บทที่ 99 – ออกไปซัดกันอีกรอบ (3)

บทที่ 99 – ออกไปซัดกันอีกรอบ (3)

‘มีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนั้น’ สัญชาตญาณของแอชตันกำลังกรีดร้อง แววตาที่นางมองเขามันทิ้งรสชาติแปลกๆ ไว้ในปากของเขา แต่ก่อนที่จะด่วนสรุปอะไรเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนั้นหรือชายที่มากับนาง เขาจำเป็นต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับพวกนั้นก่อน เป็นไปได้ว่าพวกนั้นอาจจะเป็นมิตรหรือเป็นกลาง หรืออาจจะเป็นไปได้ว่าพวกกรันต้ายังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แล้วจ้างคนพวกนี้มาสร้างความวุ่นวายในชีวิตเขาก็ได้? เมื่อพิจารณาจากเงินทองที่พวกมันมี มันก็ไม่น่าแปลกใจเลยถ้าพวกมันจะทำอะไรแบบนั้นจริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว ความทะนงตนของพวกขุนนางน่ะ เมื่อถูกทำร้ายแล้ว มันก็ต้องใช้ความพยายามและการแก้แค้นอย่างมากโขเลยทีเดียวกว่าที่จะฟื้นฟูได้

แม้ว่าแอชตันอยากจะไปตลาดมืดมากเพียงใด เขาก็ตัดสินใจว่ามันยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะทำเช่นนั้น เขาน่าจะเลื่อนมันออกไปสักสองสามชั่วโมงจะดีกว่า

‘นี่ข้ากำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย?’ เขาผงกหัวอย่างแรง ‘นี่มันเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะออกไปแล้ว ข้าจะไม่เปลี่ยนแผนเพียงเพราะมีคนแปลกหน้าสองสามคนโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้หรอกน่า’

แอชตันกล่อมตัวเองว่าเขากำลังคิดมากไปเองแล้วก็หาทางออกจากสถาบัน ท่านผู้อำนวยการยังคงอยู่ใกล้ประตูตอนที่แอชตันมุ่งหน้าออกไป แต่นางก็ไม่ได้ทักทายอะไรเขาเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าท่าทีเป็นมิตรของนางจะหายไปนานแล้ว อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่แอชตันเห็น อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะคุยกับนางแทบตายเสียหน่อย แม้ว่าเขาจะเห็นคุณค่าของพันธมิตรและคนที่คอยช่วยเหลือ แต่เขาก็จะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตของเขาเด็ดขาด และแน่นอนว่าเขาจะต่อต้านสุดกำลังถ้าเขาสามารถทำได้

***

ใช้เวลาสักพักกว่าแอชตันจะไปถึงตลาดมืด หลักๆ ก็เพราะเขาถูกพวกยามในเมืองหยุดตรวจทุกๆ แยกที่เขาต้องข้ามไป แน่นอนว่า เจ้าหน้าที่พวกนั้นมีเจตนาเพียงอย่างเดียวในการทำเช่นนั้น คือการก่อกวนเด็กที่กำลังเดินอยู่ตามถนนคนเดียว

ทว่า นั่นก็เปลี่ยนไปทันทีที่แอชตันแสดงบัตรประจำตัวของสถาบันให้พวกเขาดู เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นอันดับของเขา พวกเขาก็ปล่อยให้เขาผ่านไปทันที พวกเขาไม่ได้ทำเช่นนั้นเพราะเขาเป็นนักเรียนอันดับ S แต่เป็นเพราะพวกเขากังวลเกี่ยวกับเส้นสายที่เจ้าเด็กนั่นต้องมีอยู่เบื้องหลังต่างหาก หากพวกเขารู้ว่าเขาไม่มีเส้นสายอะไรเลย ปฏิกิริยาของพวกเขาคงจะแตกต่างไปมาก นอกจากนั้น ในเมื่อแอชตันกำลังเดินเตร่อยู่ตามถนนคนเดียว พวกเขาจึงทึกทักเอาว่าเขากำลัง 'ถูกคุ้มกันโดยเงามืด' มันเป็นคำที่พวกสามัญชนใช้เพื่ออธิบายความเป็นไปได้ที่พวกขุนนางจะได้รับการคุ้มครองจากองครักษ์และทหารรับจ้างที่ซ่อนตัวจากการมองเห็นทั่วไป

‘คุ้มกันโดยเงามืดบ้านป้ามึงสิ’ แอชตันคิดกับตัวเองก่อนจะดัดแปลงใบหน้าของตนให้พ้นจากสายตาทุกคน ‘ถ้าไม่ใช่เพราะนิสัยชอบทึกทักเอาเองของพวกมัน พวกมันคงจะถ่วงเวลาข้ามากกว่านี้อีกเยอะ’

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ เขาก็เข้าไปในตลาดมืด แม้ว่าจะเป็นเวลากลางวัน สถานที่แห่งนั้นก็ยังคงพลุกพล่านจอแจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อาจจะเป็นเพราะคนส่วนใหญ่เหล่านี้คงอยากจะออกไปจากที่นั่นก่อนพระอาทิตย์ตกดิน แอชตันสังหรณ์ใจว่า คงไม่มีใครอยากจะรออยู่ที่นั่นในขณะที่ยังมีผู้ก่อการร้ายลอยนวลอยู่ แอชตันรู้ดีว่าไม่มีผู้ก่อการร้ายที่ไหนในคอนทินเจนต์หรอก ท้ายที่สุดแล้ว เขานี่แหละคือตัวต้นเหตุที่ทำให้เรื่องบ้าๆ ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

โดยไม่เสียเวลาอันมีค่าของตนอีกต่อไป เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์เพื่อลงทะเบียนสำหรับการต่อสู้ แต่ก็มีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง ในเมื่อเขาต้องการจะเลเวลอัปยีนมนุษย์หมาป่าของตน เขาจึงต้องสู้ในฐานะมนุษย์หมาป่า

นั่นหมายความว่า เขาไม่สามารถใช้นามแฝงอย่างคุณเวอร์จิ้นในครั้งนี้ได้ ซึ่งเป็นแวมไพร์ และก็ไม่สามารถใช้ [หน้ากากแห่งแวมไพร์] หรือดาบคู่ของเขาได้เช่นกันเพราะมันเป็นของที่พวกแวมไพร์ใช้ ในที่สุด เขาก็ต้องสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาสำหรับตัวเอง ซึ่งก็เป็นเรื่องดี เมื่อพิจารณาว่ามันเป็นสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำเพื่อที่จะเลเวลอัปสกิล [เปลี่ยนลักษณ์] อยู่แล้ว

__

[ชื่อ: วินซ์]

[คลาส: ไร้คลาส]

[ประเภท: นักสู้สายปะทะ]

__

แอชตันลงทะเบียนตัวเองในฐานะนักสู้สายปะทะ เพราะว่า อืม เขาไม่สามารถจะใช้อาวุธสองชิ้นใดๆ ของตนได้เลย ดาบคู่เป็นอาวุธของคุณเวอร์จิ้น ขณะที่แส้กระดูกเป็นสิ่งที่แอชตันใช้ และการใช้อาวุธนั้นที่นี่อาจจะเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะต่อสู้ด้วยหมัดที่แปลงกายของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว นั่นคือวิธีที่พวกมนุษย์หมาป่าส่วนใหญ่ต่อสู้หลังจากแปลงร่าง

สำหรับเรื่องคู่ต่อสู้ เขาโชคดีมากเพราะนักสู้คนหนึ่งจากการแข่งขันคู่ถัดไปได้ถอนตัวออกไปและพวกเขาก็มีตำแหน่งว่างพอดี แอชตันคว้าตำแหน่งนั้นไว้โดยไม่ลังเลและวางเดิมพัน 2000 หน่วยสีฟ้าข้างตัวเอง ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็มั่นใจว่าจะชนะ แต่เมื่อเขาถามถึงคู่ต่อสู้ของตนและทำไมเจ้าหมอนั่นถึงได้วิ่งหนีไป เขากลับไม่ได้รับคำตอบใดๆ จากเคาน์เตอร์เลย

‘เออ ช่างมันเถอะ สงสัยข้าคงต้องไปหาคำตอบเอาเองแล้วล่ะ’ แอชตันคิดก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสังเวียน

ไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่แอชตันสู้ที่นั่น สังเวียน หรือลานประลองอย่างที่บางคนเรียก ไม่ได้ถูกคลุมด้วยกรงอีกต่อไปแล้ว ซึ่งหมายความว่า กฎกติกาพื้นฐานของสังเวียนถูกนำมาใช้กับการแข่งขันครั้งนี้ มีสองวิธีที่จะชนะ ไม่น็อกคู่ต่อสู้ให้ร่วง ก็ผลักพวกมันตกสังเวียนไป ง่ายจะตายไป

แอชตันรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อพบกฎกติกา เขามาที่นี่เพื่อต่อสู้และเก็บ Exp แต่เผื่อในกรณีที่เรื่องมันเริ่มจะไปในทิศทางที่เลวร้าย เขาก็น่าจะสามารถชนะการแข่งขันได้ด้วยการทำอะไรบางอย่างเหมือนที่เขาทำกับโดโนแวน ครู่ต่อมา ผู้ประกาศก็เริ่มแนะนำตัวตามปกติ

"ณ มุมนี้ เรามีผู้มีพรสวรรค์หน้าใหม่ ผู้มาพร้อมกับชื่อสุดเห่ยว่า วินซ์!" ผู้ประกาศหาทางแขวะนามแฝงของแอชตันอีกครั้งจนได้ "และ ณ มุมตรงข้าม เรามีบุรุษผู้ไม่เคยมีของเล่นเพียงพอในคลังแสงของเขา เบเตอร์!!!" (ประมาณว่าตัวพ่อนักล่อตีน,ผู้เชี่ยวชาญล่อตีน แต่ผมจะใส่เบเตอร์ไปให้ชื่อมันไม่ยาวเกินตอนใส่ในประโยคนะครับ )

"อะไรวะเนี่ย!? นั่นมันชื่อบ้าบอคอแตกอะไรกัน!?" แอชตันพูดออกมาตามสัญชาตญาณ

"เป็นชื่อที่ดีกว่าของแกเยอะแล้วกันน่า ไอ้ชื่อเห่ย วินซ์" ผู้ประกาศเย้ยหยันแอชตันก่อนจะรีบเผ่นแน่บไป

ทันใดนั้น เบเตอร์ก็ก้าวขึ้นมาบนเวที เขาไม่ได้สูงมากนัก แค่ประมาณ 5 ฟุต 4 นิ้ว และแบกกระสอบใบใหญ่อยู่บนหลัง ไม่มีผมสักเส้นเดียวบนหัว ใบหน้า หรือร่างกายที่เปลือยท่อนบนของเขา อีกทั้งดวงตาของเขาก็ถูกปิดไว้ด้วยแว่นตาสีดำขนาดใหญ่ที่ทำให้เขาดูเหมือนนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องบางคน

"เยี่ยมเลย... ข้าดันไปลงทะเบียนสู้กับตัวตลกเข้าให้แล้ว" แอชตันส่ายหัว "ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าหมอนั่นมันถอนตัวไป อัตราต่อรองที่จะชนะการแข่งขันคงจะเทไปทางมัน อย่างท่วมท้นแน่ๆ ดังนั้นมัน ก็คงจะไม่ได้เงินมากนักแม้ว่าจะชนะการแข่งขันก็ตาม.. ข้าแค่หวังว่าไอ้ทึ่มนี่มันจะให้ Exp ข้าบ้างก็แล้วกันนะ"