ตอนที่ 300 – ฉันน่ะ…คือเซียนนะ!

แม้ว่า I Wanna Maker จะขายแค่หนึ่งหยวน แถมภาพในเกมก็เรียบง่ายแบบเห็นได้ชัด

แต่มือของคุณครูเสี่ยวซ่านที่จับเมาส์ก็ยังแอบสั่นเบา ๆ

เกมออฟไลน์ของซุนเจ๋อน่ะ ถึงจะราคาถูกก็จริง แต่ “ราคาถูกผิดปกติ” แบบนี้ ต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่ ไม่กับดัก ก็ความแค้นระดับจักรวาลรออยู่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

แต่ในเมื่อมีคนดูไลฟ์อยู่เต็มไปหมด เสี่ยวซ่านก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากฝืนหน้าเข้มแล้วกดเข้าเกมไป

แม้จะกังวลเล็กน้อย แต่ในใจก็แอบรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ กับเกมนี้ คล้ายกับว่าผูกพันกันมานาน

“บางทีเกมนี้อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้นะ…” เขาพึมพำ แล้วเข้าสู่เกมอย่างจริงจัง

ตัวละครในเกมเป็นคนตัวเล็ก ๆ ใส่ชุดสีน้ำเงิน มีผ้าคลุมสีแดงพาดไหล่ มือถือปืนพกหนึ่งกระบอก ฉากหลังของเกมก็เรียบง่ายอย่างที่สุด

เรียบง่ายจนดูเหมือนเป็นเกมที่นักพัฒนามือใหม่ลองทำ มากกว่าจะเป็นผลงานของซุนเจ๋อ เกมดีไซเนอร์ระดับห้าดาวที่อายุน้อยที่สุดในวงการ

ตามคู่มือเริ่มต้น เกมนี้มีแค่การเคลื่อนที่, กระโดดสองจังหวะ และยิง เท่านั้น ไม่มีคำสั่งอื่นให้กังวล

หลังจากกระโดดลงมาจากแท่นสูง เสี่ยวซ่านก็เห็นหนามแหลมหนึ่งต้นอยู่ข้างหน้า ดูยังไงก็

“ของต้องห้าม” แน่นอน เขาเลยจัดกระโดดสองชั้น ข้ามแบบสวย ๆ

แต่หนามแหลมนั่นกลับพุ่งขึ้นฟ้าเกือบจะปักใส่ตัวละครซะงั้น

หัวใจเสี่ยวซ่านสะดุ้งวาบ แต่เขายังรักษาฟอร์มเอาไว้ แล้วพูดออกมาหน้าตาเฉยว่า

“กับดักแค่นี้ คิดว่าจะเล่นงานฉันได้เหรอ? คุณซุนคิดง่ายไปแล้วนะครับ!”

เขาพาตัวละครเดินต่อไปยังฉากใหม่ ข้างหน้าคือหลุมลึก อีกฝั่งของหลุมมีช่องเล็ก ๆ ถ้ากระโดดให้ดี ๆ ก็ผ่านได้สบาย

แต่ว่าหนามแหลมที่เรียงอยู่ด้านล่างหลุม ทำให้เสี่ยวซ่านขยาดขึ้นมาทันที โดยเฉพาะหลังจากเห็นกับดักแบบพุ่งขึ้นเมื่อกี้

“ตรงนี้ต้องมีของแน่ ๆ เอาแบบปลอดภัยไว้ก่อน” เขาพูดพลางกระโดดล่อ แล้วรีบใช้กระโดดสองชั้นพาตัวละครกลับไปยังจุดเริ่มต้น

แล้วก็จริง หนามแหลมด้านล่างพุ่งขึ้นมาทันที ถ้าเขากระโดดข้ามอย่างเดียวคงโดนไปแล้ว

“คุณครูเสี่ยวซ่านสุดยอด!”

“ดีที่เมื่อกี้โดนกับดักไปแล้วรอบนึง ไม่งั้นคงไม่รอด”

“กับดักแบบนี้ยังนับเป็นของเล่นเหรอ?”

“คงอยากให้ผู้เล่นรู้ว่าข้างหน้ามีของแบบนี้อีกเพียบแน่เลย”

“เป็นบทนำล่ะสิ!”

“ฉันน่ะคือเซียน! แค่กับดักนิดหน่อย จะเอาอะไรมาล้มฉันได้?” เสี่ยวซ่านเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจ

ว่าแล้วเขาก็กระโดดลงหลุม มุ่งหน้าสู่ช่องด้านล่างที่อยู่อีกฝั่ง

แต่แล้ว…จู่ ๆ ก็มีลูกโป่งหลากสีผุดขึ้นมาจากด้านล่าง รวบตัวละครเอาไว้ แล้วพาขึ้นฟ้าทะยานไปจนถึงจักรวาล…

ผู้ชมในไลฟ์หัวเราะสะใจทันที

“ฮ่าๆๆ คิดไม่ถึงล่ะสิ! กับดักยังมีอีก!”

“ลาก่อนแม่จ๋า คืนนี้ฉันจะออกเรือไปในห้วงจักรวาล~”

“คุณครูเสี่ยวซ่านหยุดคิดไปแล้วครับ”

“คุณซุนพลาดมาก ตรงนี้น่าจะใส่โฆษณาไว้ด้วย!”

“สมกับเป็นเซียน! เซียนทะยานขึ้นอวกาศเลยทีเดียว!”

ท่ามกลางดวงดาว มีตัวอักษรขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาอย่างสง่างาม—

“I Wanna Maker! ผลงานชิ้นเอกแห่งปี! ขอเชิญสัมผัส!”

เสี่ยวซ่านหัวเราะเย็น ๆ พูดว่า

“โอ้โห! ผลงานแห่งปีเชียวนะ! เจ๋งจริงอะไรจริง! หรือจะใช้เกมนี้คว้ารางวัลยอดเยี่ยมแห่งปีของดาวสุ่ยหลันเลยล่ะ? ฝันไปเถอะ!”

คำสุดท้ายเขาตะโกนแบบเกรี้ยวกราด แล้วก็กดปุ่มเริ่มใหม่ ตัวละครกลับมาที่จุดเซฟล่าสุด

“ฮ่าๆๆ บางทีนี่อาจจะเป็นหนึ่งในฉากจบของเกมก็ได้นะ!”

“ฉากจบจักรวาลใช่ไหม!”

“คำว่า ‘ฝันไปเถอะ’ ที่ตะโกนเมื่อกี้โคตรน่าสงสาร ฮือออ”

“เกมนี้มันสนุกจริง ๆ วุ้ย!”

“แต่ส่วนใหญ่สนุกเพราะดูคุณครูเล่นนั่นแหละ!”

รอบสอง เสี่ยวซ่านล่อหนามและลูกโป่งจนผ่านมาได้ และไปถึงช่องที่อยู่อีกฝั่งของหลุม มีจุดเซฟอยู่หน้าทางเข้า

แต่เซฟนั้น…ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ตอนแรกเขาคิดว่าเกมค้าง หรืออาจจะบั๊ก แต่พอลองอีกหลายรอบก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน

เขเพ่งมองดี ๆ แล้วก็เห็นว่าที่ฐานของจุดเซฟนั้น มีคำว่า “ปลอม” เขียนอยู่

“จุดเซฟปลอมยังมีด้วยเหรอ!” เสี่ยวซ่านสบถ แล้วเดินหน้าต่อ

เขากระโดดขึ้นบันได และตอนที่กำลังจะเหยียบขั้นที่สาม ก็มีหนามพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง แทงตัวละครกระจุยกลายเป็นพลุสีแดงระเบิดกลางจอ

หลังจากนั้น บนจุดเซฟปลอมก็โผล่เซฟจริงขึ้นมา

เสี่ยวซ่านมองคำว่า “GAME OVER” ตัวเบ้อเริ่ม แล้วก็เงียบไป

ผู้ชมในไลฟ์หัวเราะลั่นอีกครั้ง

“ฮ่าๆๆ คิดไม่ถึงใช่ไหม! ตรงนี้ก็มีหนาม!”

“ซุนอยู่ชั้น 3 แต่คุณครูยังวนอยู่ชั้น 1”

“พอแล้วคุณครู พวกเราไม่ควรทนความเจ็บนี้ต่อไป…”

“คุณครูสู้ ๆ นะ!”

“คุณครูไม่มีวันแพ้!”

เสี่ยวซ่านเงียบไปสักพัก ก่อนจะตะโกนว่า

“จุดเซฟนี่มันอะไร! ทำไมถึงโผล่มาช้าด้วยฟะ!”

จากนั้นเขาก็กดเริ่มใหม่อีกครั้ง คราวนี้พอหนามจากขั้นบันไดโผล่ เขาก็รีบพาตัวละครกระโดดไปยังเซฟจริง

แต่แล้วจุดเซฟนั้นกลับขยายตัวทันที! พุ่งชนตัวละครจนกระเด็นตายไปอีก

บนจุดเซฟนั้นมีคำว่า “ปลอมอีกแล้ว” โผล่ขึ้นมา

“หาาา! แกก็ปลอมเหรอ!” เสี่ยวซ่านกรีดร้องเสียงแหลมแบบตัวตุ่น

หลังจากโวยวายพักใหญ่ เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าบริเวณนี้…ไม่มีเซฟจริงเลย

มีแค่ต้องค่อย ๆ ลุยต่อไปอย่างระมัดระวัง

หลังจากตายไปอีกหลายรอบ ในที่สุดเขาก็ผ่านมาถึงฉากใหม่ได้สำเร็จ และพบว่าหน้าทางเข้านั้น มีจุดเซฟจริงอยู่ซะที

พอเซฟสำเร็จ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ในฉากใหม่ มีหนามสามต้นอยู่ไม่ห่างจากจุดเซฟนัก ด้านบนหนามคือพื้นดินที่เรียงเป็นตัวหนังสือสองตัวว่า "嗨呀" (แปลว่า เฮ้ย! หรือ อุ๊ย!)

เสี่ยวซ่านลองกระโดดล่อดู ปรากฏว่าหนามไม่ขยับ เขาก็เลยข้ามมาได้สบาย แล้วเดินต่อไป

แต่ยังไม่ทันถึงไหน ตัวอักษร “呀” (อา) ที่อยู่ด้านบนก็ดันร่วงลงมา!

“อ๊าาาาา ไม่!” เสี่ยวซ่านร้องลั่น แต่นี่มันไม่ใช่เกมที่ควบคุมด้วยเสียง เขาทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากมองดูตัวละครโดนตัวอักษรบดเละ

เขาคิดว่ากับดักคือหนามข้างล่าง แต่จริง ๆ แล้ว กับดักคือคำสองคำข้างบน!

รอบถัดไป เขาล่อให้ตัว “呀” หล่นลงมาได้สำเร็จ และรอดจากการโดนทับ

“เหอะ ๆ หล่นไม่โดนฉันหรอก…” เขายิ้มเย้ย

แต่ยังไม่ทันพูดจบ ตัว “口” (ปาก) ที่เป็นส่วนหนึ่งของ “呀” ก็หลุดออกมา

หมุนเร็วเหมือนลูกข่าง แล้วพุ่งเข้าใส่ตัวละครทันที ก่อนจะหมุนหนีออกจากฉาก

“อ๊ากกกกก!!” เสี่ยวซ่านกรี๊ดแบบตัวตุ่นอีกครั้ง