บทที่ 475 ไฟริบหรี่ ไร้เงาราชัน

แม้การแข่งขัน League of Legends S1 จะจบลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว แต่กระแสความร้อนแรงของมันยังคงจะอยู่ไปอีกอย่างน้อยหนึ่งถึงสองเดือน

และพอถึงตอนนั้น การแข่งขันฤดูใบไม้ผลิก็จะเริ่มขึ้นพอดี ทำให้เกิดความต่อเนื่องแบบไร้รอยต่อ ไม่ปล่อยให้ผู้เล่นรู้สึกว่าไม่มีอะไรให้ดู

ในขณะที่เหล่าผู้เล่นยังคงตื่นเต้นกับการที่ GDE คว้าแชมป์โลกครั้งแรกได้ ซุนเจ๋อก็ปล่อย CG โปรโมตตัวแรกของเกม Dark Souls ออกมา

เหมือนกับ CG เกมอื่น ๆ พอวิดีโอถูกปล่อยบนเน็ต ก็มีผู้ใช้ออนไลน์แห่กันเข้ามาดูแบบมืดฟ้ามัวดิน เรียกได้ว่าแทบทุกวินาที ยอดวิวพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัว

“ดูสิ ๆ ฉันเจออะไรเข้า!”

“ตอนที่เธอเห็นคอมเมนต์ฉัน แปลว่าเธอไม่ใช่หนึ่งในหมื่นคนแรกแล้วนะ!”

“โอ้ว! อีกเกมในแคปซูลเสมือนจริงกาแล็กซี! ฟินว่ะ!”

“เฮ้ย! รอบที่แล้วดวงดีจัด ได้เครื่องแคปซูลมากับมือ บอกเลยว่าโคตรฟิน”

“เวรเอ๊ย! ฉันอิจฉาแล้วนะ! ทำไมฉันแย่งไม่ได้สักทีวะ!”

“ลองไปจองที่ร้านทดลองของซิงหยวนดูดิ”

“ก็อยากอยู่นะ แต่แค่จองยังต้องต่อคิวเลย!”

“จองเหรอ? โดนไอ้สารเลวหลอกเข้าวงวนนี่มานักต่อนักละ”

“ถ้าซื้อไม่ได้ ก็คงต้องเล่นเวอร์ชันคอมไปพลาง ๆ ก่อนละกัน”

ขณะที่คนยังคุยกันถึงแคปซูลเสมือนจริง CG ของ Dark Souls ก็ค่อย ๆ เริ่มฉาย

“ใช่แล้ว… ดินแดนนี้มีชื่อว่า โลธริก…”

ในความมืดมิด เสียงหญิงชราก้องกังวานขึ้นมา เสียงนั้นทั้งชราและเปี่ยมไปด้วยความเวทนา ราวกับเล่านิทาน หรือถ่ายทอดตำนานอันไกลโพ้น

หลายคนที่หน้าจอยังยิ้มอยู่ อยากรู้ว่าซุนเจ๋อจะเปิดตัวเกมใหม่อะไรอีก แต่พอได้ยินเสียงนี้ รอยยิ้มก็แข็งค้างไปทันที

เสียงแบบนี้…เคยได้ยินจากไหนนะ? อ้อ! Bloodborne ไง!

แปลว่าเกมใหม่นี่อาจเป็นแนวเดียวกัน…ไม่สิ ถ้ารู้จักนิสัยแสนหฤโหดของไอ้สารเลวแล้วล่ะก็ มีสิทธิ์ที่เกมนี้จะยากยิ่งกว่า Bloodborne เสียอีก

แม้สีหน้าเริ่มเครียดกันหมด แต่ทุกคนก็ยังนั่งดูต่อ เพราะเกมของซิงหยวนขึ้นชื่อว่า CG สวยทุกเกม ยังไงก็ต้องดูให้จบก่อนแล้วค่อยไปโวย

ใน CG ความมืดค่อย ๆ จางไป เผยให้เห็นซากปรักหักพังของอารยธรรมเก่า เห็นได้จากซากสิ่งปลูกสร้างและรูปปั้นสูงใหญ่ ที่นี่เคยรุ่งเรืองมาก่อน แต่ไม่รู้เพราะอะไร ถึงได้พังพินาศมาถึงเพียงนี้

“คือบ้านเกิดของบรรดาราชันแห่งเปลวไฟ… เป็นจุดบรรจบของผู้เร่ร่อนทั้งหลาย…”

ภายใต้แสงแดดรำไร ปรากฏภาพเมืองหรือปราสาทบนภูเขาเวิ้งว้าง สะพานที่เชื่อมต่อกับมันพังทลายไปแล้ว เหลือเพียงเสาตอ

“ดังนั้น เหล่าผู้แสวงบุญจึงเดินทางขึ้นเหนือ และได้เข้าใจความหมายของคำทำนาย…”

สิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์จำนวนมาก แบกห่อที่เหมือนกระดองเต่าด้วยโซ่ ใช้ไม้เท้าค้ำร่างเดินฝ่าพายุหิมะอย่างยากลำบาก ไม่มีใครรู้ว่าจุดหมายของพวกเขาคือที่ใด

“ไฟ…กำลังริบหรี่ลง…”

กล้องค่อย ๆ เงยขึ้นไปบนฟ้า แสงอาทิตย์ลอดผ่านเมฆ มาสาดลงบนสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่

“และไม่มีเงาของราชาอีกต่อไป…”

หนึ่งในผู้แสวงบุญเหล่านั้น ล้มลงกลางพายุหิมะ ท้ายที่สุดก็กลายเป็นศพแข็งทื่อ

ฉากเปลี่ยนไป เสียงโซปราโนหญิงเปล่งออกมาเศร้าสร้อยท่ามกลางความมืดหม่น ฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำ ป่าที่แห้งแล้งราวกับกำลังส่งเสียงร้องถึงชะตากรรมที่โรยรา

“เมื่อมรดกแห่งเปลวไฟดับสิ้น เสียงระฆังจะดังก้องไปทั่วผืนดิน…”

“เพื่อปลุกเหล่าราชันแห่งเปลวไฟที่อยู่ในโลงศพให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง…”

เสียงระฆังดังต่ำกังวาน ราวกับแรงสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็น แผ่ไกลออกไป พร้อมบรรยากาศโศกเศร้าอย่างจับต้องได้

ในป่าที่ตายสนิท กอหนามรกเรื้อ หลุมศพเรียงรายนับไม่ถ้วน

ที่นี่คือสุสานอย่างไม่ต้องสงสัย

โลงหินที่เต็มไปด้วยคราบมอส ถูกเปิดออกอย่างลึกลับ

ไม่มีใครรู้ว่า “คน” ที่เคยนอนอยู่ในนั้นยังอยู่ไหม

“ท่านนักบุญผู้ลึกล้ำ… อัลดริช…”

แม้จะมีคำว่า “นักบุญ” ต่อท้าย แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นก้อนเนื้อเคลื่อนไหวได้ ดูเหมือนหนวดหรือไม่ก็โคลนเน่า มีรูปร่างเกินจะบรรยาย

“ผู้เฝ้ามองขอบเหว… กองทัพอมตะแห่งแฟร์รอน…”

เหล่าอัศวินสวมผ้าคลุม ใส่หมวกเกราะ ใส่ชุดเกราะเต็มยศ ถือดาบยาวแบบอัศวิน ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น ราวกับเพิ่งตื่นจากการหลับใหล

เมื่อดูควบกับคำว่า “อมตะ” ทุกคนต่างสันนิษฐานว่า พวกเขาน่าจะเป็นเหมือนนักรบผีดิบ

โครม——

เสียงแรงสั่นสะเทือนดังสนั่น สิ่งมหึมาบังกล้องมิด ก่อนที่กล้องจะถอยหลัง เผยให้เห็นร่างของยักษ์ตนหนึ่งที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

“และราชาเดียวดายในนครแห่งบาป… ยักษ์ ยอร์ม…”

ยอร์มสมชื่อยักษ์ ร่างเขาสวมเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น มองไม่เห็นใบหน้าในความมืด มือถือดาบใหญ่ยักษ์ แค่ยืนอยู่ก็ทำให้ท้องฟ้าดูมืดมนลง

เขาเงยหน้ามองไปยังทิศหนึ่ง ก่อนจะคำรามลั่น ร่างกายของเขาก็ลุกเป็นไฟ เปลวเพลิงพวยพุ่งออกจากแขนและลำตัว

ภายใต้แสงไฟ เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เหลืออยู่ในร่างเขาคือโครงกระดูกแห้งโบราณ ซี่โครงเรียงรายถูกเปลวไฟส่องให้เห็นอย่างชัดเจน

“แต่ว่า…ราชาทั้งหลายก็ย่อมจะละทิ้งบัลลังก์…”

“และเหล่าอัคคีอัปลักษณ์ทั้งหลายก็จะพากันมา…”

ท่ามกลางซากเมืองพังพินาศ หญิงสาวผมขาวคนหนึ่งคุกเข่าลง หยิบหน้ากากคล้ายมงกุฎจากแท่นบูชา แล้วค่อย ๆ สวมลงบนใบหน้า

“เหล่าผู้ไม่มีชื่อ มิได้กลายเป็นราชัน และถูกคำสาป…”

หลังช่วงเวลามืดมิดสั้น ๆ ไฟก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ส่องให้เห็นเหล่าคนใส่เกราะที่ลากร่างผีดิบไว้ ไม่รู้ว่าจะพาไปทำอะไรต่อ

“แต่เพราะอย่างนี้…”

“เถ้าถ่านถึงได้ต้องการเปลวเพลิงอย่างลึกล้ำ…”

อัศวินคนหนึ่งสวมหมวกเหล็ก จับดาบเล่มใหญ่ไว้แน่นทั้งสองมือ คุกเข่าข้างเดียวอยู่กับพื้น ไม่รู้ว่ากำลังพัก หรือกำลังสวดภาวนา

ในตอนท้ายของวิดีโอ ชื่อเกมก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา — Dark Souls

หลังจากดูจบ หลายคนแสดงสีหน้าแตกต่างกัน บ้างก็งง บ้างก็ซีเรียส บ้างก็ยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น

“Dark Souls สินะ! แค่ชื่อก็รู้แล้วว่าเกมนี้จะโคตรทรมาน”

“เธอคิดว่าเธอจะได้เล่นเป็นอัศวินคนนั้นสินะ สุดท้ายได้เล่นเป็นเจ้าพวกแบกกระดองเต่าตั้งแต่ฉากแรกนั่นแหละ!”

“หรือไม่ก็เป็นศพที่โดนลากออกไปเตรียมฝัง!”

“ว่าแต่… CG นี่มันเล่าอะไรบ้างอะ? ฉันดูไม่เข้าใจเลยแฮะ”

“เหมือนพูดถึงอะไรที่ไฟจะมอดดับใช่ไหม?”

“หมายความว่าเราต้องไปจุดไฟรึเปล่า? แล้วบรรดาราชันแห่งเปลวไฟนั่นคืออะไร?”

“จะเป็นไปได้ไหม…แค่เดานะ…ว่าเชื้อเพลิงของไฟ ก็คือราชันพวกนั้นน่ะแหละ?”

“หมายถึงเราต้องฆ่า BOSS ที่เป็นราชัน แล้วโยนเข้ากองไฟไปเผาเป็นเชื้อเพลิงงั้นเหรอ?”

“มีแววจะใช่…”

“แต่ประเด็นคือ…ถึงไม่มีฉากสู้ให้ดู ก็มั่นใจได้เลยว่า BOSS พวกนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!”

“ฮึ! บางทีอาจจะไม่ได้เจอ BOSS ด้วยซ้ำ เพราะโดนลูกกระจ๊อกตบตายไปก่อน!”

“ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้ง…ไม่สิ ถ้าเป็นไอ้สารเลวแล้ว ก็อาจจะถึงขั้นนั้นจริง ๆ…”

“ว่าแต่พวกนายคิดยังไง ถ้าเล่น Dark Souls ผ่านแคปซูลเสมือนจริง มันจะยิ่งทรมานขึ้น หรือกลายเป็นง่ายขึ้นกันแน่?”

“เอิ่มมม…”

“ไม่เป็นไร! อย่างน้อยเราก็ดูสตรีมเมอร์เล่นก่อนได้!”

“ฮ่า ๆ ๆ หัวเราะไม่ออกเลยนะเนี่ย แต่พูดถูก รีบให้พวกสตรีมเมอร์ลองก่อนเลย!”

พอสตรีมเมอร์หลายคนเห็นคอมเมนต์พวกนี้ ก็แทบสบถออกมาดัง ๆ ที่นั่นไม่ใช่ที่อยู่ของมนุษย์แล้วจริง ๆ!