บทที่ 542 ความสมจริงที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ทันทีที่ซุนเจ๋อตะโกน ฝ่ายป้องกันจำนวนมากก็หันมาสนใจทันที

มีผู้เล่นคนหนึ่งหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู แล้วอุทานออกมา

“เชี่ยเอ๊ย! ฝ่ายตรงข้ามมีไอ้สารเลวเป็นคนบัญชาการ!”

ข่าวนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงนาทีก็ลามไปทั่วทั้งฝั่งป้องกัน

“หน่วยสองอยู่ไหนวะ!? ยิงแม่งเลยซักลูก!”

“รีบให้รถถังกับฮ.บุกใส่ไอ้สารเลวซะ!”

“ทำเกม Dark Souls โคตรยากใช่มั้ย!? ถึงตากูเอาคืนแล้วโว้ย!”

“อย่ามาห้ามนะ! วันนี้กูจะวิ่งไปฟันไอ้สารเลวด้วยมือตัวเอง!”

“ใจเย็น ๆ โว้ย! อย่าหลงกลหมอนั่น!”

แม้จะมีผู้เล่นสายเย็นพยายามเตือนสติ แต่ “ท่าล่อเป้า” ของซุนเจ๋อนั้นได้ผลเกินคาด

ปกติผู้เล่นที่โดนซุนเจ๋อสับในเกมอื่น ๆ ก็ทำได้แค่บ่นในเน็ต

แต่คราวนี้ทุกคนอยู่ในเกม มีอาวุธอยู่ในมือ และที่สำคัญ

ฆ่าซุนเจ๋อในเกมไม่ต้องติดคุก!

ต่อให้ถูกแบนในภายหลัง อย่างน้อยก็มีเรื่องไปคุยได้ว่า "ฉันคือคนที่ฆ่าไอ้สารเลว!" ได้

ซึ่งไม่ใช่ใครจะมีโอกาสได้ทำ

หลังตะโกนจบ ซุนเจ๋อก็รีบมุดหลังแนวกำบังทันที ขณะที่กระสุนและกระสุนปืนใหญ่ถล่มพื้นที่นั้นราวกับพายุฝน

หากเขาหลบช้ากว่านี้อีกเพียงเสี้ยววินาที คงโดนส่งกลับจุดเกิดไปแล้ว

แนวสนามเพลาะมีอุโมงค์ที่ขุดไว้ล่วงหน้า ซุนเจ๋อจึงสวมหมวกยุทธวิธี แล้วลอบเปลี่ยนตำแหน่ง

เว้นแต่จะมีไส้ศึกในทีม ไม่เช่นนั้นฝ่ายป้องกันแทบไม่มีทางหาตัวเขาเจอ

ถึงซุนเจ๋อจะลอบหนีไปแล้ว แต่เขาก็ทิ้ง “ตัวล่อ” ไว้ให้

จระเข้จิ๋วที่สวมชุดกับหมวกคล้าย ๆ กัน แถมยังยิงแม่นอีก

ทำให้ฝ่ายป้องกันเข้าใจผิดว่า ซุนเจ๋อยังอยู่ที่สนามเพลาะ และไม่กล้าลุกหนีเพราะโดนกดดันด้วยอาวุธหนัก

เมื่อคลื่นลูกแรกของฝั่งป้องกันบุกทะลวงเข้ามา จระเข้จิ๋วก็ดึงสลักระเบิดมือ พร้อมลากศัตรูตายไปด้วยหลายคนอย่างกล้าหาญ

เขากลับมาหลังเกิดใหม่ที่จุดนัดหมายของซุนเจ๋อ ใช้ปืนกลเบาแต่เล็งยิงศัตรูอย่างแม่นยำราวกับมือสไนเปอร์

ในเวลาเดียวกัน ฝ่ายป้องกันที่โหมบุกเข้าแนวเพลาะแบบไม่คิด ก็ถูกล้อมไว้จากหลายทิศ

ถึงแม้จะเรียกยานเกราะและการสนับสนุนทางอากาศ แต่แนวรับก็เริ่มแตกเป็นเสี่ยง ๆ

แผนของซุนเจ๋อคือการ “แยกสนามรบ” ออกเป็นหลายส่วน แล้วค่อย ๆ ตีแตกทีละจุด

และเมื่อทุกอย่างเข้าที่ ฐานที่มั่นของฝั่งป้องกันก็แตก—เกมนี้ ฝั่งบุกชนะ

แต่ยังไม่ทันจบเกมดี ฝ่ายป้องกันก็เริ่มก่นด่า

“ไอ้สารเลว! กล้าเอาตัวมาเป็นคนคุมเกมเลยเหรอ!?”

“ไม่แฟร์เว้ย! เอ็งต้องรู้แผนที่ดีกว่าพวกเราชัวร์!”

“ฉันจะรายงานแม่งเลย!”

“เอาให้แน่นะเอ็งน่ะ เดี๋ยวมันก็แบนเอ็งก่อนนั่นแหละ!”

“ฉันขอท้าให้เล่นอีกตา!”

ฝ่ายบุกเองก็ไม่ยอม

“โธ่! ตอนน้ำท่วมมาช่วยพวกเอ็งได้เปรียบ ทำไมตอนนั้นไม่พูดเรื่องความแฟร์มั่งล่ะ?”

“ได้เปรียบแล้วถึงพอใจไง?”

“ไอ้สารเลวก็เกือบโดนน้ำซัดนะ! โคตรสมดุลแล้วเนี่ย”

“ที่แพ้น่ะ พวกแกดันเข้ามาเอง จะโทษใครได้?”

แมตช์นี้แม้จะมีซุนเจ๋อเป็นคนปั่นเกมให้ดราม่า แต่โดยรวมแล้ว Battlefield 2042 ก็ยังได้รับคำชมล้นหลามจากผู้เล่น

ทั้งการย่อขนาดแผนที่ เพิ่มความซับซ้อนของพื้นที่ และมีจุดปะทะแทบจะทันที ทำให้เกมเร็วและมันส์สุด ๆ

ระบบอาวุธหลากหลายและคลาสอาชีพ ก็รองรับผู้เล่นได้ทุกสไตล์

ใครชอบบู๊ ใครชอบซัพพอร์ต ก็หาบทบาทในทีมได้ง่าย

และสำหรับพาหนะ ไม่ว่าจะรถถังหรือเครื่องบิน ใครได้ขับเป็นต้องติดใจ

ถึงขั้น “ก้นติดเบาะ” ขับไม่หยุด จนเพื่อนในทีมต้องด่าถึงจะยอมลง

ระบบพังทลายแบบไดนามิกก็ทำให้การเล่นมีลูกเล่นมากขึ้น

กำแพงระเบิดทะลุได้ พื้นทะลุได้

แม้แต่ท่อระบายน้ำก็ใช้เล่นซุ่มซ่อนได้

แต่ถ้าท่อโดนระเบิดก็หมดทางหนีเหมือนกัน

ที่ทำให้ผู้เล่นอึ้งที่สุด คือบางแผนที่ที่ฝ่ายป้องกันอยู่บนตึกสูง

ถ้าบุกโดยใช้ลิฟต์หรือบันไดตรง ๆ ก็เหมือนเดินเข้าห้องยิงเป้า

ทางเลือกมีตั้งแต่ใช้ยานบินทะลวงทางอากาศ

ยึดอาคารสูงฝั่งตรงข้ามแล้วสู้กันบนดาดฟ้า

หรือถ้าแนวสุด…ก็ระเบิดเสาตึกแม่งเลย แล้วพังตึกทั้งหลัง

เพราะโครงสร้างอาคารมีเสาค้ำหลักอยู่ ถ้าเสาเหล่านี้ถูกทำลาย ตึกจะถล่มทั้งหลังจริง ๆ

ทำให้ฝั่งป้องกันต้องกระจายกำลังเฝ้าเสา แทนที่จะมั่วแต่ยืนรวมกันบนหลังคา

ในส่วนของระบบภัยธรรมชาติ ก็สร้าง “ความประหลาดใจ” ได้ดีมาก

มีตั้งแต่พายุทอร์นาโด, น้ำหลาก, หิมะถล่ม, ภูเขาไฟระเบิด, ไปจนถึงอุกกาบาตตก

เมื่อภัยธรรมชาติเข้ามา บางทีมได้เปรียบก็อาจพลิกแพ้ บางทีมที่เสียเปรียบก็อาจพลิกชนะ

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับไหวพริบและการรับมือ

ที่ค่ายทหารแห่งหนึ่ง มีทหารกลุ่มหนึ่งกำลังโดนลงโทษให้วิ่งอยู่

“ทำไมพวกนั้นโดนวิ่งล่ะ? วันนี้ก็ไม่ได้ฝึกอะไรพิเศษนะ” ทหารใหม่ถามด้วยความสงสัย

“ก็ไอ้พวกนั้นมันไปเล่น Battlefield 2042 รุ่นฝึก แล้วโดดออกจากเครื่องบินกลางอากาศ

คนตาย เครื่องตก ทีมแพ้ไง!”

“โอยย ฮาแตก พวกมันไม่รู้เหรอว่าเวอร์ชั่นฝึกกับเวอร์ชั่นที่คนทั่วไปเล่นมันไม่เหมือนกัน!”

“ก็พวกมือใหม่ไง ยังติดนิสัยคิดแบบผู้เล่นทั่วไป เดี๋ยวก็หาย”

“ว่าแต่…ฝึกกับไอ้สารเลวเนี่ย มันเหมือนจริงขึ้นทุกทีแล้วนะ

ไม่รู้วันไหนโลกเสมือนจะสมจริงจนแยกไม่ออกเลยจริง ๆ”

ในการฝึก ทหารจะได้รับรู้ความเจ็บปวดและอาการแย่ ๆ จริง ๆ

ทำให้การ “ตาย” ในเกม ให้ความรู้สึกเหมือนได้ไปเยือนนรกเบา ๆ

“ไม่ต้องคิดเยอะ… ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดก็พอแล้ว”

“ก็จริงแฮะ”