ตอนที่ 190 ศิลปะที่เหนือจริง

ตอนที่ 190 ศิลปะที่เหนือจริง

ในกล่องใบหนึ่ง เอดิตพบจดหมายจากคุณหมอ

จากเนื้อหาจดหมายทำให้รู้ว่า ลูอิสมีปัญหาทางจิตอย่างรุนแรง

และภาพก็ตัดมาที่ลูอิสขณะกำลังทำงาน

ช่วงแรกผู้เล่นแค่ต้องควบคุมลูอิสใช้เครื่องจักรตัดหัวปลาในสายพาน

แต่เมื่อคำบรรยายเกี่ยวกับอาการป่วยของลูอิสเริ่มขึ้น ภาพก็เริ่มเปลี่ยนไป

ฝั่งซ้ายของจอปรากฏภาพหม่นคล้ายหมึกซึมในน้ำ

เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งเริ่มเดินอยู่ในเขาวงกตที่เหมือนถูกวาดขึ้นด้วยชอล์กสีขาว

ด้วยจอยเกมที่ใช้เล่นในครั้งนี้

คันโยกฝั่งซ้ายควบคุมตัวละครในจินตนาการ

คันโยกขวาควบคุมลูอิสให้ตัดหัวปลาอย่างต่อเนื่อง

ฝั่งซ้ายเป็นโลกในจินตนาการที่ลูอิสสร้างขึ้น

แต่เขากลับไม่อาจตัดขาดจากมัน และยิ่งให้ความสำคัญกับมันมากขึ้นทุกที

คุณหมอเริ่มเป็นห่วงว่าเขาจะก่ออันตรายระหว่างทำงาน จึงแจ้งเจ้านาย

แต่เจ้านายกลับบอกว่า ลูอิสเป็นพนักงานตัวอย่าง ทำงานมีระเบียบ ขยัน และมีสมาธิยอดเยี่ยม

ขณะที่หมอเข้าใจว่าอาการของลูอิสดีขึ้น โลกจินตนาการทางซ้ายก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ

จากภาพสองมิติแบนราบ กลายเป็นภาพกึ่งสามมิติที่ดูสวยงามยิ่งกว่าเดิม

ราวกับวงการเกมเพิ่งผ่านการปฏิวัติด้านกราฟิก

ลูอิสเริ่มพูดถึง “เพื่อนใหม่” ที่เขาพบระหว่างเดินทางในจินตนาการ

พร้อมกันนั้น ภาพฝั่งซ้ายก็มีสุนัขสีขาวตัวหนึ่งปรากฏขึ้น เห่าตามหลังตัวละครหลัก

เมืองในฝันของเขา มีชื่อว่า “ลูอิสโทเปีย”

เขาสร้างเมืองขึ้นด้วยอิฐและปูนทีละนิด มีนักดนตรีประจำเมือง และเสียงดนตรีที่เขาแต่งขึ้นเอง

ลูอิสเริ่มสร้างทุกอย่างด้วยจินตนาการ และยังคงทำงานในโรงงานโดยไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย

แต่แล้ววันหนึ่ง เขาก็ตระหนักได้ว่า…

เสียงเชียร์จากฝูงชน… พื้นดินที่ย่ำอยู่…

ทุกอย่าง ล้วนเกิดขึ้นจากจินตนาการของเขาเอง

ในฝันเขากลายเป็นนายกเมือง ชนะการเลือกตั้ง ได้รับการต้อนรับจากชาวเมือง

ขณะที่โลกจินตนาการค่อย ๆ กลืนกินภาพจริงไปจนเกือบมิดจอ

เหลือเพียงแค่ภาพมือที่ตัดหัวปลาด้านขวา

เมืองของเขาขยายขึ้นเรื่อย ๆ เรือในจินตนาการแล่นผ่านหนึ่งเมืองสู่เมืองถัดไป

โลกในจินตนาการไม่หยุดยั้ง และลูอิสก็ไม่หวนคืนความจริงอีกเลย

จนวันหนึ่ง เขาเริ่มลืมที่จะกลับบ้าน

แม่ของเขาอ้อนวอนขอร้องให้เขาเลิกงานและกลับมาที่บ้านบ้าง

แต่ถึงแม้จะกลับมา ตัวตนของเขาก็ยังคงล่องลอยอยู่ในจินตนาการ

โลกในฝันพัฒนาอีกขั้น กลายเป็นเกมสามมิติสมจริงแบบมุมมองบุคคลที่สาม

เขาเดินเข้าสู่พระราชวังสุดหรู ท่ามกลางแสงทองสว่างไสว

ชาวเมืองเต้นรำ ฉลองให้แก่เขา มีแมวตัวใหญ่อยู่ในพระราชวัง

ที่คอของมันห้อยป้ายชื่อว่า “มอลลี่”

บันไดพรมแดงทอดยาวสู่บัลลังก์ทอง

ในความคิดของเขา แค่ก้มลงก็จะได้สวมมงกุฎ

เป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่

แต่เมื่อกล้องเปลี่ยนเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

สิ่งที่เขากำลังจะสวมบนศีรษะ กลับดูเหมือนใบมีดของเครื่องตัดหัวปลาในโรงงานไม่มีผิด

ลูอิสก้มลง

เสียง “แชะ” ดังขึ้น

ทุกอย่างดับวูบ จอดำสนิท

มีเพียงข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นว่า:

“เรื่องที่เหลือ…คุณคงรู้หมดแล้ว

คุณนายฟินช์ ลูกชายของคุณเป็นคนดี

คนที่รู้จักเขา ทุกคนก็จะคิดถึงเขา”

…

“สรุปว่าลูอิสตัดหัวตัวเองเพราะจินตนาการเหรอเนี่ย…”

เสียงของเสี่ยวซ่านดังขึ้นหลังจากความเงียบงัน

ในจอดำมืดมีเพียงเขาคนเดียวที่ยังพึมพำอยู่กับตัวเอง

…

อีดิธวางกล่องจดหมายลง

และทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงของห้องใต้หลังคา

เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา

เขียนบันทึกถึง “เรื่องในคืนนั้น” — วันที่แม่พาเธอออกจากบ้าน

แม่กับอีดิธทะเลาะกับเอ็ดดี้เรื่องการย้ายบ้าน

ก่อนที่เอ็ดดี้จะมอบสมุดเล่มหนึ่งให้เธอ

ในสมุดเล่มนั้นเล่าว่า ในคืนที่น้ำลดต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์

เอ็ดดี้เดินทางกลับไปยังบ้านหลังเก่าที่จมอยู่ใต้น้ำ

และในตอนที่เธอเงยหน้ามอง เธอกลับเห็นแสงสว่างในหน้าต่างของบ้าน

แต่อีดิธก็ยังอ่านไม่จบ แม่ก็มาคว้าดึงสมุดออกไปจากมือของเธอ

เช้าวันต่อมา เอ็ดดี้เสียชีวิต และความลับของบ้านหลังนั้น จึงถูกกลบฝังตลอดไป

หลังจากนั้น แม่กับเธอก็ย้ายบ้านอีกหลายครั้ง

ไม่นาน แม่ก็จากโลกนี้ไป เพราะอาการป่วย

อีดิธจึงกลายเป็นสมาชิกคนสุดท้ายของตระกูลฟินช์

…

ในห้วงความฝันสีม่วงอ่อน

บันทึกในมือของอีดิธ ถูกอ่านด้วยเสียงของเธอเอง

เธอกำลังเล่าเรื่องทั้งหมดให้ลูกในท้องฟัง…

“สมุดเล่มนี้ เดิมทีแม่เขียนเอาไว้เพื่อลูก

แต่ตอนนี้…แม่หวังว่าหนูจะไม่มีวันต้องอ่านมันอีกเลย

แม่แค่อยากได้เจอกับหนู

อยากเล่าเรื่องทั้งหมดให้หนูฟังด้วยปากของตัวเอง

แต่ถ้าหนูกำลังอ่านข้อความพวกนี้อยู่…

งั้นก็แปลว่า…ความหวังของแม่ มันคงไม่เป็นจริงแล้วสินะ”

เสียงหัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

หน้าสุดท้ายของบันทึกเขียนไว้ว่า

นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวของลูก

ขอโทษที่แม่ไม่ได้อยู่เห็นมันด้วยตัวเอง

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นคำขอที่มากเกินไป

แต่แม่ก็ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจ เพราะแม่จากไป

แค่อยากให้ลูกรู้สึกว่ายินดีที่เราเคยมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน

ณ สถานที่แห่งนี้

ขอให้โชคดีนะ

ลงชื่อ อีดิธ

สมุดบันทึกถูกปิดลงอย่างช้า ๆ

กล้องเคลื่อนไปยังหลุมฝังศพ

บนแผ่นหินสลักเอาไว้ว่า:

Edith Finch

1999.02.14 — 2017.01.18

“ที่แท้...ตอนต้นเกมเราเล่นเป็นลูกของอีดิธ ไม่ใช่ตัวอีดิธเองสินะ…”

เสียงของเสี่ยวซ่านพึมพำอย่างตื่นตะลึงในตอนจบ

“นี่แหละ…คือความมหัศจรรย์ของเรื่องเล่า…”

เสียงหนึ่งในแชตตอบกลับ

“มันทั้งเหนือจริง ทั้งจับต้องได้…นี่สิ คือศิลปะของวิดีโอเกม”

----

หมดสต็อคที่โต้รุ่งแปลเก็บไว้พอดี หวังว่าจะไม่ค้างนะคั้บ ขอไปแปลเพิ่มก่อน เดะมาลงให้อีกกกกกก