บทที่ 149 – กรงเล็บและเขา (2)

บทที่ 149 – กรงเล็บและเขา (2)

มันมีเหตุผลอยู่เบื้องหลังที่หมาป่าพวกนี้ถูกเรียกว่าปีศาจ น่าเศร้าที่แอชตันต้องมาค้นพบมันด้วยวิธีที่เจ็บปวด แต่ก็ไม่เป็นไร หลังจากอ่านคำอธิบายของหมาป่าพวกนั้นแล้ว เขาก็รู้จุดอ่อนของพวกมันและพร้อมที่จะใช้ประโยชน์จากมันแล้ว

แม้ว่าหมาป่าพวกนั้นจะรักษาตัวเองได้แล้ว แต่ตอนนี้พวกมันก็เริ่มจะระแวดระวังแอชตันอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าบาดแผลของพวกมันจะสามารถรักษาซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าพวกมันจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด ขณะที่พวกมันกำลังง่วนอยู่กับการเดินวนรอบตัวเขา แอชตันก็กรีดฝ่ามือของตนเองแล้วชโลมคมดาบด้วยเลือดของตน

ต้องขอบคุณสกิล [การต้านทานความเจ็บปวด] และ [การต้านทานภาวะเลือดออก] ของเขา ที่ทำให้เขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากผลข้างเคียงระยะยาวใดๆ ทว่า คงจะพูดแบบเดียวกันไม่ได้สำหรับเจ้าหมาป่าปีศาจที่น่าสงสารพวกนั้น

"ข้าหวังว่าสกิลนี้มันจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ..." แอชตันพึมพำกับตัวเองก่อนจะพุ่งเข้าใส่หมาป่าที่อยู่ใกล้เขาที่สุด

เนื่องจากร่างกายของสิ่งมีชีวิตนั้นโปร่งแสง งานของแอชตันจึงง่ายยิ่งขึ้นไปอีก เขาสามารถจะมองเห็นอวัยวะภายในร่างกายของพวกมันได้ไม่มากก็น้อย ดังนั้นจึงรู้แน่ชัดว่าต้องแทงไอ้พวกเวรตะไลนั่นตรงไหน หัวใจกับสมองของพวกมันคือเป้าหมายในอุดมคติ และด้วยความว่องไวของเขา มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่การโจมตีของเขาจะเข้าเป้า

__ท่านได้รับ Exp 2% จากการสร้างบาดแผลสาหัสแก่ <หมาป่าปีศาจมีเขา เลเวล 10>Exp ปัจจุบัน: 52%หมาป่ามีเขาติดพิษของท่านแล้ว พิษได้สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 10 HPความกระหายเลือดของท่านกำลังเพิ่มสูงขึ้น__

แอชตันไม่สนใจการแจ้งเตือนที่กะพริบอยู่ตรงหน้าเขาแล้วรีบพุ่งเข้าโจมตีหมาป่าปีศาจมีเขาที่เหลืออยู่ เหมือนเช่นเคย เขาใช้เวลาไม่นานในการแทงพวกมันที่เหลือทั้งหมด เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว ทั้งหมดที่เขาต้องทำก็คือนั่งเอนหลังผ่อนคลายขณะที่ฝูงหมาป่าค่อยๆ สิ้นใจลงเพราะพิษที่แล่นอยู่ในเส้นเลือดของพวกมัน

การโจมตีแต่ละครั้งของเขาสร้างความเสียหายประมาณ 600 HP ต่อนาทีให้แก่ฝูงหมาป่า มันก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่โชคดีที่สกิลสามารถซ้อนทับได้นับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งหมายความว่า... ยิ่งเขาแทงพวกมันมากเท่าไหร่ พวกมันก็จะยิ่งได้รับความเสียหายจากพิษมากขึ้นเท่านั้น

การต่อสู้ที่โดยปกติแล้วน่าจะส่งผลให้แม้แต่นักผจญภัยระดับสูงต้องตาย กลับถูกจัดการได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณสกิลตรวจจับของแอชตัน

น่าเศร้าที่แม้ว่าหมาป่าปีศาจจะเป็นฝูงมอนสเตอร์ที่รับมือยาก ท้ายที่สุดแล้วพวกมันก็เป็นเพียงอสูรเลเวล 10 เท่านั้น ผลก็คือ ปริมาณ Exp ที่แอชตันได้รับจากการฆ่าพวกมันจึงไม่เพียงพอสำหรับเขาที่จะเลเวลอัปยีนมนุษย์หมาป่าได้

"มันก็ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะเลเวลอัปส่วนที่เป็นมนุษย์หมาป่าของตัวเองอยู่แล้วนี่นา" แอชตันยักไหล่แล้วเริ่มลงมือทำงาน

เขาจำเป็นต้องเก็บรวบรวมเขาและกรงเล็บของหมาป่าที่แตกต่างกัน 40 ตัว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่ใช่เพราะหมาป่าพวกนั้นจะมาเป็นภัยคุกคามต่อเขาหรืออะไรทำนองนั้น แต่ในป่าที่กว้างใหญ่และหนาทึบเช่นนี้ มันคงจะยากที่จะตามหาหมาป่าเพียงลำพัง ชั่วขณะหนึ่ง เขาครุ่นคิดถึงการเรียกเซเว่นมาช่วยแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ทำเช่นนั้น การเชิญมันเข้ามาข้างในมีแต่จะสร้างปัญหาให้แอชตันมากขึ้นเพราะเขาจะไม่สามารถจะใช้สกิล [โลหิตอาบยาพิษ] ของตนได้อย่างอิสระ

"ข้าค่อยคิดหาทางอื่นทีหลังก็แล้วกัน สำหรับตอนนี้ ข้าต้องหาอะไรกินก่อน"

ครั้งนี้แอชตันลังเลเล็กน้อยก่อนจะบริโภคเนื้อของหมาป่าพวกนั้น มันทั้งเหนียวหนืดและเลือดที่เป็นเมือกลื่นของพวกมันก็ไม่ได้ทำให้มันดูน่ากินขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"เรื่องที่ข้าต้องทำเพื่อเห็นแก่การแก้แค้นจริงๆนะ..." แอชตันบีบจมูกตัวเองแล้วกลืนเนื้อบางส่วนพร้อมกับเลือดลงไป

วินาทีต่อมาแอชตันก็เบิกตากว้าง เนื้อนั่นมันดูไม่น่ากินเลยสักนิด แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังอร่อยกว่าอสูรหรือพวกกลายพันธุ์อื่นๆ ที่เขาเคยลิ้มรสมาเลยทีเดียว แม้แต่เลือดของพวกมันก็น่าอัศจรรย์และมีรสหวานติดลิ้นด้วย

__ท่านได้รับ Exp 15% จากการบริโภคเลือดของสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ท่านเลเวลอัปแล้ว! ขีดจำกัด Exp ถูกรีเซ็ตเลเวลแวมไพร์ปัจจุบัน: 15ท่านได้รับ Exp 6% จากการบริโภคเลือดของ <หมาป่าปีศาจมีเขา เลเวล 10>แต้มสกิลแวมไพร์ปัจจุบัน: 21 Exp ปัจจุบัน: 6% หลังจากวิเคราะห์ชุดสกิลของท่านแล้ว ท่านสามารถเลือกหนึ่งในคลาสดังต่อไปนี้:2039c พบข้อผิดพลาด มีเพียงคลาสเดียวเท่านั้นที่สามารถมอบหมายให้ผู้ใช้ได้กำลังมอบหมายคลาสที่กล่าวถึงให้ผู้ใช้โดยอัตโนมัติยินดีด้วย! ท่านได้รับคลาสแวมไพร์ใหม่: [จอมเวทโลหิต]ท่านได้รับความสามารถคลาสสองอย่าง: [หมอกโลหิต] และ [ขับไล่ปิศาจ]__

"ข้อผิดพลาดเดิมอีกแล้ว-"

ขณะที่แอชตันกำลังพูดเช่นนั้น เขาก็รู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในของตนกำลังถูกปั่นจนเหลว เขารีบอาเจียนออกมาทันที... เป็นเลือด เลือดของเขาเอง ทั้งหมดที่เขาได้ยินคือเสียงฉ่าๆ และในวินาทีต่อมาเขาก็ตระหนักได้ว่าส่วนที่เลือดของเขาสัมผัสพื้นนั้นไหม้เกรียมเป็นสีดำ หญ้าและมอสตรงนั้นถูกเผาไหม้ไปราวกับว่าเลือดของเขาคือลาวา

แต่นั่นเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น ความเจ็บปวดในช่องท้องของเขายังไม่ทันจะบรรเทาลงด้วยซ้ำ หัวของเขาก็เริ่มจะปวดตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดนั้นมันมากเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหวแม้จะมี [การต้านทานความเจ็บปวด] เลเวล 8 ก็ตาม มันมากเกินไปจริงๆ

เวลาผ่านไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำนับตั้งแต่ความเจ็บปวดประหลาดเข้าครอบงำร่างกายของเขา แต่เขาก็กัดลิ้นตัวเองเพื่อที่จะกลั้นเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของตนไว้ได้บ้าง หลังจากผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์ ในที่สุดความเจ็บปวดก็บรรเทาลงมากพอให้แอชตันหายใจได้อย่างถูกต้องโดยไม่ต้องข่วนตัวเองอีกต่อไป

"อะไร...วะนั่น..." แอชตันแทบจะไม่สามารถพึมพำออกมาได้ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้ง

ความเจ็บปวดอาจจะทุเลาลงแล้ว แต่มันก็ส่งผลกระทบต่อร่างกายของเขาอย่างชัดเจน เขารู้สึกอ่อนแอและเหนื่อยล้าแต่ก็แข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน ซึ่งมันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด......จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นการแจ้งเตือนของระบบตรงหน้า

__

การปรับเปลี่ยนทางกายภาพสำเร็จแล้ว!

HP: 3500 —> 4000

มานา: 500 —> 750

พลังโจมตี: 45 —> 50

เกราะ: 30 —> 35

การลอบเร้น: 30 —> 35

ความทนทาน: 45 —> 50

ความว่องไว: 40 —> 50

สติปัญญา: 29 —> 30

การปรับเปลี่ยนครั้งต่อไปจะเกิดขึ้นเมื่อยีนอื่นมีเลเวลถึง 15

สกิลโดยกำเนิด: [การตรวจจับ] ได้รับการอัปเกรดแล้ว!

ตอนนี้ท่านสามารถดูข้อมูลโดยละเอียดของสิ่งมีชีวิตได้จนถึงเลเวล 30

__