงขมวดคิ้ว เมื่อคิดสักพักก็นึกถึงอู๋เป่า แห่งสมาคมนักรบเมืองเจียงหนานได้
แววตาของเขาเปล่งประกายด้วยความโกรธแค้น
“ลุงเย่!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังขึ้น
ทุกคนในห้องรับแขกรีบหันไปมองทางประตู เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
“พี่ชิงเป็นอะไรน่ะคะ?”
เย่เสวี่ยรีบถาม หญิงสาวที่ชื่อเสี่ยวเยว่เป็นคนไปซื้อของกับเย่ชิง
“ฉะ...ฉันกับพี่ชิงไปเดินซื้อของ แล้วจู่ ๆ ก็มีคนห้าหกคนโผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วจับตัวพี่ชิงไปค่ะ!”
ขณะพูด น้ำตาของเสี่ยวเยว่ก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวเยว่ เย่หย่งเหอ หวังหลัน และเย่เสวี่ยก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางใจ
“อู๋เป่า!”
เย่เฟิงกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของอู๋เป่าแน่
เพราะถูกเขาเอาชนะได้ในสมาคมนักรบเมืองเจียงหนานครั้งก่อน อู๋เป่าจึงโกรธแค้นและลงมือแก้แค้น แต่กลับเลือกจะทำร้ายคนในครอบครัวของเขา
แน่นอนว่าเขาจะทนไม่ได้เด็ดขาด!
“เย่เฟิง ฉันอาจจะช่วยนายได้นะ”
ซู่ฮัวมองเย่เฟิงและพูดขึ้น
“เธอสามารถหาตำแหน่งของอู๋เป่าได้รึเปล่า?”
“ฉันจะลองดู”
ทันทีที่พูดจบ ซู่ฮัวก็เดินออกไปพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกก