บทที่ 200 การมาถึงของไป๋ชิงเสวี่ย

บทที่ 200

การมาถึงของไป๋ชิงเสวี่ย

[เพลย์ลิสต์ของราชาปีศาจช่างทันสมัยจริงๆ...]

[ฉันนึกว่าป้าๆ ที่เต้นรำในลานข้างล่างเริ่มอีกแล้ว...]

[เพลง "โชคดีมา" นี่มันส์จริงๆ]

[แม่เจ้า ฉันนึกว่าใส่หูฟังผิด พอถอดออกมาดูดีๆ ก็เป็นหูฟังราคา 9.9 หยวนส่งฟรีจริงๆ ด้วย]

[การยกระดับอย่างกะทันหัน... หรือว่าราชาปีศาจจะเป็นคนบ้าการประดิษฐ์เทคโนโลยีด้วย?]

ชิงเฟิงไม่ได้สนใจการสนทนาของแฟนคลับในห้องไลฟ์!

แต่กลับยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนคาวบอยตะวันตก

พอดีกับที่เนื้อเพลงกำลังร้องซ้ำคำว่า "โชคดีมา" ชิงเฟิง ก็พูดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

"ตอนนี้แหละ!"

ชิงเฟิงกดที่ถุงวิเศษอีกครั้ง....

【ติ๊ง -100 ค่าความนิยม】

【ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับบัตรทดลองระดับทองแดง 1 ใบ】

อวี๋ชิงเฟิง: (●—●)

ไม่เป็นไร... บัตรทดลองระดับทองแดงคุ้มสุดๆ ไม่ขาดทุน.... ลองอีกครั้ง

【ติ๊ง -100 ค่าความนิยม】

【ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับถุงน่องเย็นฉ่ำหนึ่งกล่อง...】

ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันจะลองอีก....

【ติ๊ง -100 ค่าความนิยม】

【ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับผลไม้วิญญาณระดับทองแดงหนึ่งลัง....】

.....

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง... อวี๋ชิงเฟิงใช้ไปเกือบ 50 ล้านแล้ว... รวมแล้วได้ผลไม้วิญญาณระดับทองแดง 20 ลัง ระดับเงิน 3 ลัง ถุงน่อง 20 กล่อง... วิชาวิญญาณระดับทองแดง 3 เล่ม บุหรี่ไร้พิษ 20 ซอง... ที่เหลือล้วนเป็น "ขอบคุณที่อุดหนุน"...

มือของชิงเฟิงเริ่มสั่น...

เขาหยิบบุหรี่ไร้พิษออกมาจุด... แม้ว่าจะไม่เคยสูบมาก่อน... แต่ในตอนนี้ถ้าไม่จุดบุหรี่สักมวนก็คงจะไม่ให้อภัยตัวเอง

วางบุหรี่ไว้บนมือ แล้วใช้มือน้อยๆ ที่สั่นเทากดจับฉลากอีกครั้ง....

【ติ๊ง -100 ค่าความนิยม】

【ติ๊ง เสียใจด้วย คุณไม่ได้จับอะไรเลย...】

อวี๋ชิงเฟิง: ＿|￣|●

"โอ้ สวรรค์ โอ้ พื้นพิภพ....." ชิงเฟิงนอนราบกับพื้นอย่างสิ้นหวัง แฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างงุนงงไปหมด...

ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับอวี๋ชิงเฟิง.... พวกเขาเห็นแต่สีหน้าของอวี๋ชิงเฟิงที่ดูแข็งค้างมากขึ้นเรื่อยๆ

สุดท้ายถึงกับล้มลงนอนราบกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

[ราชาปีศาจเป็นอะไรไปกันแน่?]

[ใช่ สีหน้าของเขาดูซีดเซียวลงเรื่อยๆ... ดูเหมือนจิตใจ จะมีปัญหานิดหน่อย ก่อนหน้านี้สีหน้าของราชาปีศาจยังดูสดใสมากเลยนะ]

[หรือจะกินยาบำรุงไตปลอมเข้าไป...]

.....

ในขณะที่ชิงเฟิงกำลังสิ้นหวังอยู่นั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันที ตะขาบยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้น มันคำรามใส่ชิงเฟิงหนึ่งครั้ง

จากนั้นก็รีบไต่เข้าหาอวี๋ชิงเฟิงอย่างรวดเร็ว...

ชิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูตะขาบทะเลทราย จากนั้นก็ตบมือ นึกถึงจุดสำคัญได้ จึงตวาดด้วยความโกรธ

"ดีนัก ฉันก็ว่าทำไมโชคของฉันถึงได้แย่ขนาดนี้ ที่แท้ ก็เป็นเพราะแกนี่เอง"

"สัตว์ร้าย รับกระบวนท่านี่!" พูดจบก็รวบรวมดาบน้ำใช้เพลงดาบบัวเขียว.. คลื่นยักษ์ ดูดพลังงาน...

แม้แต่ตายแล้วก็ยังโดนเฆี่ยนศพ...

[???]

[พอเถอะ พี่ชิง... พอเถอะ พอเถอะ... อย่าตีมันอีกเลย มันตายแล้ว...]

[แย่แล้ว ติดใจการฆ่าแล้ว]

[ตะขาบทะเลทรายนี่ก็ด้วยอยู่ดีๆ ไปยั่วเขาทำไม]

"น้องชายอวี๋ ขอโทษที่มาช้า..." ในขณะที่ชิงเฟิงกำลังเฆี่ยนศพอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงของเจ้าของโรงแรมฮั่นกะทันหัน

เขาเงยหน้าขึ้นมอง

เขามองเห็นเจ้าของโรงแรมฮั่นและองครักษ์เงาคนอื่นๆ กำลังยิ้มทักทายชิงเฟิงอยู่กลางอากาศ... ชิงเฟิงก็โบกมือทักทายพวกเขาเช่นกัน

เจ้าของโรงแรมฮั่นลงมาที่พื้นมายืนอยู่ตรงหน้าชิงเฟิง เขากำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ก็สังเกตเห็นตะขาบทะเลทรายที่ไม่เหลือสภาพแล้วอยู่ด้านหลังชิงเฟิง

เขากลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว... เขาไม่กล้าถามถึงสาเหตุที่แท้จริง

ชิงเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

"พวกคุณมาแล้วหรอ ในเมื่อมาแล้วก็ไปดูเมืองทะเลทรายกันเถอะ"

เห็นเจ้าของโรงแรมฮั่นดูเหมือนจะกังวลอยู่บ้าง เขาจึงตบไหล่เจ้าของโรงแรมฮั่น

"เจ้าของโรงแรม คุณไม่ได้ขี้ขลาดอีกแล้วใช่ไหม?"

"ผมบอกกี่ครั้งแล้ว"

"อยู่กับผมปลอดภัยแน่นอน..."

"วางใจเถอะ ตอนนี้ช่องทางระหว่างชั้นเปิดแล้ว กองกำลังสนับสนุนจากชั้น 50 น่าจะมาถึงแล้ว พวกเราแค่ไปดูเฉยๆ แม้ว่าจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่การดูก็ไม่ผิดอะไรหรอก บางทีคุณอาจจะดูๆ ไปแล้วก็บรรลุถึงระดับดาวเจิดจ้าก็ได้นะ!"

"ว่าไหม?"

"อ่า อืม... ใช่ ใช่ งั้นน้องชายอวี๋ รีบไปกันเถอะ" เจ้าของโรงแรมฮั่นสติกลับมาแล้วพูด

ก่อนที่พวกเขาจะจากไป เจ้าของโรงแรมฮั่นและองครักษ์เงาก็มองดูตะขาบทะเลทรายนั้นอีกครั้ง พวกเขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่...

.....

ขณะที่พวกเขากำลังจะไปถึงเมืองทะเลทราย ชิงเฟิงก็นึกขึ้นได้ว่าดูเหมือนจะขาดไป๋ฉีไป เขาจึงถาม

"เจ้าของโรงแรม พวกคุณเห็นไป๋ฉีไหม?"

"วิญญาณดาบของผมน่ะ..."

เจ้าของโรงแรมส่ายหัว

"ดูเหมือน... จะไม่เห็น"

ชิงเฟิงพยักหน้าพึมพำ

"ถ้าหาไม่เจอก็ช่างมันเถอะ ไปดูเมืองทะเลทรายกันก่อนว่าเป็นยังไง"

"ยังไงมีเขาหรือไม่มีเขาก็เหมือนกัน ก็แค่วิญญาณในดาบเท่านั้นเอง..."

ทุกคน: .....

ไม่นาน ชิงเฟิงและคณะก็มาถึงเนินเขาแห่งหนึ่ง มองดูเมืองทะเลทรายที่อยู่ไกลออกไปหมื่นลี้.... ตอนนี้เมืองทะเลทรายกำลังมีการต่อสู้ระหว่างวีรบุรุษมากมาย!

กระบวนท่าฆ่าต่างๆ ลอยอยู่กลางอากาศ!

บางอย่างเป็นลูกไฟขนาดใหญ่ บางอย่างเป็นดาบยักษ์ แม้แต่อุปกรณ์วิเศษและแท่นพิธีกรรมก็มีไม่น้อย... ตอนนี้ผู้ปกครองชั้น 49 กำลังยืนหยัดต่อสู้กับผู้เหนือธรรมชาติ 2 คนอยู่บนท้องฟ้า...

ผู้เหนือธรรมชาติทั้งสองคนนั้นล้วนเป็นชายร่างกำยำ

ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่เป็นมัดๆ... การโจมตีทุกครั้งของพวกเขาดูเหมือนจะเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน

ผู้ปกครองรวบรวมพลังสร้างกระถางยักษ์ในมือ ราวกับอุกกาบาตที่ตกลงมาจากฟ้าทุ่มใส่ผู้เหนือธรรมชาติทั้งสอง พลังกดดันอันทรงพลังในทันทีก็กดทับผู้คนอื่นๆ ที่อยู่ใต้ผู้เหนือธรรมชาติทั้งสอง!

บางคนเป็นกองกำลังกบฏ บางคนเป็นพวกเดียวกัน...

เมื่อกระถางยักษ์เข้าใกล้ผู้เหนือธรรมชาติทั้งสองมากขึ้นเรื่อยๆ พลังกดดันก็ยิ่งมากขึ้น... หลายคนทนพลังกดดันนี้ไม่ไหวจึงร่างระเบิดทันที!

เหลือเพียงหมอกเลือดบางๆ...

ส่วนผู้เหนือธรรมชาติทั้งสองนั้น ร่างกายของพวกเขาปรากฏพลังงานสีแดงขึ้นมาอย่างประหลาด พลังงานนั้นดึงดูดซึ่งกันและกัน ด้วยการดึงดูดซึ่งกันและกันเช่นนี้ พวกเขาจึงต้านทานผ่านไปได้อย่างยากลำบาก!

ชิงเฟิงพึมพำอย่างไม่รู้ตัว

"นี่คือการแบ่งความเสียหายหรือ? ผู้เหนือธรรมชาติสองคนรวมเป็นหนึ่งเดียว เกื้อหนุนซึ่งกันและกัน..."

"น่าแปลกที่ผู้ปกครองดูเหมือนจะไม่มีวิธีรับมือกับพวกเขา"

"ดูจากพลังของพวกเขาก็ไม่ใช่ธรรมดา..."

ได้ยินคำพูดนี้ เจ้าของโรงแรมฮั่นก็พยักหน้า

"ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ใช้วิธีนี้บุกเข้าไปฆ่าขุนนางในเมืองทะเลทรายไปหลายคน!"

"ช่างอหังการเหลือเกิน!"

"อีกอย่างในเมืองก็ไม่สะดวกที่จะใช้พลังวิเศษขั้นสูง... ก็เลยปล่อยให้พวกเขาจากไปอย่างยโสโอหัง!"

"ถ้าอย่างนั้น ดูเหมือนว่าที่มาของผู้เหนือธรรมชาติสองคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเช่นกันนะคะ" เสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านหลังพวกเขา เจ้าของโรงแรมฮั่นและองครักษ์เงารีบหันไปมอง

องครักษ์เงาและเจ้าของโรงแรมฮั่นระแวดระวังขึ้นมาทันที....

พวกเขาเตรียมพร้อมจะลงมือทุกเมื่อ

"พวกเจ้าเป็นใคร?"

ชิงเฟิงรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนั้นทันที เขากำลังจะหันไปมองตอนที่นึกได้ว่าเจ้าของเสียงนี้คือใคร!

ไป๋ชิงเสวีย!

เธอมาทำไม?...

ชิงเฟิงรีบหยิบหน้ากากปีศาจร้ายออกมาจากแหวนเก็บของสวมใส่... แล้วจึงหันไปมอง พอหันไปมองไป๋ชิงเสวี่ยก็กระโดดโลดเต้นเข้ามากอดอวี๋ชิงเฟิง...

เขารู้สึกงงกับการกอดที่มาอย่างกะทันหันนี้

ไป๋ชิงเสวี่ยเผยดวงตางามยิ้มให้ชิงเฟิง

"เฟิ่งเย่เสวีย ไม่ได้เจอกันนาน คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมาถึงชั้น 49 แล้ว..."

เจ้าของโรงแรมฮั่น: "???"

[???]

[แม่เจ้า ข่าวใหญ่เลย]

[อาาา นางจิ้งจอกคนนี้เป็นใคร เธอกอดพี่ชิงเฟิงของฉัน!]

[ฉันยังไม่เคยได้กอดเลย...]

[เยี่ยมไปเลย อวี๋ชิงเฟิง เราหย่ากัน... นายกล้านอกใจ!]

-จบเล่ม-