ตอนที่ 295 ผู้พิทักษ์

เพราะแมวตัวน้อยที่ไม่มีพิษภัยดันกระโดดเตะสายแลน ไต้ไต้เลยถูก "ฆ่า" ด้วยวิธีทางกายภาพ

ทำให้ตอนนี้เหลือแค่แม่ห่านยักษ์กับจระเข้จิ๋วสองคนในทีม และซวยซ้ำซ้อนเพราะมีอีกทีมที่ยังอยู่ครบสามคนบุกโจมตีพวกเขาจากด้านหลัง

ทั้งสองคนต้องหนีหัวซุกหัวซุน พอวิ่งเข้าไปในท่อคดเคี้ยว จระเข้จิ๋วกับแม่ห่านยักษ์ก็โดนยิงจนเกราะทองที่เพิ่งเปลี่ยนมาหายไปเกือบหมด เหลือแค่ขีดเดียว

“ไง จะกลับไปสู้ไหม?” จระเข้จิ๋วถามขึ้น

“ไม่เอา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าศัตรูอยู่ตรงไหน รีบเข้าเซฟโซนดีกว่า ไปหาที่ปลอดภัยพักก่อน” แม่ห่านยักษ์ตอบ

แต่พอเดินออกจากปลายท่อมา จระเข้จิ๋วกลับยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเพิ่งพลิกเกมล้มศัตรูได้สองคนเมื่อกี้ เลือดนักสู้มันยังสูบฉีดอยู่ เขาจึงเปลี่ยนใจ วิ่งกลับเข้าไปอีกฝั่งของท่อ หวังจะกลับไปซัดอีกยก

แม่ห่านยักษ์ยังไม่ทันรู้ตัวว่าจระเข้จิ๋วหายไปไหนก็หันไปพูดว่า

“เฮ้ย? หายไปไหนแล้ว? อย่าบอกนะว่าแกกลับไปตีมันน่ะ?”

ตรงปลายท่ออีกด้าน จระเข้จิ๋วเห็นคนหนึ่งกำลังดักซุ่มอยู่บนเนิน ถือปืนเล็งมาทางนี้อย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าใช่คนที่ลอบยิงเมื่อกี้หรือเปล่า แต่เขาก็ไม่ลังเล ยกสไนเปอร์ขึ้นยิงทันที

ปัง!

ตัวเลขความเสียหายลอยขึ้น ฝ่ายตรงข้ามโดนยิงเสียพลังเกราะไปเยอะ แต่ในขณะเดียวกัน ฝ่ายนั้นก็ยิงสวนกลับมา โดนตัวเขาเหมือนกัน แล้วอีกคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากท่อพร้อมกระหน่ำยิงด้วยปืนกล

จระเข้จิ๋วไม่สะทกสะท้าน ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนปืน ใช้สไนเปอร์ยิงสวนด้วยความเร็วและความแม่นแบบไม่ธรรมดา เขาเลี้ยงกระสุนยิงเข้าใส่หัวศัตรูอย่างแม่นยำ จนในที่สุดก็ล้มอีกฝ่ายได้ในจังหวะที่เกราะทองของตัวเองแตกหมดพอดี

ก่อนเขาจะได้ฟื้นตัว คนที่สามของทีมศัตรูก็เข้ามาเสริม แต่จระเข้จิ๋วหยิบระเบิดมือแล้วปาลงตรงจุดที่คนแรกล้มไว้

ปัง! ปัง! ปัง!

สามลูกติดกัน ศัตรูอีกคนล้มตามไปด้วย

เรียกได้ว่าดวงยังอยู่ฝั่งเขาเต็ม ๆ

แม้ตอนนี้เลือดจะเหลือแค่ครึ่งหลอด แต่เขาก็ไม่กังวล เพราะแม่ห่านยักษ์มาถึงพอดี

“ไง ยังไหวไหม?” แม่ห่านยักษ์ถาม

“ไหวดิ! อีกฝ่ายล้มไปสอง เหลือแค่คนเดียว” จระเข้จิ๋วตอบพลางฟื้นเลือดและเกราะ

แม่ห่านยักษ์ไม่พูดมาก คว้าปืนแล้วบุกออกไปทันที

จระเข้จิ๋วมั่นใจในฝีมือของแม่ห่านยักษ์มาก จึงไม่ร้อนรน ใช้เวลาฟื้นตัวอย่างเต็มที่ และไม่ผิดหวัง เพราะทันทีที่เลือดเขากลับมาเต็ม แม่ห่านยักษ์ก็ล้มศัตรูคนสุดท้ายได้พอดี

“วู้ววว! สะใจโคตร!” จระเข้จิ๋วตะโกนลั่น

“แกเล่นดีว่ะ!” แม่ห่านยักษ์หัวเราะ

ในไลฟ์ก็มีคนดูพากันแสดงความคิดเห็นทันที

“อดทนไว้ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น พอกลับไปซัดแม่งยิ่งสะใจ!”

“ถ้าเป็นฉันหนีไปแล้วอะ! ไม่กล้ากลับไปยิงแน่นอน!”

“เกมนี้ถ้าจะเล่นให้มันส์ ก็ต้องกล้าแบบจระเข้จิ๋วนี่แหละ!”

“แต่ก่อนอื่น นายต้องมีสกิลแบบเขาก่อน ไม่งั้นกลายเป็นกล่องไว้อาลัยแน่นอน”

“ถึงจะเป็นเกมของไอ้สารเลว แต่บางครั้งก็ควรเล่นแบบไอ้สารเลว!”

วงเซฟโซนบีบเล็กลงเรื่อย ๆ จนเหลือแค่บริเวณทะเลสาบในกระท่อม (Shelter Lake)

ตอนนี้ในสนามเหลือแค่สองทีม คือทีมของพวกเขากับอีกทีมหนึ่ง

แต่ไม่รู้ว่าทีมนั้นมีสองคนหรือครบสาม เพราะเมื่อเหลือผู้เล่นน้อยกว่าสิบ เกมจะเปลี่ยนแสดงจำนวนเป็นเครื่องหมายคำถามเพื่อเพิ่มความลึกลับ

จระเข้จิ๋วนั่งคิดแล้วพูดว่า “ลองตกปลาไหม?”

“หา? แกจะตกปลายังไง?” แม่ห่านยักษ์งง

“มีตัวเร่งสกิลไหม? เอามาให้หมด ฉันจะเรียกแอร์ดรอปบนยอดเขา”

“จะใช้แอร์ดรอปล่อเหยื่อล่อศัตรูเหรอ? ถ้าทีมสุดท้ายยังอยู่รอดได้จนถึงตอนนี้ คงไม่โง่ขนาดตกหลุมหรอกมั้ง?”

“โถ่~ ตกก็ยิง ไม่ตกก็ได้ของฟรี เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับไฟนอลไฟต์ไง!”

“โอเค จัดให้” แม่ห่านยักษ์ว่าแล้วก็โยนตัวเร่งสกิลทั้งหมดให้

จระเข้จิ๋วอัดตัวเร่งเข้าไป จนเกจพลังสกิลเต็ม แล้วก็เรียกแอร์ดรอปลงบนยอดเขา พื้นที่ในเซฟโซนเล็กขนาดนี้ ทีมศัตรูต้องเห็นแน่

แต่ระหว่างที่เขากำลังเลือกของในแอร์ดรอป แม่ห่านยักษ์ก็ตะโกนลั่น

“เวรแล้ว! มันมาแล้วจริง ๆ ด้วย! ยิงเลย!”

จระเข้จิ๋วรีบคว้าสไนเปอร์ออกมาโดยไม่สนใจของในกล่อง แล้วเริ่มยิงใส่ทีมตรงข้ามทันที

แม้ศัตรูจะเป็นทีมเต็ม มีของดีแน่นอน แต่พลาดตรงที่เลือกปีนจากตีนเขาขึ้นมาสู้

จระเข้จิ๋วกับแม่ห่านยักษ์ยืนบนที่สูง แถมแม่นกันทั้งคู่ แถมทางขึ้นยังไม่มีที่ให้หลบ ทำให้สามารถยิงศัตรูร่วงได้ง่าย ๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เพลงแห่งชัยชนะก็ดังขึ้นบนหน้าจอ พร้อมข้อความใหญ่เบ้อเริ่ม

"ยินดีด้วย! คุณคือผู้พิทักษ์!"

“สุดยอด! ทีม ‘จระเข้น้อยกับห่านขี้ลืม’ ได้แชมป์ตั้งแต่เกมแรกเลยเหรอเนี่ย!”

“ชื่ออะไรของนายเนี่ย 555 แต่ก็เหมาะดีนะ”

“ทีมสุดท้ายเล่นพลาดจัง ไต่เขาแบบนี้มีหวังโดนยิงฟรีอยู่แล้ว”

“แต่ก็เข้าใจได้แหละ มือใหม่กันทั้งนั้น”

“แต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างอะ! เลือกทางผิดก็ตายหมดอะดิ”

ขณะคนดูยังพากันแซว ไต้ไต้ก็กลับเข้ามาในทีม และทั้งสามก็เข้าสู่เกมใหม่อีกครั้ง

ก่อนจะเริ่มแมตช์ใหม่ เกมก็โชว์แบนเนอร์ของทีมผู้พิทักษ์ให้เห็น

“โอ้โห ทีมผู้พิทักษ์นี่อลังการจริง”

“แต่ก็เสี่ยงโดนล่าเหมือนกันนะ คนเห็นแบนเนอร์นี่อาจจะตามมาซุ่มฆ่าพวกเขาก็ได้”

“งั้นมาดูกันว่าใครจะหัวเราะทีหลัง!”

“ทนไม่ไหวแล้ว! ขอลงเกมเดี๋ยวนี้เลย คืนนี้จะเล่นยันเช้า!”

“ฉันจะตามล่าทีมจระเข้น้อยกับห่านขี้ลืม! ใครจะมาแจมบ้าง!”

“ระวังล่าไม่ทันได้ล่า กลายเป็นกล่องแทนละกัน!”

เกมนี้ทั้งระบบยิงที่ลื่นไหล สกิลตัวละครที่หลากหลาย การแข่งขันแบบ 60 คน และจังหวะที่รวดเร็ว ทำให้ผู้เล่นจำนวนมากติดใจ APEX Legends

แต่ละเกมเต็มไปด้วยความคาดเดาไม่ได้—เมื่อกี้ยังเป็นแชมป์ อีกเกมโดนยิงตอนลงพื้นกลายเป็นกล่องไปแล้ว

นั่นทำให้ทุกแมตช์รู้สึกสดใหม่เสมอ และไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็สามารถเข้าเล่นเกมใหม่ต่อได้ทันที

คืนนี้จึงกลายเป็นค่ำคืนที่เหล่าเกมเมอร์นับไม่ถ้วนไม่อาจข่มตาหลับได้เลย