บทที่ 99 [ฟรี]

“ขยับไปฝั่งนั้น! สกัดพลซุ่มยิงไว้!”

ก๊าซซซซซซซซ——!

สองปีหลังจากเหตุการณ์เอลซิดอร์

ที่แนวรบด้านตะวันออกซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่ง

เมื่อหนึ่งในห้าหัวคำรามขึ้น เลือดและเมือกก็สาดกระเซ็นไปทั่ว

“บ้าเอ๊ย ไอ้หัวบ้านี่มันตัวอะไรกันแน่วะ…!”

“เหมือนสัตว์ประหลาดยักษ์ห้าตัวรวมร่างกันเลย…”

“เลิกพูด! ส่งสัญญาณ!”

ผู้บังคับหมวดที่ 2 สังกัดกองร้อยสนับสนุนเพลิง กองพันที่ 3 หน่วยเวทพิเศษ

ร้อยตรีเดรนตะโกนสั่ง แล้วพลซุ่มยิงที่รออยู่ระยะไกลก็ยิงเจาะหัวสัตว์ประหลาดทันที

ผัวะ–!

“ยืนยันจุดศูนย์กลาง!”

“จับแบบไม่ให้เสียหาย เตรียมอาวุธ!”

เมื่อร้อยตรีเดรนออกคำสั่ง ทหารห้าคนในหมวดต่างยกปืนขึ้นพร้อมกัน

ฟุ่บ–!

เสียงไอน้ำพุ่งออกพร้อมกับการชาร์จพลังเวท

เมื่อสัญญาณมือของเดรนลดลง สูตรระเบิดที่ยิงจากปืนก็กระหน่ำใส่ร่างสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ทันที

“ตอนนี้แหละ!”

ร้อยตรีเดรนกระโจนขึ้น

เมื่อพลังเวทแทรกซึมเข้าสู่อุปกรณ์กลไกที่เชื่อมกับหมัดของเขา กะโหลกของสัตว์ประหลาดก็แหลกยับราวกับกระดาษ

เดรนยื่นมือไปที่สมองซึ่งปรากฏออกมาโดยไม่ลังเล

บึ้ม—!

สัตว์ประหลาดที่เสียหัวทั้งห้าล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

“เฮ้อ–!”

ภารกิจสำเร็จ

ร่างกายที่ตึงเครียดด้วยความระแวดระวัง เริ่มปลดปล่อยความรู้สึกแห่งชัยชนะอย่างช้า ๆ

“สำเร็จ! เราทำได้! ทั้งที่นี่เป็นภารกิจแรกแท้ ๆ…!”

ขณะเขากำลังยิ้มดีใจพลางมองซากสัตว์ประหลาด—

ผัวะ–!

หัวอีกหัวหนึ่งฉีกทะลุออกมาจากแผ่นหลังของสัตว์ประหลาด พุ่งเข้ามาใส่หน้าเขา

เร็วเกินไป

เร็วเสียจนไม่อาจหลบได้ทัน

จบแล้วหรือ?

ขณะที่เดรนกัดฟันแน่นพลางคิดเช่นนั้น—

“ข้าไม่ได้บอกเจ้าแล้วหรือ ว่าอย่าประมาท?”

ซวืบ—!

โซ่พลังเวทที่พุ่งขึ้นจากพื้นคว้าหัวของสัตว์ประหลาดไว้ทันที

โซ่แห่งเฮลิออส

เมื่อรู้จักสูตรเวทนี้ เดรนก็รีบหันไปมองต้นทางของพลังเวทนั้นแล้วก็ต้องตะลึง

“ยูจิน… ลอเรนซ์…!”

ใช่ เขาคือคนผู้นั้น

วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิ

ผู้ก่อตั้งหน่วยเวทพิเศษ และพาให้มันเติบโตถึงเพียงนี้

ผู้บัญชาการสูงสุดของหน่วยเวทพิเศษ ลงพื้นที่ด้วยตัวเอง

ฟึ่บ—!

แสงหกสายพุ่งออกโดยไม่ต้องชักปืนที่ขาออกเลย

หัวสุดท้ายของสัตว์ประหลาด ถูกเจาะทะลุในชั่วพริบตา

สิ่งที่จอมเวทตราเวทสามเส้นห้าคนใช้เวลายี่สิบนาที

เขากลับทำลายได้ในชั่วพริบตาเดียว

นี่แหละ—ตราเวทหกเส้น

เวทมนตร์ของผู้ที่เหยียบย่างเข้าใกล้เขตแดนเหนือมนุษย์…

“เจ้านั่นน่ะ”

“…!”

แต่ความน่าทึ่งนั้นกินเวลาไม่นาน

เมื่อยูจินหันมามองเขาด้วยดวงตาว่างเปล่า หัวใจของเดรนก็เย็นเฉียบทันที

“ชื่อและยศ”

“ม-หมวดที่ 7 กองร้อยสนับสนุนเพลิง กองพันที่ 3! ร้อยตรี เดรน อไก ครับ!”

เสียงดังจนหูแทบแตก

กองพันที่สาม… ก็คือลูก ๆ ของออร์เตก้านี่?

ยูจินพึมพำเช่นนั้น แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชาตามสไตล์ของเขา

“กลับไปแล้วก็รายงานให้ดี และครั้งหน้าอย่าพลาดอีก ถ้าพลาดอีก… ไม่ใช่เจ้าที่จะตาย แต่เป็นพวกลูกน้องเจ้า เข้าใจหรือเปล่า?”

“ค-ครับ…!”

ถูกต้อง

ถ้าเขา—ผู้เป็นแกนกลางของพลังยิงหายไป—สมาชิกที่เหลือคงไม่มีทางรับมือสัตว์ประหลาดนั่นได้แน่

แค่การตัดสินใจผิดเพียงครั้งเดียว… ก็เกือบทำให้ทุกคนตาย

เมื่อเห็นเดรนกัดฟันแน่น ยูจินก็ยกมือมาตบไหล่เขาเบา ๆ

ตอนแรกก็นึกว่าแค่มือใหม่

แต่ดูท่าจะใช้งานได้ดีกว่าที่คิดไว้

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“เฮ้อ…”

หลังส่งทหารกลับฐานอากาศยาน

ฉันก็ถอนหายใจสั้น ๆ พลางมองดูเหล่าสมาชิกหน่วยเดินกลับไปพร้อมเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว

“ในที่สุดก็เลี้ยงจนโตได้ขนาดนี้…”

งานวิจัยสัตว์ประหลาดของเอลไครเออร์

และการปรากฏของมหารอยแยกที่ตามมา

ตลอดสองปีหลังจากเหตุการณ์สำคัญเหล่านั้น

จักรพรรดิได้ใช้ข้ออ้างในการป้องกันหายนะ เพื่อขยายหน่วยเวทพิเศษที่อยู่ภายใต้การบัญชาการของฉัน

จากหน่วยระดับกองพัน—กลายเป็นหน่วยระดับกองพล

ทั้งรถไฟหุ้มเกราะ เรือเหาะ หน่วยสนับสนุนเฉพาะทางต่าง ๆ ถูกเตรียมพร้อม

และมีการผลิตตราเวทแบบจำนวนมากจากโรงงานของจักรวรรดิ

สองปี

คือเวลาที่ใช้เปลี่ยนหน่วยเวทพิเศษจาก “แค่กองพันเดียว” ให้กลายเป็นกองกำลังมหึมา เทียบเท่ากองพลเวท

ทุกวันนี้… แม้แต่พวกกองพลเวทเองก็เริ่มย้ายมาเข้าหน่วยเวทพิเศษกันแล้ว

เรียกได้ว่า—เรากำลัง “กลืนกิน” กองพลเวทอย่างช้า ๆ ก็ว่าได้

แต่ทำไมฉันยังเป็นแค่พันโท หลังจากอยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการมาสองปีแล้ว?

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ถ้าจะเดา… ก็คงเป็นผลสะท้อนจากการเลื่อนขั้นเร็วเกินไปที่ผ่านมานั่นแหละ

แม้แต่ไคเรนก็คงคิดว่า การมอบดาวให้เด็กอายุ 18 มันมากเกินไปจริง ๆ

‘ก็สมเหตุสมผลดีนะ ถ้าให้พูดตามตรง’

ตอนนี้ หน่วยเวทพิเศษมีภารกิจหลักอยู่สองอย่าง

อย่างแรกคือ ‘โครงการชำระล้างจักรวรรดิ’ เพื่อกำจัดสัตว์ประหลาดที่กระจายอยู่ทั่วเขตของจักรพรรดิในช่วงสงบศึกกับสาธารณรัฐ

และอย่างที่สองคือ หน้าที่ตำรวจลับในการไล่ล่าและจับกุมพวกกบฏที่แฝงตัวอยู่ทั่วจักรวรรดิ

โดยเฉพาะภารกิจอย่างหลัง—เป็นงานร่วมระหว่างราชสำนักกับขุนนางเวท

ภายนอกดูเหมือนการร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด

แต่ภายใต้ฉากหลัง… มันคือ “สงครามชิงอำนาจ” ระหว่างกองอัศวินกับหน่วยเวทพิเศษอย่างดุเดือด

[ยูจิน]

ในขณะกำลังครุ่นคิด เสียงสื่อสารก็ดังมาจากกีแยล์

[ยืนยันฐานลับของพวกกบฏในเขตตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเกฮิลด์ เราจับตัวหัวหน้ามาได้ และเขากำลังให้การอยู่]

[อ๊ากกกกกก! ฐานของพวกเรา อยู่ทางใต้…!]

“รับทราบ ไม่ผิดจากที่คิดไว้เลย‘หุ้นส่วน’ ของเราก็ทำงานได้ดีเหมือนเคย”

ได้ยินเสียงที่ดูเคร่งขึ้นกว่าเมื่อก่อน… แปลว่าเจ้าหมอนั่นก็คงลำบากพอตัวเหมือนกัน

ฉันคิดพลางหยิบบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อออกมาคาบไว้ แล้วจุดไฟ

“ฮ่าห์…”

กองทัพปฏิวัติที่อยู่ภายใต้การควบคุมของแรนดัล

ยังคงหาโอกาสล้มล้างจักรพรรดิอยู่เสมอ

และความคิดเดียวกันนี้—ก็คือสิ่งที่ “ศัตรูตัวจริง” ของพวกเราอย่างขุนนางเวท ยึดถือเช่นกัน

เมื่อมีศัตรูร่วม

แรนดัลและพวกขุนนางเวทจึงจับมือกัน

แล้วเริ่มดำเนินการวินาศกรรมตามเขตของจักรพรรดิ

พร้อมกับเปิดฉาก “ก่อการร้าย” ใส่สมาชิกหน่วยเวทพิเศษอย่างตรงไปตรงมา

ฆ่าฉันไม่ได้ ก็เล่นงานหน่วยเวทพิเศษแทน

[ตำรวจลับที่จักรพรรดิสร้างขึ้นเพื่อกดขี่ประชาชนและสกัดกองทัพปฏิวัติ! นั่นคือโฉมหน้าที่แท้จริงของ ‘หน่วยเวทพิเศษ’!]

[อย่าหลงเชื่อคำว่า ‘วีรบุรุษ’! พวกเขาคือหน่วยรบที่ใช้ทรัพยากรและงบประมาณมากกว่ายุคสงคราม แม้ในยามสงบ! พวกเขาก็เหมือนกับขุนนางเวท ที่ดูดเลือดประชาชน!]

[แค่คนจูงต่างกัน พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ข้างประชาชน! ชาวจักรวรรดิ จงตื่นเถิด…!]

อ่านบทบรรณาธิการจากหนังสือพิมพ์ฝ่ายปฏิวัติแล้ว… ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจ

เพราะมันใส่ร้ายกันเกินไป? เปล่าเลย

ตรงกันข้าม—มัน “ตรงประเด็น” เกินไปต่างหาก

การสอดแนมผิดกฎหมาย

การควบคุมตัวโดยไม่มีหมาย

ลักพาตัวและทรมานเมื่อจำเป็น

หน่วยเวทพิเศษก็คือตำรวจลับที่ทำทุกสิ่งสกปรกที่พวกเขากล่าวหานั่นแหละ

‘ตอนที่เราระเบิดบ้านพลเรือนทั้งหลังแค่เพื่อล่อตัวสายลับฝ่ายปฏิวัติ… นั่นแหละ…’

ตอนนั้นฉันกระทืบหน้าออร์เตก้าไปไม่รู้กี่รอบ

คิดแล้วก็ของขึ้นอีกแล้วสิ

น่าจะซัดมันเพิ่มอีกสักสามหมัด

‘แต่ถึงอย่างนั้น…’

ฉันบดบุหรี่ลงกับพื้น พลางคิดในใจ

‘พวกแกไม่ใช่ฝ่ายเดียวหรอก ที่มี “ศัตรูร่วม”’

โคลด เดอ ลาสคอล

“วีรบุรุษ” ที่ปรารถนาจะปฏิวัติอย่างแท้จริง

ในฐานะ “ประชาชนของจักรวรรดิ”

…ไม่ใช่หุ่นเชิดของสาธารณรัฐ

ข้อมูลที่เขาเอามา

คือการไล่ล่าและรวบตัวหุ่นเชิดของสาธารณรัฐที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพปฏิวัติของพวกแกอย่างไม่หยุดยั้ง

และเจ้าหมอนั่น—โคลด—ก็กำลังก่อตั้งกองกำลังของตนเอง เพื่อสร้าง “กองทัพปฏิวัติที่แท้จริง” โดยไม่พึ่งสาธารณรัฐ

ปฏิวัติแท้จริงบ้านแกเถอะ

สุดท้ายมันก็แค่ศึกแย่งเขตอิทธิพลกันในกลุ่มเล็ก ๆ ที่เรียกว่ากองทัพปฏิวัติเท่านั้น

“ผู้บัญชาการ! ทางนี้ครับ!”

ระหว่างที่ฉันกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ

ต้นหญ้า… ไม่สิ ผู้ช่วยของฉัน—ลีโอโพลด์—ก็มาถึงพร้อมรถจักรยานยนต์ทหาร แล้วโบกมือเรียก

‘โลกนี้มันเปลี่ยนไปจากอนาคตที่ฉันรู้จริง ๆ’

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีรถมอเตอร์ไซค์ในจักรวาลนี้

สิ่งแบบนี้ไม่เคยมีในเกมต้นฉบับเลยสักนิด

รู้สึกแปลกอยู่เหมือนกัน ขณะขึ้นไปนั่งบนรถพ่วง

ทิวทัศน์ของสนามบินที่กำลังถอนกำลังกลับก็ปรากฏตรงหน้า

เรือเหาะขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับปฏิบัติการทางอากาศ หนึ่งลำต่อหนึ่งกองร้อย

รถไฟหุ้มเกราะที่ประทับตราหน่วยเวทพิเศษ

และแม้กระทั่งอาวุธแบบใหม่ที่สมาชิกในหน่วยพกพา

อาวุธเหล่านี้ ล้วนเกิดจากบทเรียนในสงครามกับสาธารณรัฐ และประสบการณ์จริงในสนามรบทั้งสิ้น

‘ใช้อาวุธพวกนี้ปราบปรามพวกกบฏ และกำจัดสัตว์ประหลาดในเขตจักรพรรดิที่กองอัศวินเมินเฉย’

ล่าล้างสัตว์ประหลาด พร้อมเก็บแกนพลังเวท

ได้ทดสอบอาวุธใหม่ แถมยังฝึกจริงในสนาม

นี่แหละ ฆ่านกสองตัวด้วยก้อนหินก้อนเดียวแท้ ๆ

“แค่นี้ เขตจักรพรรดิที่เคยมีสัตว์ประหลาดเพ่นพ่านก็เกือบสะอาดแล้ว”

“ใช่ ตอนนี้กองทัพจักรวรรดิธรรมดาก็สามารถจัดการได้แล้ว”

ฉันพูดพลางมองดูรถทหารที่กำลังแล่นเข้าสู่ชานเมือง

“เส้นทางภาคพื้นดินที่เคยถูกสัตว์ประหลาดปิดตาย เริ่มเปิดใช้งานอีกครั้ง ผู้คนสามารถเดินทางโดยไม่ต้องพึ่งรถไฟหุ้มเกราะได้โดยตรง”

“แต่ก็แค่ในเขตจักรพรรดิ แถมถ้าไม่มีทหารคุ้มกันก็ยังอันตรายอยู่ดี”

“ก็ยังดีกว่าใช้รถไฟหุ้มเกราะที่สิ้นเปลืองนะ แค่ค่าขนส่งก็ประหยัดลงไปครึ่งหนึ่งแล้วมั้ง?”

“พูดอย่างนี้ก็มีเหตุผล”

ต่างจากเขตของขุนนางเวทที่กระจัดกระจาย เขตของจักรพรรดินั้นกระจุกตัวอยู่รอบศูนย์กลางของจักรวรรดิ

เมื่อโครงการชำระล้างสัตว์ประหลาดใกล้จบลง เขตเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ถูกเชื่อมโยงเข้าหากัน กลายเป็น “โซนเศรษฐกิจ” ขนาดใหญ่ โดยมีเมืองหลวงเป็นศูนย์กลาง

ในเชิงอารยธรรม นี่หมายถึง “เส้นทางการค้า” สู่เมืองต่าง ๆ ได้ถูกเชื่อมต่อกันเสียที

“ห้าปีเป็นอย่างน้อย”

ฉันมองเมืองที่เริ่มคึกคัก แล้วกล่าวว่า

“ถ้าให้เวลาแค่นั้น เขตตรงนี้จะพัฒนาได้ถึงขั้นกลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมของจักรวรรดิ ซึ่งหมายความว่า… มีศักยภาพพอจะ ‘ล้มขุนนางเวทด้วยเงิน’ ได้”

“แบบนั้นแผนกจัดสรรเสบียงของกองทัพก็คงไม่ตามจิกหน่วยเวทพิเศษทุกวันอีกสินะ?”

ไม่หรอก

พวกนั้นมันแค่ขี้เหนียวต่างหาก

‘แต่พอพูดถึงเรื่องนั้น ก็เริ่มรู้สึกแปลกใจขึ้นมาแล้ว’

ฉันมองทิวทัศน์ที่เข้าใกล้ลานบินมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วคิด

โครงการกำจัดสัตว์ประหลาดที่ทำให้เขตจักรพรรดิเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีกว่าขุนนางเวทแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้น พวกขุนนางเวทก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย

แม้แต่การใช้กองทัพปฏิวัติเข้าโจมตี ก็แทบไม่มีในเดือนที่ผ่านมา

เช่นนั้น…

“…ก็คงใกล้จะเริ่มแล้วสินะ”

“หมายถึงอะไรครับ?”

“เรื่องใหญ่มาก และน่ากลัวมาก”

สองปีที่ผ่านมา มีสัญญาณให้เห็นหลายครั้ง

การควบคุมของกองอัศวินที่ค่อย ๆ บรรเทาลง

กองทัพปฏิวัติที่ไร้ปฏิกิริยา

สิ่งเหล่านี้ ล้วนชี้ไปที่ข้อเท็จจริงเดียว—

ขุนนางเวทและกองทัพปฏิวัติที่เป็นพันธมิตรกัน กำลังเตรียมการ “บางอย่าง” อยู่

‘นั่นแหละเหตุผลที่ฉันทุ่มเททุกอย่างในการเตรียมพร้อมจนถึงขั้นหมกมุ่น’

ฉันยึดติดกับการขยายกำลังอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นนำเทคโนโลยีที่ยังไม่ผ่านการทดสอบลงสู่สนามจริงเพื่อใช้งานและยืนยันผล

สิ่งที่เหลืออยู่… มีเพียงแค่ “ช่วงสุดท้าย”

หากแค่ผ่านพ้นมันไปได้—

“อ้อ จริงสิ ท่านผู้บัญชาการ นี่ครับ”

ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ ลีโอโพลด์ยื่นของบางอย่างให้

ซองจดหมาย

แต่สิ่งที่อยู่ข้างในกลับคล้ายใบรับรองหรือเอกสารยืนยันอะไรสักอย่าง

“อะไรเนี่ย?”

“ของคุณหนูแมรี่ครับ เธอบอกว่าไม่ต้องอ่านหรอก แค่เซ็นก็พอ”

“อะไรของเธอ…”

นี่ยัยนั่นคิดว่าคู่หมั้นของตัวเองเป็นตู้ ATM หรือไง?

สั่งให้เซ็นก็เซ็น?

แม้จะคิดแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่กล้าขัดอยู่ดี

เพราะฉันก็ใช้ท่านพ่อตาของตัวเองเป็น ATM เดินได้อยู่เหมือนกัน

เงินที่ทำให้หน่วยเวทพิเศษมาถึงจุดนี้

ถ้านับดูดี ๆ เกือบทั้งหมดก็มาจากกระเป๋าของไคเรนนั่นแหละ

ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรจริง ๆ

เจ้านายผู้ควักเงิน… คำสั่งของเขาก็เหมือนคำสั่งสวรรค์

“…”

คิดได้ดังนั้น ฉันก็เปิดซองดู

เพียงแค่กวาดตาไปไม่กี่บรรทัด—

“…หา? เธอไปทำเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

สิ่งที่เขียนไว้ในจดหมายนั้นทำให้ฉันเบิกตาเล็กน้อย

‘จะว่าไป พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทสินะ’

มองดูนาฬิกาแล้ว ฉันก็ยิ้มนิด ๆ

เริ่มกังวลแล้วสิ

รอบนี้จะซื้อของอะไรไปง้อดี ถึงจะไม่โดนด่า…

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ขอโทษนะ แต่ข้าไม่สนใจ”

“ม-ไม่ใช่นะครับ ท่านแมรี่ ข้าไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น…”

“ข้าพูดชัดเจนแล้วว่าไม่สนใจ”

น้ำเสียงเย็นเฉียบของเธอทำให้ชายหนุ่มเบื้องหน้าทรุดไหล่ลงอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะเดินจากไปอย่างอับอาย

…เป็นภาพที่เห็นบ่อยจนชินเสียแล้ว

แมรี่ที่ดูเหมือนจะหมดแรง ล้มตัวลงนั่งบนม้านั่งพลางพ่นลมหายใจยาว

บรรดาเพื่อน ๆ ที่คอยดูอยู่ก็รีบกรูกันเข้ามา

“แมรี่ นี่มันครั้งที่สามแล้วใช่ไหมเดือนนี้? พวกลูกขุนนางนี่มันหน้าด้านจริง ๆ เลย”

“ค-คราวนี้ก็แค่รุ่นพี่ แต่ครั้งก่อนนั่นสิ ผู้ชายแต่งงานแล้วแท้ ๆ…”

“แล้วภรรยาเขายังพูดอีกนะว่า ‘รู้แล้ว ไม่เป็นไร’ คือแบบ… บ้าไปแล้ว”

ได้ยินเสียงเพื่อน ๆ พูดอย่างเอือมระอา แมรี่ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้มจืดจาง

“พวกขุนนางที่มีงานล้นมือ วัน ๆ ก็มีชู้กันเป็นเรื่องปกติแล้ว จะมีแค่คนเดียวก็ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ”

ว่าแล้วก็อดคิดไม่ได้… หรือว่า “ท่านพ่อ” กับตัวข้านี่แหละแปลกกว่าคนอื่น

พอเธอพูดแบบนั้น เพื่อน ๆ ที่อยู่รอบข้างก็หัวเราะคิกคัก

“แหม คู่หมั้นของเธอน่ะ ดังสุดในจักรวรรดิเลยนี่นา~”

“พวกหน่อไม้ไฟในมหาวิทยาลัยจะไปเทียบอะไรได้ล่ะ?”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก”

ถึงจะเรียกว่า “คู่หมั้น” ก็แค่แลกจดหมายกันเดือนละครั้ง

เจอหน้ากันครึ่งปีครั้งยังนับว่าบ่อย

แต่เดิมก็เป็นการหมั้นหมายทางการเมืองตั้งแต่ต้น และเขาก็เป็นผู้บัญชาการของหน่วยเวทพิเศษที่ไม่เคยมีมาก่อน จะให้เจอกันบ่อยก็คงลำบากจริง ๆ แต่…

ว่าแต่…

ถึง “ท่านพ่อ” ที่งานยุ่งขนาดไหนก็ยังกลับบ้านเดือนละครั้ง

แล้วเจ้าบ่าวบ้านั่นล่ะ? ทำไมถึงไม่โผล่หัวมาเลย?

ขณะเธอบ่นพึมพำในใจ

สายตาของเพื่อน ๆ ก็หยุดลงที่บางสิ่ง

“ว้าว… คนนั้นสวยจัง”

“ใครเนี่ย? นักแสดง? หรือว่านักร้องโอเปร่า?”

มองอะไรกันอีกแล้วล่ะ…

คิดพลางหันตามสายตา พอเห็นภาพตรงหน้า แมรี่ก็ถึงกับเบิกตากว้าง

“…ไอรีน?”

“อ๊ะ เจอแมรี่แล้ว~! หวัดดี~!”

ใช่แน่

ผมดำ ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์

แม้แต่สีหน้าไร้เดียงสาแบบนั้นก็ใช่เลย

…ถ้าเธออยู่นี่ นั่นก็แปลว่า…

คิดได้ดังนั้น แมรี่ก็รีบหันกลับ

“โอ้…”

ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารผู้มีใบหน้าเรียบนิ่งกำลังโบกมือให้เธอ

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

ยูจิน ลอเรนซ์

คู่หมั้นที่ไม่เคยแม้แต่จะโผล่หน้ามาเลย

ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมช่อดอกไม้ในมือ