บทที่ 11 : ฉันรู้มีใครบางคนซ่อนอยู่ นำตัวมาส่งให้ฉัน

กูโม ก้มศรีษะกล่าวขอโทษอย่างนอบน้อม และพาคนที่เหลือไปสำรวจร่างที่นอนเรียงบนพื้น

ถ้าหากถูกค้นพบว่าใครยังมีลมหายใจอยู่.... ปัง!

เสียงปืนจะดังขึ้นทันที

ลู่ซานเป่ย จิบไวน์ไปพลางๆ เมื่อเขามองไปยังฉากนองเลือดเบื้องหน้า รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นในดวงตาราวกับว่าเขาเพลิดเพลินกับช่วงเวลานี้ ด้วยหน้าตารื่นรมย์

รอยยิ้มนั้นทำให้หลินว่านว่านรู้สึกตกใจมาก

ความรู้สึกชั่วร้ายสามารถสังเกตได้จากมุมปากของเขา นี่ไม่ใช่ชายตัวสูง เท่ห์ระเบิดคนนั้น ละทิ้งความทรงจำนั้นไปได้เลย

ชายคนนี้เป็น ลู่ซานเป่ย จริงๆหรือ?

หลังจากนั้นไม่นาน กูโม ก็เข้ามารายงาน

“ท่านครับทุกอย่างเรียบร้อย เราจะกำจัดขยะเหล่านี้ไหมครับ?”

ลู่ซานเป่ย มองเขานิ่งๆ

“นายถามคำถามนี้กับฉัน?” แน่นอนสิขยะพวกนี้จะต้องถูกทำลายอย่างสิ้นซาก ถ้าไม่ จะปล่อยให้เป็นมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม?”

“เข้าใจแล้วครับ”

กูโมส่งสัญญาณ ทุกคนก็มาย้ายศพไปที่รถบรรทุกที่จอดรออยู่อย่างรวดเร็ว จากนั้นรถฉีดน้ำจำนวนมากก็มาถึง

หลังจากฉีดล้างไปหนึ่งรอบ พื้นถนนก็กลับมาสะอาดเหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยของเลือด เหมือนกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย

“นายท่าน  จะกลับเลยมั้ยครับ?”

“อืม” ลู่ซานเป่ย ตอบกลับแล้วผละออกไป

หลินว่านว่านที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

โชคดีที่ ลู่ซานเป่ย ไม่รู้ว่าเธอแอบสอดแนมพวกเขา ถ้าไม่งั้นเธออาจไม่รอดชีวิตเป็นแน่

หลินว่านว่านค่อยๆ ยืนขึ้นด้วยความระมัดระวังและเตรียมพร้อมที่จะย่องออกไปอย่างเงียบๆ

“โอ้! ใช่....”

เธอเพิ่งยืนขึ้น ก็มีเสียงของ ลู่ซานเป่ย พูดขึ้นว่า

“ฉันรู้มีใครบางคนซ่อนอยู่ พาเธอมาหาฉัน”

เอ๊ะ ใครบางคน?

ไม่นะ!

หลินว่านว่านคิดได้ดังนั้น ก็ออกวิ่งอย่างสุดชีวิต ก่อนที่เธอจะพ้นพุ่มไม้ไป คอเสื้อของเธอก็ถูกดึงไว้ได้

ราวกับเธอเป็นเด็กเหลือขอ ชายคนนั้นกระชากเธอยกขึ้นด้วยมือเดียว

เธอไม่ได้ต่อต้านและถูกลากไปที่เฮลิคอปเตอร์ซึ่งตอนนี้ลงจอดอยู่

ขณะที่เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอก็สบกับดวงตายิ้มได้คู่นั้น

หลินว่านว่านตัวสั่นและฝืนยิ้มทั้งที่กำลังอยากจะร้องไห้

“สวัส...ลุงลู่ สวัสดีตอนเย็น!”

เพื่อความอยู่รอด เธอพร้อมที่จะทำตามเขาสั่ง

ลู่ซานเป่ย มองจ้องเธอจากบนที่นั่น

“ไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง พาเธอขึ้นมา”

หลังจากพูดเสร็จเขาก็หมุนตัวขึ้นไปที่ห้องโดยสาร

“รับทราบ!”

วิธีที่ลู่ซานเป่ยพูดกับเธอนั้นทำราวกับว่าเธอเป็นคนแปลกหน้า หลินว่านว่านได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับ กูโมจับคอเสื้อเธอไว้และผลักให้เธอออกเดินเพื่อไปขึ้นบันไดเครื่องบิน

“ฉันเดินเองได้!”

หลินว่านว่านดิ้น ขัดขืนสักพัก กูโมก็ไม่ไหวติงและพาเธอเดินไปนั่งด้านหน้าของ ลู่ซานเป่ย

“หลินว่านว่าน” ลู่ซานเป่ย เรียกชื่อเธอออกมา

“ตรงนี้!” หลินว่านว่านยืดตัวตรง กำหมัดแน่น

ลู่ซานเป่ย มองการแสดงออกโดยไม่รู้ตัวของเธอ เขามองมือที่กำแน่นของเธอ

แต่แล้ว เขาก็ก้มมองไวน์ที่กลิ้งตัวในแก้วและเม้มริมฝีปากเรียบเฉย

“บอกฉันมา เธอเห็นอะไรบ้าง?”

โอ๋......เธอจะตอบยังไงดี?

เธอควรบอกเขาว่าเธอเห็นทุกอย่างหรือไม่? ลู่ซานเป่ย อาจส่งเธอไปตายทันทีก็ได้

รึบอกว่าเธอไม่เห็นอะไรเลย? คงมีแต่ผีเท่านั้นละที่เชื่อ

แม้ในใจเธอจะดิ้นรนขนาดไหน หลินว่านว่านก็ยังแสดงท่าทีไร้เดียงสาและขาดเขลาเช่นเดิม

ลู่ซานเป่ย ไม่ได้เร่งเธอ เขาลิ้มรสไวน์แดงอย่างช้าๆ และเหลือบมองไปที่ริมฝีปากอันซีดเซียวของเธอ พร้อมกันเคาะนิ้วกับที่วางแขนเบาๆ

“เธอไม่มีคำตอบให้ฉัน ดังนั้น......”

เขายืนขึ้นและมองอย่างมีความหมาย

“กูโม”

“ครับนายท่าน?”

นี่จะให้เขาพาเธอไปฆ่าใช่ไหม!