ตอนที่ 48 แมลงแกนหัวใจ

ตอนที่ 48 แมลงแกนหัวใจ

กรอบ!

กริชสีดำที่อยู่ในมือของฮวางซาง  ไม่รู้ว่าสร้างจากวัสดุโลหะพิเศษอะไร  ระดับความแหลมคมแทบจะเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก  ภายใต้การใช้พลังมหาศาลของฮวางซาง กริชอันแหลมคมด้ามนี้ ได้เสียบลงไปบนตัวเจ้าตั๊กแตนยักษ์ราวกับเนยนิ่มๆก้อนหนึ่ง แทบจะไม่สัมผัสได้ถึงอุปสรรคขัดขวางแต่อย่างใด    กริชด้ามนั้นได้เสียบเข้าไปบนเกาะไม้หนาๆส่วนหัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์

เพียงแต่ว่าร่างกายของเจ้าตั๊กแตนยักษ์  ที่ฮวางซางและพรรคพวกเจอในตอนนี้  นั้นใหญ่กว่าในหนังเกือบเท่าหนึ่ง  เกราะไม้ส่วนหัวก็หนาจนน่าตกใจ  ดังนั้นถึงแม้ว่าในตอนนี้  จะใช้กริชที่มีความยาวเกือบ 30-40เซนติเมตรเสียบลงไปจนมิดด้ามแล้วก็ตาม  แต่กลับยังไม่ทะลุเกราะหนาๆของมันแต่ อย่างใด  และก็ยังไม่สามารถทำลายแกนหัวใจภายใต้เกราะแมลงเหล่านี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

แต่นี้ก็เป็นสิ่งที่ฮวางซางได้คิดคำนวนเอาไว้แล้ว!

วินาทีต่อจากนี้  กล้ามเนื้อของแขนทั้งสองข้างก็ปูดนูนขึ้นมา  จากนั้นก็จับกริชที่เสียบจนมิดด้ามนั้นไว้แน่น  แล้วใช้แรงของตัวเองกรีดส่วนหัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์อย่างโหดเหี้ยม ราวกับตัดเค้กอย่างไรอย่างนั้น

การเคลื่อนไหวที่เร็วถึงขีดสุด เกือบจะในพริบตาเดียว  เขาก็ใช้กริชกรีดแหวกเกราะส่วนหัวของสัตว์ประหลาดตั๊กแตนออกเกือบจะ  1 เมตร  ด้วยระดับความลึกถึง30-40เซนติเมตร!

"หลิวซิน  แช่แข็งส่วนนี้ให้ฉันที!"

หลังจากแหวกเจ้านี้แล้ว  ฮวางซึ่งก็รีบ หันไปตะโกนบอกกับหลิวซินด้วยเสียงอันดัง

"ครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวางซาง  หลิวซินก็ตอบรับอย่างไม่ลังเลทันที  จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองข้างกดไปตรงกลางของรอยกลมนี้  แล้วแผ่พลังความเย็นออกมา

ต้องพูดว่า  ถ้าเป็นเรื่องพลังการทำลายล้างแล้วละก็  พลังความเย็นของหลิวซินนั้นแข็งแกร่งที่สุดในสามคนนี้  ในเวลานี้เมื่อพลังความเย็นทะลักออกมา  ผลึกน้ำแข็งเป็นชั้นๆก็กระจายออกมาจากศูนย์กลางของมือทั้งสองข้างของเขา!

กรูกรูกรู!

ความเย็นที่ทะลุถึงกระดูกนั้น  ได้แผ่ขยายออกมาสู่หัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์  ที่กำลังไล่ตามตั้วลั่วในที่สุด และเป็นเวลาเดียวกับที่มันสัมผัสได้ถึงอันตราย  วินาทีต่อจากนั้น  เจ้าตั๊กแตนยักษ์ก็ส่งเสียงคำรามเสียงแหลมออกมาอย่างฉับพลัน   พร้อมกับออกแรงขาที่แข็งแรงทั้งหกขาของมัน  เคลื่อนไหวร่างกายไปมาอย่างบ้าคลั่ง  ราวกับม้าป่าที่กำลังพยศ  เพื่อพยายามสลัดฮวางซางและหลิวซินที่อยู่บนแผ่นหลังออกไป

ภายใต้การเคลื่อนไหวสะบัดไปมาของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้  ฮวางซางและหลิวซินนั้น  ก็สูญเสียสมดุลแทบจะในทันที จน เกือบจะร่วงหล่นลงมา  แต่ยังดีที่ปฏิกิริยาตอบสนองของฮวางซางนั้นเร็วกว่า   เกราะแมลงส่วนหัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ที่ถูกเสียบลงไปจนลึกตัวนั้น   เป็นที่ยึดเกาะของตัวเองได้พอดี  จากนั้นก็ยื่นมืออีกข้างออกไปจับหลิวซิน  ที่ถูกโยนออกไปกลางอากาศดึงเขากลับขึ้นมาบนหัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์อีกครั้ง

"จับฉันไว้!"

หลังจากที่ร่างของหลิวถูกดึงกลับมาแล้ว ฮวางซางก็รีบให้หลิวซินจับตัวเองไว้ทันที  หลังจากนั้นก็ปล่อยมือซ้ายที่จับหลิวซินออก  พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกไป  แล้วใช้หมัดชกไปบนส่วนหัวของเกราะแมลง  ที่ถูกพลังของหลิวแช่แข็งไว้อย่างโหดเหี้ยม

ตูม!

กรอบ!

ภายใต้พลังมหาศาลที่เหนือกว่าคนทั่วไป 5 เท่า   ต่อให้เป็นเพียงแค่กำปั้นธรรมดาๆก็ตาม  แต่พลังการทำลายล้างนั้นระเบิดออกมาจนน่าตกใจเลยทีเดียว  จากนั้นเสียงระเบิดอันรุนแรงก็ดังตามขึ้นมา  เกราะแมลงที่แปรเปลี่ยนเป็นลักษณะที่เปราะลงเนื่องจากถูกแช่แข็ง  ก็ถูกฮวางซางชกใส่จนแตก  และแตกกระจายหลุดออกมาเป็นแผ่นใหญ่!

"มาอีก!"

ความเจ็บปวดที่กำปั้นได้แผ่ขยายออกมา จนฮวางซางต้องกัดฟันกรอด  แล้วใช้กำปั้นชกไปยังเกราะแมลงที่ถูกแช่แข็งนั้นไว้อีกครั้ง

ตูม!

ครั้งนี้  เกราะแมลงที่เดิมทีแตกร้าวออกมาอยู่แล้วนั้น  ก็แบกรับไม่ไหวอีกต่อไป  มันได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ  กลายเป็นเศษเล็กๆนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่วสารทิศ  ส่วนหัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์  ก็ปรากฏหลุมขนาดใหญ่ที่มีความลึกเกือบ 30-40 เซนติเมตร  และมีเส้นผ่าศูนย์กลางอยู่ที่เกือบหนึ่งเมตร!

รอยกลมๆที่ถูกกรีดแหวกไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม  จนถึงตอนที่หลิวซินใช้พลังความเย็นในส่วนนี้  และในตอนนี้รอยกลมๆที่ถูกแช่แข็งไว้ก็แตกกระจาย  จุดประสงค์เพียงอย่างเดียวของฮวางซางคือสิ่งนี้  ก็คือการเปิดหลุมขนาดใหญ่  บนยอดหัวที่นำไปสู่แกนหัวใจภายในของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้!

นี่ก็คือวิธีการเพียงอย่างเดียว  ที่ทำให้พวกเขาสามารถ ฆ่าเจ้าสัตว์ประหลาดตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้ได้!

"ดี ต่อไป  ฉันชักอยากเห็นซะแล้วว่าเกราะแมลงของเจ้านี่มันหนากี่ชั้นกันแน่!"

หลังจากที่เปิดหลุมขนาดใหญ่นี้แล้ว ดวงตาของฮวางซางก็เปล่งประกายออกมา  จากนั้นมือซ้ายของเขาก็จับไปที่ขอบของหลุมขนาดใหญ่นั้น  ส่วนมือขวาก็กวัดแกว่งกริชที่อยู่ในมืออย่างต่อเนื่อง  แล้วเสียบลงไปในหลุมขนาดใหญ่นั้นลึกๆ  จากนั้นก็เริ่มต้นขุดหลุมนั้นอย่างต่อเนื่องทันที!

และในเวลาเดียวกัน  หลิวซิน ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมา  จากนั้นก็จับไปที่ริมของหลุมขนาดใหญ่เลียนแบบตามฮวางซาง  เพื่อจับยึดไว้อย่างมั่นคง  ไม่ให้ตัวเองถูกเจ้าตั๊กแตนยักษ์สลัดโยนออกจากร่างกายอีก  จากนั้นก็ใช้มืออีกข้างล้วงเข้าไปในหลุมขนาดใหญ่นั้น  แล้วแผ่ขยายความเย็นออกมาอย่างเต็มที่  เพื่อแช่แข็งเกราะแมลงไม้นี้  เพื่อช่วยฮวางซางทำลายหลุมนี้อีกแรง

ถึงอย่างไรเกราะแมลงไม้ของเจ้าสัตว์ประหลาดตั๊กแตนตัวนี้ก็พูดได้ว่าแข็งแรงอย่างมาก  ถ้าไม่มีการช่วยเหลือของหลิวซิน  ช่วยทำให้เกราะไม้แข็งๆเหล่านัันเปราะลงไปละก็  พลังมหาศาลของฮวางซางบวกกับกริชอันแหลมคม  ก็คงอาจจะไม่สามารถเปิดเกราะแมลงออกได้ในเวลาเพียงสั้นๆ  แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลุมขนาดใหญ่ที่มีแกนหัวใจเลย!

แต่ภายใต้การร่วมมือซึ่งกันและกันของพวกเขาทั้งสองคน  เกราะแมลงส่วนหัวของเจ้าตั๊กแตนนยักษ์กลับถูกเจาะจนลึกลงไปเรื่อยๆ  ซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้  ก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาด้วยเช่นกัน  ดังนั้นจึงยิ่งทำให้มันดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง  จนกระทั้งเริ่มโจมตีใส่ต้นไผ่และต้นไม้ใหญ่อย่างบ้าคลั่ง  เพื่อหวังให้มันเหวี่ยงออกไปโดนเจ้าสิ่งเล็กๆที่กำลังโจมตีอยู่บนหัวของมันทั้งสองคน

แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น!

หลิวซินและฮวางซางไม่ ปล่อยให้มีโอกาสง่ายขนาดนั้น  พวกเขาย่อมไม่วางมือจากการฆ่าอย่างเด็ดขาด  แล้วยิ่งหลุมขนาดใหญ่ในตอนนี้ก็ลึกลงไปกว่าครึ่งเมตรแล้วด้วย  หลิวซินและฮวางซางจึงเจาะลงไปต่อ  จนแทบจะยึดเป็นที่มั่นของตังเองได้

ดังนั้นไม่ว่าเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้จะดิ้นพล่านและโจมตีอย่างไร  พวกเขาสองคนก็ไม่มีทางร่วงหล่นลงไปอย่างแน่นอน  ยิ่งหลุมขนาดใหญ่นั้นลึกลงไปมากเท่าไหร่  ก็ยิ่งสามารถเข้าไปภายในของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้ได้มากขึ้นเท่านั้น

"เจ้าสองคนนี้..."

และในเวลาเดียวกัน  เมื่อเห็นภาพนี้  ตั้วลั่วก็อดตกตะลึงขึ้นมาไม่ได้  เห็นได้ชัดว่าเขาคิดไม่ถึงว่าฮวางซางและหลิวซินจะคิดวิธีการเช่นนี้มาต่อกรกับเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้

นี่ช่างกล้าหาญชาญชัยมาก  เกินคาดจริงๆ...

แต่....มันน่าสนใจ!

เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้  มุมปากของตั้วลั่วก็คลี่ออกมาทันที

แต่ไม่นาน  เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง  แววตาก็ฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาทันทั  หร้อมกับจับปืนในมือไว้แน่น

หลังจากนั้น  เสียงก้าวเท้าที่วุ่นวายและเร่งรีบ ก็ดังแว่วออกมาจากที่ไกลออกไป  อีกทั้งยังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นใกล้เข้ามาเรื่อยๆอีกด้วย!

……

ฮวางซางและหลิวซินไม่รู้ว่าด้านนอก  ได้เกิดสถานการณ์ที่เคร่งเครียดแบบใหม่ขึ้นมาแล้ว  ในเวลานี้พวกเขาก็ได้ขุดเจาะเข้าไปในหัวของเจ้าตั๊กแตนยักษ์จนลึกลงไปเรื่อย ๆ  และยังคงเจาะขุดอย่างต่อเนื่องอีกด้วย  เพื่อพยายามให้ตัวเองไปถึงแกนหัวใจภายในร่างกายของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้แล้วฆ่ามันซะ!

ในที่สุด  ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น ต่อจากนั้นเสียงแตกหักอันน่าหดหู่ใจก็ได้ดังขึ้นมา  เกราะแมลงที่อยู่เบื้องหน้าของฮวางซางและหลิวซินก็ถูกพวกเขาเจาะจนทะลุในที่สุด  จากนั้นทากอ้วนตุ้ยนุ้ยที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางเกือบๆหนึ่งเมตร  ซึ่งมีขนาดใหญ่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้กำลังส่องแสงแวววาว  ราวกับหยกขาวตัวหนึ่ง  ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของพวกเขา!

ในที่สุดพวกเขาก็หาแมลงที่เป็นแกนหัวใจของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้เจอจนได้!

เพียงแค่ต้องกำจัดเจ้าทากนี้  พวกเขาก็จะจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้ได้อย่างสิ้นเชิง!

แต่ทว่า  เนื่องจากเป็นเพราะ ความดีใจ  ที่หาแมลงแกนหัวใจพบจึงทำให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น----พวกเขาประเมินความสามารถในการต่อสู้ของทากตัวนี้ต่ำเกินไป!

ใครบอกว่าแมลงแกนหัวใจไม่มีความสามารถในการต่อสู้?

ใครบอกว่าทากไม่สามารถฆ่าคนได้?

ซือ!

วินาทีต่อจากนั้น  ทากที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยตัวนั้น  ก็ได้ส่งเสียงคำราออกมาอย่างฉับพลัน  จากนั้นหนวดทั้งสี่บนหัวของมันก็พุ่งออกมาราวกับงูพิษสี่ตัว  พุ่งตรงเจ้าไปหาฮวางซางและหลิวซินอย่างรวดเร็ว!

และในเวลาเดียวกัน  ส่วนปลายของหนวดทั้งสี่นั้นก็แยกออก  กลายเป็น "ใบจักร" ที่มีฟันอันแหลมคมออกมาทั้งสี่่กลีบ  ดูๆแล้วก็เหมือนกับปากของสัตว์ประหลาดบางชนิด  ที่ทั้งน่าหวาดกลัวและดุร้ายจนเทียบไม่ได้!

"เหี้ย!"

ฮวางซางและหลิวซินต่างก็คิดไม่ถึงว่า  แมลงในแกนหัวใจของเจ้าตั๊กแตนยักษ์ตัวนี้  จะมีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัวเช่นนีั้ เมื่อเผชิญหน้ากับหนวดทั้งสี่ที่พุ่งเข้ามา  ใบหน้าของพวกเขาทั้งสองคนก็เปลี่ยนสีไปในทันที  จากนั้นฮวางซางก็กวัดแกว่งกริชขึ้นมา  พร้อมกับหลิวซินก็ลงมือยิงโจมตีด้วยปืนเข้าใส่เช่นกัน

ปังปังปัง！

ฉึก ฉึก ฉึก!

วินาทีต่อจากนั้น  เสียงปืนและเสียงแตกหักก็ดัง ขึ้นมาพร้อมกัน  ฮวางซางและหลิวซินแบ่งกันยิงและฟันเจ้าหนวดคนละเส้น  แต่ปัญหาคือเจ้าหนวดนั้นปราดเปรียวมากเกินไป  อีกทัังพวกเขาก็อยู่ค่อนข้างใกล้เจ้าทากตัวนี้มากเกินไปด้วย แล้วก็ยังอยู่ในพื้นที่ที่ค่อนข้างแคบ  จึงส่งผลให้พวกเขาเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวกนัก ดังนั้นวินาทีต่อจากนั้น  หนวดที่เหลืออีกสองเส้นก็พุ่งเข้า "กัด" พวกเขาทั้งสองคนอย่างโหดเหี้ยม

อย่าคิดว่าหนวดเหล่านี้มีความหนาไม่เกินหัวแม่มือ  แต่ฟันแหลมที่พ่วงติดมาด้วยนั้นกลับแหลมคมยิ่งกว่า อีกทั้งพละกำลังก็มากกว่าด้วย  ดังนั้นแทบจะพริบตาเดียวที่ถูกกัดนั้น  ความแหลมคมเหล่านั้นได้ทะลุเสื้อผ้ารวมถึงผิวหนังของฮวางซางและหลิวซิน เสียบอย่างลึกเข้าไปในร่างกายของพวกเขา

หลังจากที่ถูกฟันอันแหลมคม  เหล่านี้งับลงไปบนร่างกายแล้ว  ฮวางซางและหลิวซินก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในชั่วพริบตา  จากนั้นความชาอย่างรุนแรง  ก็เริ่มกระจายออกมาจากบาดแผลของพวกเขา  แล้วกระจายออกไปทั่วทั้งร่างกายอย่างความเร็ว  จนพวกเขาไม่สามารถขยับตัวได้

ฟันแหลมๆของหนวดเหล่านี้ มีพิษยาชาอย่างรุนแรงมากอย่างไม่คาดคิด!

ซือ!

แต่หลังจากได้รับแพร่พิษยาชามาสู่ร่างเหยื่อทั้งสองคนอย่างฮวางซางและหลิวซินแล้ว  แมลงแกนหัวใจอย่างทากตัวนั้นก็ส่งเสียงคำรามออกมา จากนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า ค่อยคลานขึ้นไปบนตัวของฮวางซางแหละหลิวซิน

และในเวลาเดียวกัน  ปากของเจ้าทากก็อ้าออกอย่างช้าๆ  ในปากของมันประกอบไปด้วย  ฟันที่แหลมคมนับไม่ถ้วน  ราวกลับส่วนเครื่องบดเนื้อ  ได้ปรากฎแก่สายตาของฮวางซางและหลิวซิน!

แต่สำหรับทั้งหมดนี้  หลิวซินและฮวางซางที่เกิดความชาจนขยับตัวไม่ได้  ก็จนปัญญาหมดสิ้นหนทาง  ทำได้เพียงมองไปทางเจ้าทาก  ที่ทั้งโหดร้ายและทั้งน่ากลัวเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อยๆ  เป็นเวลาเดียวกันกับที่กลิ่นคาวของเจ้าทากตัวนี้พุ่งเข้ามาเช่นกัน!

เงามืดแห่งความตาย  ได้ปกคลุมอยู่บนหัวของพวกเขาอีกครั้ง!