43.คณะละครสัตว์กังหันลม

“คณะละครสัตว์?”

ทั้งสามคนเกิดคำถามในใจพร้อมกัน

“ใช่ครับ，จริงๆแล้วคณะละครสัตว์ที่มาถึงเมืองหงเมื่อครึ่งปีก่อน”

จั่วมู่พยายามค้นความทรงจำในหัว

เมื่อครึ่งปีก่อนเหมือนจะมีโฆษณาบางอย่างออกมา บอกว่าเป็นคณะละครสัตว์ที่ทัวร์ทั่วโลก จะมาพักชั่วคราวที่เมืองหง

คณะละครสัตว์จะมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง?

เบาะแสเจอแล้ว แต่กลับถูกปกคลุมด้วยเงามืดลึกลับอีกชั้น

“หัวหน้าเจียง ข้อมูลและร่องรอยทั้งหมดที่หาได้เกี่ยวกับคณะละครสัตว์กังหันลม ผมส่งให้คุณแล้วครับ”

เจียงหลีส่งต่อให้จั่วมู่ จั่วมู่กวาดตามองคร่าวๆ สองรอบ “ไปกันเถอะ”

...

...

“ไปหาคณะละครสัตว์เหรอ?” เม่ยชีเอ๋อร์เดินตามถาม

“กลับบ้าน”

“กลับบ้าน? เราไม่ตามหาเบาะแสต่อแล้วเหรอ?”

“ไม่รีบ”

“ก็ได้ งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ!” เม่ยชีเอ๋อร์เน้นคำว่า ‘เรา’ เป็นพิเศษ พร้อมหันไปแลบลิ้นใส่เจียงหลี

เจียงหลีกำหมัดแน่น “ไป! ซ้อม!”

“ห๊ะ? หัวหน้าเจียง ซ้อมตอนนี้เลยเหรอครับ?”

“เพิ่มรอบให้พวกนายทุกคน!” เจียงหลีหันหลังเดินฉับๆ ไปที่ห้องฝึก

ตำรวจหนุ่มหน้าซีดเซียว เดินตามไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก

ข้อมูลของคณะละครสัตว์กังหันลม จั่วมู่กวาดตามองครั้งเดียวก็จำได้เกือบหมดแล้ว

ก่อนหน้านั้นไม่มีอะไรน่าสนใจมากนัก สิ่งสำคัญคือเมื่อ 8 ปีก่อน หัวหน้าคณะละครสัตว์เสียชีวิตกะทันหันจากอาการป่วย หลานชายของเขาเข้ามารับช่วงต่อ

หลานชายคนนี้เก่งกาจมาก ไม่ถึงปีก็ทำให้คณะละครสัตว์กลับมามีชีวิตชีวา!

จากนั้นเขาใช้โอกาสนี้ รวบรวมคนที่มีความสามารถพิเศษมากมาย เริ่มทัวร์รอบโลก!

เมื่อครึ่งปีก่อน จู่ๆ ก็มาถึงเมืองหง และตั้งหลักที่นี่

ครึ่งปีก่อนมาตั้งรกรากที่นี่ วันนี้เจอคนซุ่มโจมตีที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา

ยิ่งบังเอิญไปกว่านั้น พ่อแม่ของจั่วมู่หายตัวไปเมื่อ 8 ปีก่อน

ทุกอย่างนี้เต็มไปด้วยความน่าสงสัย

ดังนั้นจั่วมู่จึงตัดสินใจรอก่อน

เมื่ออีกฝ่ายส่งคนมาซุ่มที่นี่ได้ ตอนนี้คนหายไปแล้ว พวกนั้นต้องรู้แน่

จั่วมู่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะเคลื่อนไหวอะไรต่อไป

บางที อีกฝ่ายอาจจะอยากได้ข้อมูลยิ่งกว่าเขาด้วยซ้ำ

กลับถึงบ้าน เม่ยชีเอ๋อร์ม้วนแขนเสื้อขึ้น เตรียมทำอาหารทันที!

ไม่นาน บ้านเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยควันโขมง!

จั่วมู่ต้องเปิดพัดลมเป่าออกไปทางม่านม้วนที่เปิดไว้

หลังจากวุ่นวายกันพักใหญ่ จั่วมู่นั่งลงที่โต๊ะ ตรงหน้ามีอาหารสี่จานหนึ่งซุปที่ยากจะบรรยาย

ไหม้เกรียม สีแดงฉูดฉาด ขาวซีด และข้าวที่ครึ่งหนึ่งแฉะครึ่งหนึ่งแห้ง...

เม่ยชีเอ๋อร์นั่งข้างๆ มองจั่วมู่ด้วยสายตาคาดหวังเต็มเปี่ยม!

จั่วมู่: ...

“ฉันรู้สึกอยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมา” จั่วมู่ลุกไปต้มบะหมี่

เม่ยชีเอ๋อร์บึนปาก ไม่พอใจ “ฉันทำอาหารครั้งแรกในชีวิต นายยังไม่เห็นคุณค่า ไม่กินก็ช่าง ฉันกินเอง!”

เม่ยชีเอ๋อร์หยิบตะเกียบ คีบอาหารเข้าปาก เคี้ยวสองสามที จากนั้นคายออกมาอย่างเงียบๆ หยิบบะหมี่ เทน้ำ...

[ยินดีต้อนรับกลับมา ขอให้สนุกกับเกม!]

กลับเข้าเกม จั่วมู่ตื่นขึ้นในห้อง ก่อนจะไปที่ร้านมู่เซี่ย

มาถึงร้านค้า จำนวนลูกค้าที่เดินเข้าออกหน้าประตูเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเมื่อวาน

ยิ่งเลเวลของผู้เล่นสูงขึ้น ความต้องการยามู่เซวี่ยก็ยิ่งชัดเจน

จั่วมู่เดินเข้าไปในร้านค้า ตรวจสอบยอดขาย

ตั้งแต่เปิดร้านจนถึงตอนนี้ รายได้รวมถึง 50 ทองแล้ว!

ไม่แปลกใจเลยที่บอกว่าสูตรยามู่เซวี่ยคือกระดาษที่สร้างเงินได้

แค่วันเดียวก็มีรายได้ 50 ทองแล้ว

และเมื่อเลเวลสูงขึ้น ความต้องการก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ยิ่งไปกว่านั้น นี่แค่ร้านเดียวเท่านั้น!

ถ้าเขาสามารถขยายร้านค้าไปทั่วทุกเมืองหลักในเทียนจ้าว รายได้ต่อวันคงนึกภาพไม่ออกเลย!

จั่วมู่ปรับปริมาณการสั่งซื้อวัตถุดิบและการผลิตตามสถานการณ์

การเปิดร้านค้ามักเจอปัญหาแบบนี้ แม้จะจ้างผู้จัดการร้านมาแล้ว แต่ความสามารถก็มีจำกัด ดังนั้นหลายเรื่องเขายังต้องลงมือเอง

จั่วมู่จ้างผู้จัดการร้านระดับ B ซึ่งสูงสุดที่จ้างได้คือระดับ A

แต่ตอนนี้เขามีแค่ร้านเดียว และขายสินค้าแค่ประเภทเดียว การจ้างระดับ A ยังไม่จำเป็น

อย่างไรก็ตาม หลังจากเคลียร์ดันเจี้ยนแรกที่เขาจะไปโจมตีในอีกสักครู่ ปัญหานี้จะหมดไป

เตรียมตัวเสร็จ จั่วมู่เดินออกจากประตูเมืองทิศใต้ ใช้ทักษะล่องหน แล้วกางปีกสีดำออก!

บินขึ้น!

จั่วมู่ดื่มด่ำกับความรู้สึกอิสระนี้ เบื้องล่างคือผู้เล่นหลากหลายแบบ

คนที่ฟาร์มเลเวล คนที่เก็บของ คนที่กำลังเดินทาง ถูกเขาบินผ่านไปทีละคน

จั่วมู่บินไปตามตำแหน่งในความทรงจำอย่างรวดเร็ว

ไม่นานก็มาถึงหน้าทางน้ำตกที่ห่างไกล เขาลงพื้น

จั่วมู่เดินไปตามทางเล็กๆ สังเกตสองข้างทางเป็นระยะ

จู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า ตั้งใจฟังเสียงครวญครางเบาๆ ที่ดังมาจากส่วนลึกของป่า

แล้วตามหาแหล่งที่มาของเสียงนั้น

ไม่นานก็เจอชายอ้วนคนหนึ่ง สวมชุดผ้าไหมหรูหรา รูปร่างท้วม มีหนวดแพะเล็กๆ นั่งครวญครางอยู่บนพื้นไม่หยุด

ชายอ้วนเห็นจั่วมู่ก็ตะโกนลั่น “ของ! ของฉัน! เร็ว!”

ชายอ้วนเหงื่อท่วมตัว พูดจาตะกุกตะกัก!

จั่วมู่ปลอบ “คุณลุงอย่ารีบ มีปัญหาอะไร ผมช่วยได้”

น้ำเสียงของจั่วมู่เหมือนมีมนต์สะกด หน้าอกที่กระเพื่อมของชายอ้วนสงบลงเยอะ

“ผม...ผมเป็นพ่อค้า! ระหว่างทางเจอพวกเผ่ามาร! พวกมันปล้นของผมไปหมดเลย!”

พ่อค้าอ้วนหายใจหอบต่อ “พวกมันปล่อยผมกลับมา บอกให้ผมเตรียมของมาเพิ่ม ไม่งั้นจะบุกมาถล่มที่นี่!”

[จะรับภารกิจ: ชิงคืน! หรือไม่?]

**ชิงคืน (ภารกิจลับระดับ S):** สินค้าของพ่อค้าหลิวผิงถูกเผ่ามารปล้นไป พวกมันดูเหมือนกำลังรออยู่ในถ้ำใกล้ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายส่งของมาเพิ่ม ไปสั่งสอนพวกมันให้รู้สำนึกหน่อย!

**ความคืบหน้า:** กำจัดมอนสเตอร์

**รางวัล:** ค่าประสบการณ์, ทอง, การ์ดลึกลับ

จั่วมู่รับภารกิจ เดินไปตามทาง ไม่นานก็เห็นถ้ำแห่งหนึ่ง

หน้าประตูมีทาสมารสองตัวยืนหลับอยู่

**ทาสมาร: เลเวล 20**

พลังชีวิต: 8000/8000

โจมตีกายภาพ: 150

ป้องกันกายภาพ: 25

ป้องกันเวท: 5

ทาสมารหน้าตาน่าเกลียดสุดขีด ผิวสีแดงดำเต็มไปด้วยตุ่ม จมูกกลมตาโต ติดอยู่บนหน้าแบนๆ

พุงป่อง แต่แขนขาเล็กเรียว เหมือนมันฝรั่งเสียบตะเกียบสี่อัน!

จั่วมู่ย่องเข้าไปเงียบๆ มีดหนึ่งเล่มต่อมารหนึ่งตัว ส่งพวกมันไปนอนยาวตลอดกาล

เข้าไปในถ้ำ ทางไม่ยาวมาก ไม่นานก็มาถึงที่โล่งกว้าง

ข้างในเต็มไปด้วยทาสมารนอนเกลื่อนกลาด!

ตรงกลางล้อมรอบด้วยหีบสมบัติ คงเป็นสินค้าของหลิวผิงแน่ๆ

ข้างหีบสมบัติ มีทาสมารตัวหนึ่งที่สูงใหญ่และแข็งแกร่งกว่าชัดเจน นั่งอยู่—นี่คือบอสของดันเจี้ยน

**จ้าวทาสมาร: เลเวล 25 (ระดับเงิน)**

พลังชีวิต: 80,000/80,000

โจมตีกายภาพ: 600

โจมตีเวท: 100

ป้องกันกายภาพ: 50

ป้องกันเวท: 20

**รางวัล:** มอบรางวัลให้ลูกน้องเพื่อให้มันวิวัฒนาการ

**โจมตีด้วยกลิ่นเหม็น:** พ่นกลิ่นเหม็นออกมา

ทาสมารตัวเล็กสามสี่ตัวกำลังประจบจ้าวทาสมาร ช่วยนวดหน้าเคาะขา แสดงความขยันขันแข็ง

จั่วมู่เข้าถ้ำ ก้าวเข้าไปในวงโจมตี

จ้าวทาสมารตาโตเบิกโพลงด้วยความโกรธทันที!

ฝูงทาสมารตัวเล็กตะโกนโหวกเหวกตาม แต่ดูเหมือนแค่ทำเป็นพิธี

เพราะบางตัวถึงขั้นนอนอยู่กับพื้นตะโกนแบบขอไปที

จ้าวทาสมารเห็นทีมขาดพลัง เลยหยิบเหรียญทองจากหีบสมบัติ โยนให้ทาสมารตัวที่อยู่ใกล้สุด

ทาสมารที่ได้เหรียญทองเหมือนถูกฉีดยาโด๊ป ทันใดนั้นก็เต้นระบำมือเท้า!

ร่างกายเปล่งแสงทองวาบ วิวัฒนาการแล้ว!