บทที่ 7 : การตอบโต้จากคนโง่

ชื่อที่เรียกขาน “คนโง่” และ “ดอกทอง” เป็นการว่าร้ายให้ทั้งหลินว่านว่านและแม่ผู้ให้กำเนิดของเธอ

แม้หลินว่านว่านจะไม่ได้ประทับใจอะไรมากกับแม่ผู้ให้กำเนิด แต่เธอก็เริ่มรู้สึกโกรธขึ้นมา

“เธอเป็นใบ้รึไง?”

เต๋าซินหยูยิ่งมองเธอมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตา ขณะที่ดุด่า เธอก็ยื่นมือออกไป หวังจะหยิกที่เอวของหลินว่านว่าน

“ถ้าฉันรู้ว่าแกโง่มากขนาดนี้ ฉันจะรัดคอแกให้ตายไปตั้งแต่หกขวบแล้ว! ไม่เพียงแต่เป็นลูกผู้หญิงแพศยา แกยังโง่ และไร้ประโยชน์ มีชีวิตอยู่ไปก็เปลืองเงินเปลืองทอง!”

ก่อนที่มือของแม่มดจะถึงตัว หลินว่านว่านก็หลบหลีกอย่างไม่หยุด

“แกกล้าหลบฉันหรอ” เต๋าซินหยูตกตะลึงไปชั่วขณะ เธอพุ่งตัวไปด้วยความโกรธพร้อมที่จะตบตีและตะโกนด่าเธอ

“ฮือ ฮือ ฮือ......”

หลินว่านว่านหลั่งน้ำตาอาบสองแก้ม พร้อมกรี๊ดเสียงแหลมสูงไปทางเต๋าซินหยู และเต๋าซินหยูรู้สึกราวกับมีเข็มทิ่มแทงเข้าไปที่แก้วหูเธอตลอดเวลา

จิตใจของเธอเริ่มเจ็บปวด และเธอจ้องเขม็งไปที่เต๋าซินหยู

“หยุดร้องไห้!”

“ฮือ ฮือ ฮือ!!!!”

ราวกับหวาดกลัวอย่างหนัก หลินว่านว่านก็เริ่มร้องไห้ ให้ยิ่งดังขึ้น

แก้วหูของ เต๋าซินหยูเริ่มสั่น อารมณ์บูดบึ้งและเริ่มหายใจแรง ด้วยความสิ้นคิด เธอละทิ้งท่าทีของหญิงสาวผู้ร่ำรวยและตะโกนว่า “หยุดร้อง! ฉันจะหยุดด่าเธอแล้ว!”

ปีศาจแม่มด เธอต้องการจะต่อสู้กับฉันหรอ? หลินว่านว่านเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ทำเป็นร้องสะอึกสะอื้นต่อ

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้สถานการณ์ไม่แน่นอน เธอกลัวคนอื่นจะรู้ช่องโหว่การหลบหนี  และเธออาจจะถูกตบตีได้ในทันที!

มันเกินคาดจริงๆที่ตอนนี้นักแสดงนำหญิงที่อายุน้อยที่สุดของเมืองเซี่ย ตกอยู่ในสถานะที่ต้องร้องไห้อย่างเด็กน่าสงสาร

“ตัวปัญหา!” เต๋าซินหยูกระหน่ำตีไปที่หน้าอกของเธอหลายครั้ง “ฉันหงุดหงิดที่สุดเลยที่เห็นหน้าแก ฉันหิวน้ำ ไปรินชามาให้ฉันแก้วหนึ่งสิ!”

“โอ้...”

ดวงตาของหลินว่านว่านทอประกายและเธอก็จากไปอย่างเชื่อฟัง

ไม่กี่นาทีต่อมาหลินว่านว่านถือชาร้อนหนึ่งถ้วยเข้ามา

“ชาของคุณค่ะ”

“ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้ว ? ว่าให้เรียกฉันว่า นายหญิง?”

เมื่อนึกย้อนกลับไปเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  แม้ในตอนนี้เต๋าซินหยูก็ยังคงเดือดพล่านด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นและต้องการที่จะปัดถ้วยชาในมือของหลินว่านว่าน

ทันทีที่เธอยกมือขึ้น มือของหลินว่านว่านเริ่มสั่นเทาราวกับกลัวมาก ชาร้อนทั้งถ้วยหกใส่ร่างกายของ เต๋าซินหยู

“อี๊ด! อ้าย!”

เธอส่งเสียงกรีดร้องออกมาเหมือนหมูและเริ่มปัดป่ายไปตามบริเวณที่ถูกน้ำชาลวก

ริมฝีปากของ หลินว่านว่าน ยกโค้งขึ้น แต่เธอยังคงแสดงออกอย่างไม่มีพิรุธ

คนอย่างปีศาจแม่มดจะสามารถรู้สึกเจ็บปวดได้หรือ? ฉันคิดว่าเธอเป็นสัตว์เลือดเย็น คงไม่รู้สึกเจ็บปวดมานานแล้ว

เมื่อเทียบกับสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมได้รับความเจ็บปวด แม่มดอย่างเธอจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อยนี้ไหม?

คนรับใช้รีบเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงร้อง เมื่อเห็นความเจ็บปวดของ เต๋าซินหยู ก็ตกใจมาก !

“นายหญิง! เกิดอะไรขึ้น?”

เต๋าซินหยู แสดงอาการเจ็บปวดอย่างทุรนทุราย เธอชี้นิ้วอันสั่นไหวไปที่หลินว่านว่าน

“เร็วเข้าพวกแก รีบมาตี.....สัตว์นี้ให้ตาย!”

“รับทราบ!” มีคนรับใช้บางคนรีบไปหาหลินว่านว่านทันทีราวกับว่าเธอคือเหยื่อ

ในตระกูลหลินมันเป็นเรื่องปกติมากที่เธอจะต้องทรมานทั้งทางร่างกายและรับวาจาเหยียดหยาม

หลินว่านว่านก้มตัวและม้วนตัวหลับติดกับแจกัน ซึ่งสูงเกินครึ่งของตัวเธอ  เธอแสดงออกอย่างน่าสงสารเหมือนลูกแกะที่กำลังถูกฆ่า

อย่างไรก็ตาม ผมที่ปรกลงมานั้นขัดขวางการมองเห็นสีหน้าของเธอจากของริมฝีปากสีแดงที่พูดอยู่ตลอดเวลา

1 2 3

หลังจากนับสาม คนรับใช้ก็พุ่งเข้าหาและกำลังคว้าผมของหลินว่านว่าน แต่ก็มีเสียงอันโกรธเกรี้ยวดังขึ้น

“พวกเธอกำลังทำอะไรกัน?”

“ฉิงเทา!”

เต๋าซินหยู ซึ่งตอนแรกวางแผนจะกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เห็นสีหน้าอันเคร่งขรึมของ หลินฉิงเทา และความอึดอัดใจที่แสดงออกมา ก็ชะงักอยู่กับที่