ตอนที่ 74 โศกนาฏกรรมของโรงพยาบาลกับมือปืนที่น่ากลัว

ตอนที่ 74 โศกนาฏกรรมของโรงพยาบาลกับมือปืนที่น่ากลัว

เนื่องจากสะพานแขวนของสวนสาธารณะหยู่หู ถูกปลาดราก้อนฟิชตัวนั้น ทำลายจนหมดสิ้น อีกทั้งในน้ำก็ยังมีอันตรายอีกสารพัดรูปแบบด้วย แม้กระทั้งปลาดราก้อนตัวนั้นที่บาดเจ็บสาหัส แต่ยังไม่ตายแต่อย่างใดก็ยังอยู่  ดังนั้นเพื่อป้องกันเอาไว้  ฮวางซางและพรรคพวกจึงเปลี่ยนเส้นทางที่อ้อมมากขึ้น  แต่กลับเป็นเส้นทางกลับโรงพยาบาลที่ปลอดภัยทีสุด

แต่สิ่งที่ยังถือว่าโชคดีก็คือ เนื่องจากได้รับการปกป้องจากเลือดและหัวกะโหลกของเจ้าไทแรนท์ ซึ่งสร้างความหวาดกลัวให้กับซอมบี้เหล่านั้น จนไม่กล้าเจ้ามาใกล้ อีกทั้งสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในป่าแห่งนี้ ก็อาจจะถูกกองทัพซอมบี้ดึงดูไปแล้ว ไม่ก็เป็นสัตว์กลางคืน ที่พบได้แค่เฉพาะกลางคืนเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้พบกับความยุ่งยากมากมายแต่อย่างใด ยังพอทำให้พวกเขามาถึงบริเวณโรงพยาบาลได้ทันก่อนฟ้ามืด

แค่สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ  เนื่องจากฝนตกห่าใหญ่นั้น ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแต่อย่างใด ดังนั้นเลือดของเจ้าไทแรนท์ทีใช้ทาอยู่บนร่างกายของพวกเขา เพื่อปกปิดกลิ่นอายของตัวเอง ซึ่งเลือดศพของเจ้าไทแรนท์นั้น กว่าที่พวกเขาเก็บรวบรวมมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ก็ได้ถูกใช้จนลดลงไปไม่น้อยแล้วด้วย

แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง พวกเขาก็กลับมาถึงในที่สุด!

แต่ว่า...

เมื่อฮวางซางและพรรคพวกได้กลับมาถึงป่าที่อยู่รอบ ๆโรงพยาบาลแห่งนี้  พวกเขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือด ที่ปะปนอยู่ในอากาศ  นอกเหนือจากนี้ ก็ยังมีควันสีดำ ที่พวยพุ่งออกมาจากทิศทางของโรงพยาบาล ณ ที่ไกล ๆอีกด้วย

"เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!"

กลิ่นเขม่าดินปืนกลางอากาศ  และควันดำที่พวยพุ่งออกมาจากที่ไกล ๆ  ทำให้ใบหน้าของฮวางซางและพรรคพวกเปลี่ยนสีลงทันที

พวกเขาคิดไม่ถึงว่า  พวกเขาออกไปไม่ถึงวัน  โรงพยาบาลในเมืองก็เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้ว!

"หลิวซิน ตั้งลั่ว จูเก๋อโหย๋วหลง  พวกนายดูแลเด็ก ๆเหล่านี้ไว้ ฉันจะไปดูสถานการณ์ในนั้นสักหน่อย!"

ในเมื่อโรงพยาบาลเกิดเรื่องขึ้นแล้ว  ฮวางซางย่อมไม่ยอมพาเด็ก ๆ ที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้เข้าไปเด็ดขาด

ดังนั้นวินาทีต่อจากนั้น  หลังจากที่ทิ้งปืนกลรุ่น 89 และกล่องกระสุนไว้กับตั้วลั่วและพรรคพวก และกำชับพวกเขาไว้สองสามประโยคแล้ว  ฮวางซางก็กระโดดพุ่งพรวดไปด้านหน้า  แล้วเพิ่มความเร็วพุ่งตรงไปทางโรงพยาบาลในเมืองทันที!

ถึงอย่างไรพลังความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการนำปืนกลมาด้วยอยู่แล้ว

"หึ วันสิ้นโลกเฮงซวย..."

ในขณะทีมองไปทางเงาของฮวางซางที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว ตั้วลั่วก็อดที่จะส่ายหน้าไม่ได้

สำหรับเขา โรงพยาบาลในเมืองจะต้องเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นอย่างแน่นอน  ไม่งั้นคงไม่เกิดเขม่าควันปืนและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นขนาดนี้หรอก อีกทั้งเมื่อดูจากควันสีดำที่ลอยพวยพุ่งออกมาจากที่ไกล ๆแล้วนั้น น่าจะเกิดเหตุไฟไหม้ขึ้นในโรงพยาบาลขนาดใหญ่เลยทีเดียว  ถ้าหากควบคุมสถานการณ์นั้นได้ละก็  ผู้พันหูและพรรคพวกก็คงจะช่วยกันทำทุกวิถีทางไม่ให้ไฟไหม้ครั้งนี้ลุกลามไปอย่างแน่นอน

ตอนนี้หวังแค่เพียงอย่างเดียวก็คือ อย่าให้เซรุ่มเชื้อไวรัสเกิดอะไรขึ้นเลย  ไม่งั้นการเสียสละและความพยายามของพวกเขาก่อนหน้านั้นคงจะสูญเปล่า

แต่ไม่นาน  ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่าสิ่งที่ตั้วลั่วคิดไว้นั้นถูกต้อง

หลังจากที่ฮวางซางเข้ามาใกล้โรงพยาบาลเรื่อย ๆ กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเขม่าควันปืนก็แปรเปลี่ยนเป็นเข้มข้นขึ้น ความรู้สึกไม่ดีที่เกิดขึ้นในใจของฮวางซาง ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เมื่อฮวางซางกลับมาถึงโพยาบาลแล้ว  ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ก็ทำให้ความรู้สึกไม่ดีในใจของเขา กลายเป็นเปลวไฟแห่งโกรธแค้นลุกโชนขึ้นทันใด!"

ศพ!

เลือด!

เขม่าควันปืน เปลวไฟ!

มีทั่วทุกหนแห่ง!

ราวกับว่าโรงพยาบาลแห่งนี้ได้ผ่านการต่อสู้ที่โหดร้ายมาอย่างไรอย่างนั้น  ทั่วทุกหนแห่งเต็มไปด้วยเปลวไฟและเขม่าควันปืน  สิ่งที่สำคัญที่สุด ซากศพที่กองสุมกันเป็นหลายร้อยศพในโรงพยาบาลแห่งนี้ !

ซากศพเหล่านี้มีทั้งหญิงและชาย และในจำนวนเหล่านั้นก็มีทหารที่สวมเครื่องแบบทหารด้วย!

และสิ่งที่ทำให้ฮวางซางอ้าปากตาค้างคือ  นอกจากทหารส่วนน้อยที่ล้มกองกันอยู่หน้าทางเข้าออกโรงพยาบาลแล้วนั้น  ซากศพของทหารส่วนใหญ่ก็ล้มลงเป็นแถวยาวอีกด้วย

ซากศพตอนตายของทหารเหล่านี้อยู่ในท่าคุกเข่า  มือทั้งสองข้างของพวกเขาถูกมัดไว้ด้านหลัง นอกจากนี้ก็ยังมีรูกระสุนเล็ก ๆจากหัวด้านหลังและบาดแผลฉกรรจ์ที่ระเบิดจนทะลุขนาดใหญ่อยู่บนหน้าผากอีกด้วย นี่คือร่องรอยของการถูกยิงด้วยปืนอย่างทรมาน！

พูดได้ว่า ทหารเหล่านี้ถูกศัตรูจับให้นั่งอยู่ในท่านี้หลังจากที่ถูกจับเป็นเชลยแล้ว หลังจากนั้นก็ทำการยิงพร้อมกันจากด้านหลังของพวกเขา！

วิธีการนี้มันช่างโหดเหี้ยมทารุณมาก และทำให้เขาโกรธแค้นมากเช่นเดียวกัน！

“ใครทำ ฝีมือใครทำกันแน่！”

ฮวางซางนั้นมีความรู้สึกดีกับทหารเหล่านี้มาโดยตลอด  โดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารกว่าร้อยนายที่คอยปกป้องและสู้อย่างสุดชีวิตในท่ามกลางหายนะวันสิ้นโลกแบบนี้ สิ่งนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกเคารพอย่างสุดซึ้งอยู่ภายในใจ！

เมื่อเป็นเช่นนี้  ในตอนที่เห็นเหล่าทหารหาญถูกฆ่าตายเช่นนี้   เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นในใจของฮวางซางก็ลุกโชนขึ้นมาในพริบตาเดียว  แม้แต่สายตาก็เริ่มปรากฏเส้นเลือดเล็กๆขึ้นมา และอยากจะรีบหาตัวผู้บงการเหล่านี้ แล้วทำการสับพวกเขาเป็นหมื่นๆชิ้น！

แต่ในตอนนั้นเอง สายตาของฮวางซางก็ถูกดึงดูดจากบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ไม่ไกล！

นั่นคือกล้องวงจรปิดตัวหนึ่ง！

ในโรงพยาบาลแห่งนี้ต้องติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้อย่างแน่นอน！

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ กล้องวงจรปิดเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเดียว แต่มันมีเกือบทั้งโรงพยาบาลเลยก็ว่าได้

เมื่อเห็นกล้องวงจรปิดเหล่านี้  ในหัวของฮวางซางก็เปล่งประกายปัญญาออกมาทันใด

ถึงแม้ว่าระบบโทรคมนาคมจะถูกตัดขาดการติดต่อไปแล้วก็ตาม  แต่ระบบตรวจตราและควบคุมของโรงพยาบาลกลับยังคงทำงานอย่างปกติ  เพียงแค่เขาต้องเอาเทปวิดีโอเหล่านี้ออกมาให้ได้ ซึ่งนั่นก็จะทำให้เขารู้ว่า ในโรงพยาบาลแห่งนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่！

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฮวางซางก็รีบตรงไปยังห้องควบคุมของโรงพยาบาลทันที

แต่เมื่อเขาเหยียบเข้าไปเพียงแค่ก้าวแรก ความรู้สึกถึงภัยอันตรายอย่างรุนแรงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็ปรากฏขึ้นมาในใจของเขาทันที！

ความรู้สึกถึงภัยอันตรายที่รุนแรงเช่นนี้ จนกระทั่งทำให้ฮวางซางเกิดลางสังหรณ์ถึงความตายบางอย่าง ที่ย่างกรายเข้ามาขึ้นภายในใจ ภายใต้การกระตุ้นเตือนของภัยอันตรายที่รุนแรงเช่นนี้ ฮวางซางจึงใช้กำลังทั้งหมดของตัวเองเร่งพลังของตัวเองออกมา จุดเปลวไฟสีฟ้า รวมตัวขึ้นเป็นเกราะกาสาวพัสตร์ คอยปกป้องตัวเองไว้

ปัง！

และในเวลาเดียวกัน เสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน

และในช่วงพริบตาเดียวที่เสียงปืนดังขึ้น กระสุนปืนขนาดใหญ่ลูกหนึ่งก็ได้พุ่งตรงมาทางด้านหน้าของฮวางซาง  หลังจากนั้นก็พุ่งยิงใส่เกราะกาสาวพัสตร์บนตัวของฮวางซางอย่างโหดเหี้ยม

บึม！

แต่สิ่งที่ทำให้ฮวางซางยากที่จะเชื่อได้ก็คือ พลังเปลวไฟสีฟ้าทั้งหมดของฮวางซาง ที่สามารถต้านทานกระสุนปืนไรเฟิลที่ยิงเข้ามาในระยะประชิดได้อย่างง่ายดาย กลับไม่สามารถต้านทานกระสุนลูกนี้ได้แต่อย่างใด

หลังจากที่เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างรุนแรง กระสุนที่หมุนด้วยความเร็วราวกับสว่านที่แข็งแรงทนทานได้ลูกนี้  ถึงแม้ว่าจะมีเปลวไฟสีฟ้าขัดขวางอยู่ก็ตาม  แต่มันกลับหมุนเจาะเข้ามาอย่างต่อเนื่อง  จนทำให้ชั้นของเปลวไฟสีฟ้านี้แตกออก จนเข้าไปข้างในได้ ！

“แม่งเอ๊ย！”

เมื่อเห็นพลังเกราะกาสาวพัสตร์ที่รวมตัวด้วยพลังทั้งหมดของเขา ไม่สามารถต้านทานกระสุนลูกนี้ได้ ใบหน้าของฮวางซางก็แปรเปลี่ยนไปทันที  หลังจากนั้นก็พยายามหมุนตัวหลบหลีกไปด้านข้างอย่างเต็มกำลัง！

แต่ในช่วงพริบตาเดียวที่ฮวางซางกำลังหมุนตัวหลบหลีกไปด้านข้างอยู่นั้น  กระสุนลูกนั้นที่เจาะเข้าไปในชั้นของเปลวไฟสีฟ้าแล้ว ก็ยังคงพุ่งยิงใส่ด้านหน้าอย่างต่อเนื่อง จนสุดท้ายก็ผ่าทะลุเข้าไปในเสื้อเกราะกันกระสุนบนหน้าอกของฮวางซางในที่สุด！

ฉึก！

พริบตาเดียว เสียงแตกหักอันน่าหดหู่ใจก็ดังขึ้น เสื้อเกราะกันกระสุนที่ถูกกระสุนลูกนั้นผ่าเข้ามาราวกับใบมีดอันน่ากลัว ได้ถูกแหวกออกจนกลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่  เส้นใยที่อยู่ภายในก็ได้ปรากฏออกมา！

บึม！

และในเวลาเดียวกัน กระสุนลูกนั้นก็ถูกฮวางซางหลบหลีกได้จนพุ่งลอยออกไปไกล  จนสุดท้ายก็ยิงใส่กำแพงของห้องกิจการแพทย์ห้องหนึ่ง จากนั้นก็ทะลุเข้าไปในห้องลึกๆโดยไม่รู้ว่าพุ่งเข้าไปที่แห่งใดบ้าง ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังขึ้นอย่างรุนแรง

“บัดซบ！”

ในขณะที่มองไปทางร่องรอยอันน่ากลัวบนเสื้อเกราะนั้น รวมถึงรูขนาดใหญ่บนกำแพงของห้องกิจการแพทย์รูนั้น ใบหน้าของฮวางซางก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดขึ้นทันที  ถ้าหากไม่ใช้พลังเกราะกาสาวพัสตร์ปกป้องเข้าไว้ แล้วก็ความสามารถในการหลบหลีกได้ทันเวลาละก็  ตอนนี้ก็คงจะถูกกระสุนอันน่ากลัวนั้นยิงทะลุตัวไปแล้ว

นี่มันคือปืนอะไรกัน กระสุนอะไร ทำไมถึงได้น่ากลัวเช่นนี้?

หรือว่าเป็นของฆาตรกรคนนั้น?

เมื่อคิดได้ ดวงตาของฮวางซางก็ฉายแววสังหารอย่างเยือกเย็นออกมาทันที

ไม่ว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นใครก็ตาม  เขาจะต้องทำให้คนเหล่านี้ชดใช้ในสิ่งที่เขากระทำ！

วินาทีต่อจากนั้น ฮวางซางก็กระโดดพุ่งพรวดไปด้านหน้า จากนั้นก็พุ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงปืนที่ยิงออกมาอย่างรวดเร็วทันที

ทางนั้น เป็นประตูข้างของโรงพยาบาล!

แต่ปืนเมื่อสักครู่ ก็ทำให้ฮวางซางเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ ดังนั้นเขาไม่เพียงแต่จะพาตัวเองพุ่งตรงไปยังทิศทางนั้น อย่างรวดเร็วที่สุดแล้วเท่านั้น อีกทั้งยังเพ่งสมาธิพุ่งไปที่จุดๆนั้นอีกด้วย ในตอนที่เขาพุ่งตัวออกไปนั้น เขาก็ได้เปลี่ยนทิศอย่างต่อเนื่อง ใช้ประโยชน์จากสิ่งก่อสร้าง สิ่งกีดขวางและต้นไม้ปกป้องตัวเอง ไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสยิงโจมตีเขาได้

แต่ไม่นานฮวางซางก็พบว่า ตัวเองนั้นประเมินมือปืนคนนั้นต่ำไป！

ในขณะที่ฮวางซางเพิ่งจะวิ่งออกไปได้ไม่ไกลนัก  เสียงปืนอันรุนแรงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากนั้นความรู้สึกถึงภัยอันตรายถึงขั้นคร่าชีวิตได้ ก็ปรากฏขึ้นมาในใจของฮวางซางทันที！

เมื่อมีประสบการณ์ก่อนหน้านั้นแล้ว ครั้งนี้ฮวางซางก็ทำการหลบหลีกพร้อมๆกับเสียงปืนที่ดังขึ้น โดยการเร่งพลังทั้งหมดของเขา สร้างการป้องกันด้วยพลังเกราะกาสาวพัสตร์ ที่แข็งแกร่งที่สุด

บึม！

แต่ในช่วงพริบตาเดียว ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าของฮวาซางก็ถูกยิงจนทะลุ  เศษไม้จำนวนมากที่ผสมปนเปกับน้ำในต้นไม้ก็ได้ยิงพุ่งกระจัดจายไปทั่วทั้งสี่ทิศ  กระสุนที่แข็งแรงลูกหนึ่ง ก็ได้ยิงผ่านร่างเขาอีกครั้ง หลังจากนั้นก็พุ่งไประเบิดใส่รถยนต์ที่อยู่ไม่ไกลจากด้านหลังของเขา

ตั้งแต่หายนะวันสิ้นโลกย่างกรายเข้ามาจนถึงตอนนี้  ฮวางซางต้องผ่านการต่อสู้มาหลายต่อหลายครั้ง  จนมีหลายครั้งที่ทำให้เขาต้องวนเวียนอยู่ที่ริมขอบเหวแห่งความตาย  ดังนั้นถึงแม้ว่าจะต้องอยู่ในสถานการณ์ขั้นวิกฤตก็ตาม แต่เขาก็ยังคงควบคุมอารมณ์ไว้ได้ เมื่อทำการหลบหลีกกระสุนลูกนั้นได้ เขาก็วิ่งพุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง！

ไม่ว่าปืนของมือปืนคนนั้น จะเก่งกาจแค่ไหน ขอแค่เพียงให้เขาได้เขาไปใกล้มือปืนคนนั้น เขาก็จะสามารถกำจัดฝ่ายตรงข้ามได้！

สิ่งที่โชคดีอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ถึงแม้ว่าปืนของอีกฝ่ายจะมีอานุภาพเก่งกาจมากก็ตาม  แต่ไม่รู้ว่าทำไม ทุกครั้งที่อีกฝ่ายได้ทำการยิงออกมาแล้ว ก็ต้องเว้นระยะไป1วินาที ถึงจะสามารถยิงครั้งที่สองออกมาได้

เวลา1วินาทีนั้น สำหรับคนทั่วไป ไม่ได้มีผลกกระทบแต่อย่างใด แต่สำหรับฮวางซางที่พุ่งเข้าไปหาด้วยความรวดเร็วนั้น เวลาเพียงแค่ 1 วินาที กลับทำให้เขาสามารถวิ่งออกไปได้ไกล2-3 เมตรเลยทีเดียว！

ความเร็วแบบนี้คิดเป็นสามเท่าของแชมป์เปี้ยนวิ่งระดับโลกซะอีก！

เมื่อเป็นเช่นนี้ หลังจากที่ได้ทำการหลบหลีกกระสุนนัดที่สาม และที่สี่แล้ว  ฮวางซางก็พบมือปืนที่ลอบยิงตัวเองได้ในที่สุด！

อีกฝ่ายหลบซ่อนตัวอยู่ในประตูข้าง ที่อยู่บนยอดตึกของตึกผู้ป่วยในของโรงพยาบาล

“หานายเจอแล้ว！”

ในขณะที่มองไปทางเงาที่หลบซ่อนตัวคนนั้น ดวงตาของฮวางซางก็ฉายแววเยือกเย็นขึ้นมาทันที จากนั้นก็เพิ่มความเร็วอีกครั้ง แล้วก็ทุบกระจกของอาคารจนแตกกระจาย แล้วพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว！

หลังจากที่เข้ามาในตึกผู้ป่วยใน ฮวางซางก็ใช้บันได วิ่งขึ้นไปบนยอดตึกนี้ด้วยความเร็วถึงขีดสุดทันที！