บทที่ 10: พี่ชายหลี่จิ่ง

บทที่ 10: พี่ชายหลี่จิ่ง

"เสร็จรึยัง จะออกไปข้างนอกแล้วนะ!"

หญิงสาวสองคนง่วนอยู่กับการแต่งหน้าแต่งตัวอยู่ที่บ้านตลอดทั้งเช้า แต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด แม้แต่อาหารกลางวันก็แค่สั่งเดลิเวอรี่มากินง่ายๆ

"เสร็จแล้วๆ รีบไปเกิดรึไงยะ ทำเอาฉันเกือบทาลิปสติกเบี้ยวเลย"

จางซินซินเก็บลิปสติกใส่กระเป๋า แล้วรีบเดินไปที่ประตู เธอกางแขนออกอวดอันถงอย่างภาคภูมิใจ "ดูสิว่าชุดนี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง?"

จางซินซินสวมชุดเดรสรัดรูปเกาะอกสีกาแฟ ท่อนบนเป็นเกาะอก ท่อนล่างกระชับเอว ชายกระโปรงสั้นแค่กลางต้นขา เผยให้เห็นเนินอกที่น่าทึ่งและเรียวขาที่ยาวตรงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ที่ต้นขาขวาของเธอมีสายรัดขาตกแต่งสีดำอยู่หนึ่งเส้น ส่วนน่องทั้งสองข้างสวมถุงน่องสีดำยาวไม่ถึงเข่า คู่กับรองเท้าโลฟเฟอร์หนังพื้นหนา

โดยรวมแล้วเธอดูสดใสและสวยงาม แต่ก็แฝงไปด้วยสไตล์สาวหวานซ่อนเปรี้ยว

"อืม ก็ไม่เลวนะ..."

อันถงค่อนข้างจริงจังกับการวิจารณ์การแต่งตัว หลังจากพิจารณาการแต่งตัวของอีกฝ่ายอย่างละเอียดแล้ว เธอก็พยักหน้าให้คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมา

สุดท้ายสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ร่องอกลึกระหว่างเนินอกทั้งสองข้างของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกาะอกของเธอมันต่ำไปหน่อยรึเปล่า..."

"นี่แหละคือจุดเด่นของสไตล์พิชิตใจชายของฉันเลยนะ! ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเจอกันครั้งแรกแล้วจะดูง่ายเกินไป ฉันยังอยากจะให้มันต่ำกว่านี้อีก"

จางซินซินจงใจยืดอกขึ้น "นี่มันคือต้นทุนของฉัน ทำไมต้องมาปิดๆ บังๆ ด้วยล่ะ ข้อดีก็ต้องโชว์ออกมาสิ ไม่งั้นจะให้มันใหญ่มาทำไม แบกอยู่ทุกวันก็ปวดไหล่ปวดหลังจะแย่"

จางซินซินรู้ดีถึงข้อดีของตนเอง แต่เธอก็เข้าใจว่าถ้าใส่ชุดนี้เดินตามถนนอาจจะดูสะดุดตาเกินไปหน่อย เธอจึงหยิบเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ที่เตรียมไว้แล้วมาสวมทับ แล้วพูดอย่างภาคภูมิใจในความฉลาดของตนเอง

"อยู่ข้างนอกฉันก็ใส่แจ็คเก็ต แบบนี้ก็จะไม่ดูโป๊เกินไป"

"พอถึง KTV ฉันค่อยถอดออก แบบนี้ก็แก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วไม่ใช่เหรอ!"

เมื่อฟังความคิดของอีกฝ่ายจบ อันถงก็พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ กระทั่งสายตาของเธอยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองร่องอกของอีกฝ่ายอีกหลายครั้ง

เมื่อจางซินซินหันหลังเดินออกจากประตูไป อันถงก็แอบดึงเสื้อสายเดี่ยวของตนเองลงมาเล็กน้อย

จนกระทั่งเผยให้เห็นร่องอกบ้างแล้ว และไม่ถูกจางซินซินข่มจนมิด เธอถึงได้เดินตามออกจากประตูไปอย่างพึงพอใจ

...

โรงแรมกูตี้หน่า

จางซินซินควงแขนอันถง มองซ้ายมองขวา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอกระซิบเสียงเบา "นี่เป็นหนึ่งในโรงแรมที่หรูที่สุดในใจกลางเมืองเลยไม่ใช่เหรอ เขาพักอยู่ที่นี่ด้วยแหละ!"

"เอาล่ะน่า ทำตัวเรียบร้อยหน่อย อย่าทำเหมือนไม่เคยเห็นโลกภายนอก"

อันถงเป็นผู้หญิงที่ใส่ใจเรื่องหน้าตามาก ดังนั้นเมื่อมาถึงล็อบบี้ที่หรูหราของโรงแรมกูตี้หน่า คำพูดและการกระทำของเธอก็ดูสำรวมขึ้นมาก กลัวว่าจะถูกคนอื่นมองด้วยสายตาแปลกๆ

"เอ๊ะ เขาไม่ได้บอกว่าจะมารับพวกเราเหรอ? ทำไมยังไม่เห็นคนเลย?"

ท่าทางของจางซินซินในตอนนี้ดูเรียบร้อยขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอยังคงกวาดมองไปทั่ว เพื่อมองหาเป้าหมายในใจ

เมื่อรออยู่สองนาทีแล้วยังไม่เห็นคน จางซินซินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มมีท่าทีไม่อดทน "อันถง ตกลงความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเป็นยังไงกันแน่ ไม่ใช่ว่าเธอคิดไปเองฝ่ายเดียวว่าเป็นเพื่อนหรอกนะ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันต้องมารอผู้ชาย"

เมื่อได้ยินดังนั้น อันถงก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาบ้าง

เพราะก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของเธอกับหลี่จิ่งจริงๆ แล้วก็เป็นแค่เพื่อนบ้านที่ค่อนข้างคุ้นเคยกันเท่านั้น เพียงแต่หลังจากที่ไปเดินชอปปิงด้วยกันเมื่อวาน อันถงถึงได้ยอมรับในใจว่าเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ส่วนหลี่จิ่งมองเธออย่างไรนั้น เธอก็ไม่แน่ใจจริงๆ

หรือว่าจะเป็นอย่างที่จางซินซินพูด หลี่จิ่งให้ Gucci กับเธอ ก็เป็นแค่การให้ชานมแก้วหนึ่งอย่างง่ายๆ เท่านั้น เป็นเธอที่คิดมากไปเอง?

"ขอโทษนะคะ ไม่ราบว่าคุณอันถงรึเปล่าคะ?"

ขณะที่อันถงกำลังสับสนอยู่ ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนในชุดสูททำงานสีน้ำเงินคนหนึ่งเดินเข้ามาหา แล้วถามอย่างสุภาพและนอบน้อม

"คุณคือ?"

อันถงประหลาดใจ ยังไม่เข้าใจสถานการณ์

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่าย บัตเลอร์ก็ยืนยันตัวตนของเธอได้ทันที แล้วก้มศีรษะลงขอโทษ "ดิฉันเป็นบัตเลอร์ส่วนตัวของคุณหลี่ค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ คุณหลี่บอกว่าจะมีผู้หญิงคนหนึ่งมาหา ดังนั้นเมื่อครู่ตอนที่ดิฉันรออยู่ที่ประตู เห็นว่าคุณมากันสองคน ก็เลยไม่กล้าเข้าไปยืนยันค่ะ"

"บัตเลอร์?"

อันถงเบิกตากลมโต ถามอย่างสงสัย "หลี่จิ่งเขาไปมีบัตเลอร์มาจากไหน?"

"คุณหลี่จองห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรมเราค่ะ และห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทก็มีบริการบัตเลอร์ส่วนตัวทั้งหมดค่ะ"

บัตเลอร์ยิ้มอธิบาย แล้วหันข้างผายมือออกไป กล่าวอย่างสุภาพ "คุณผู้หญิงทั้งสองคะ เชิญตามดิฉันมาได้เลยค่ะ คุณหลี่กำลังรอท่านอยู่ที่ห้องพัก"

"ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท..."

จางซินซินได้ฟังก็ตาลุกวาว ส่วนอันถงแม้จะรู้ว่าเมื่อวานหลี่จิ่งเหมือนจะจองห้องสวีทไว้ แต่ก็ไม่คิดว่ามาตรฐานการบริการของโรงแรมนี้จะสูงขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจ

ส่วนจางซินซินนั้นได้หยิบโทรศัพท์ออกมาแอบค้นหาราคาของโรงแรมนี้ไปแล้ว

ไม่นาน เธอก็ค่อยๆ สะกิดเอวบางของอันถง เมื่ออีกฝ่ายหันมามองด้วยความสงสัย เธอก็ตื่นเต้นจนใช้นิ้วทำท่าทางหลายอย่าง พร้อมกับกระซิบเสียงเบา "หนึ่งหมื่นแปด... ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทนี่คืนละหมื่นแปดเลยนะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น แม้จะคาดการณ์ไว้แล้วว่าห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทคงจะไม่ถูก อันถงก็ยังอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย ในใจตกใจอย่างสุดขีด

คืนละหมื่นแปด...

นี่มันเกือบเท่ากับเงินเดือนสองเดือนกว่าของเธอเลยนะ

หญิงสาวสองคนสบตากันด้วยความตกตะลึง แล้วก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เดินตามบัตเลอร์ไป ไม่กล้าพูดอะไรมากอีก กลัวว่าจะเผยท่าทีที่ไม่เคยชินออกมา

และเมื่อเทียบกับอันถงที่ตกใจอย่างเดียวแล้ว จางซินซินกลับมีความตื่นเต้นปนอยู่ด้วย

คนรวย คนรวยแน่นอน!

เจ้าของบริษัทห่วยๆ ของตัวเองยังไม่กล้าพักห้องนี้เลย แต่ฟังจากบัตเลอร์แล้วหลี่จิ่งจองทีเดียวสามวัน

ที่อันถงแนะนำมานี่มันไม่ใช่แค่ของดีแล้ว แต่มันคือของหายากระดับท็อปเลยต่างหาก!

...

ครู่ต่อมา ภายใต้การนำของบัตเลอร์ ทั้งสองคนเดินเข้าไปในประตูบานคู่ที่หรูหราและใหญ่โตด้วยท่าทีที่ดูเกร็งๆ

ห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและสว่างไสว การตกแต่งที่ประณีตและสะอาดตา

และหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามและเมฆขาวที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

หญิงสาวทั้งสองคนต่างก็ตกตะลึงกับความหรูหราของห้องสวีทจนอุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

บัตเลอร์ที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมา แล้วค่อยๆ ถอยออกจากห้องไปอย่างรู้กาละเทศะ

ส่วนหลี่จิ่งที่กำลังนั่งเล่นวิดีโอสั้นอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ "อันถง นี่คือ?"

"อ้อ เธอคือ..."

"ฉันเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของอันถงค่ะ ฉันชื่อจางซินซิน ท่านประธานหลี่เรียกฉันว่าซินซินก็ได้ค่ะ!"

ไม่รอให้อันถงแนะนำ จางซินซินก็รีบก้าวไปข้างหน้าแนะนำตัวเองทันที

อันถงเห็นท่าทางแบบนี้แล้ว เกือบจะคิดว่าอีกฝ่ายจะบอกสัดส่วนของตัวเองออกมาด้วยซ้ำ

"อ้อ เป็นเพื่อนสนิทของอันถงนี่เอง ในเมื่อมาแล้วก็นั่งด้วยกันสิครับ"

แม้ว่าจางซินซินจะดูตื่นเต้นเกินไปหน่อย แต่หลี่จิ่งก็ไม่ได้รังเกียจที่จะมีสาวสวยมาอยู่เป็นเพื่อนเพิ่มอีกสักสองสามคน ตรงกันข้ามกลับรู้สึกดีเสียอีก

เพราะทั้งสองคนก็หน้าตาดีไม่น้อย ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก็ถือว่าเป็นสาวสวยที่หลี่จิ่งได้แต่ใฝ่ฝันถึง

"ผมให้บัตเลอร์เตรียมขนมไว้แล้ว เดี๋ยวทานด้วยกันเสร็จแล้วค่อยไป KTV กันนะ"

"ขนมเหรอคะ? ดีเลยค่ะๆ หนูชอบขนมที่สุดเลย ท่านประธานหลี่ช่างเอาใจใส่พวกเราผู้หญิงจริงๆ เลยนะคะ ช่างเป็นผู้ชายที่อบอุ่นจริงๆ"

จางซินซินแสดงท่าทีสนิทสนมตั้งแต่แรกเข้าประตูมา คำพูดของเธอเต็มไปด้วยการประจบสอพลอจนหลี่จิ่งเองยังต้องชะงักไป ส่วนอันถงนั้นหน้าดำไปหมดแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียใจที่พาคนคนนี้มาด้วย

"เอ่อ ซินซิน ไม่ต้องเรียกผมว่าท่านประธานหลี่หรอกครับ เรียกชื่อธรรมดาก็..."

"ได้ค่ะ พี่ชายหลี่จิ่ง!"

"เอ่อ..."

เมื่อได้ยินคำว่า "พี่ชาย" สองคำนี้ หลี่จิ่งก็รู้สึกเหมือนตัวชาไปทั้งตัว

ผู้หญิงคนนี้ ช่างขี้อ้อนจริงๆ นะ

เดิมทีอยากจะให้เธอเปลี่ยนคำเรียก แต่หลี่จิ่งมองดูท่าทางของจางซินซินแล้ว เกรงว่าต่อให้พูดอีกเธอก็คงไม่ยอมเรียกชื่อเขาธรรมดาๆ

โชคดีที่ท่าทีและน้ำเสียงของเธอแม้จะดูตื่นเต้นและโอเวอร์ไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วก็ยังดูจริงใจและตรงไปตรงมา ไม่ถึงกับทำให้หลี่จิ่งรังเกียจ

เพียงแต่ถูกจางซินซินเรียก "พี่ชาย" คำแล้วคำเล่า บรรยากาศในห้องก็พลันดูแปลกๆ ขึ้นมา

"พี่ชายหลี่จิ่งคะ หนูขอถ่ายรูปในห้องของพี่สักสองสามรูปได้ไหมคะ โพสต์ลงโซเชียลแล้วคนอื่นต้องอิจฉาตาร้อนแน่ๆ เลย"

"อันนี้... ตามสบายเถอะครับ แต่อย่าถ่ายติดผมเข้าไปก็พอ"

"ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ชายหลี่จิ่ง～"

"แค่กๆ ..."

เมื่อได้ยินเสียงออดอ้อนของเธอ หลี่จิ่งที่กำลังดื่มกาแฟอยู่ก็เกือบจะสำลักออกมา

เขาเหลือบมองอันถงที่อยู่ข้างๆ ซึ่งหน้าดำและพูดอะไรไม่ออกไปแล้ว เขากระซิบเสียงเบา "เพื่อนสนิทของคุณ... นิสัยค่อนข้างพิเศษนะ..."

"เหอะ... เหอะ..."

อันถงยิ้มแห้งๆ จ้องมองท่าทีที่เสแสร้งของจางซินซิน "พิเศษ... ก็พิเศษดีนะ..."

นังหนูนี่ พอเห็นว่านายรวยขนาดนี้ ก็ใจเต้นระรัวแล้วสินะ