บทที่ 1328: สภาพจิตใจของใครบางคนกำลังถูกกระทบกระเทือน

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 1328: สภาพจิตใจของใครบางคนกำลังถูกกระทบกระเทือน

ตามข้อมูลที่กลุ่มร้อยอสูรรวบรวมมา เดิมทีปฏิบัติการของคิซารุคือการสนับสนุนประเทศที่ถูกคณะปฏิวัติโจมตี แต่เนื่องจากอุบัติเหตุที่โคบี้และการ์ปก่อขึ้น ปฏิบัติการของคิซารุจึงถูกบังคับให้ยุติลง

แน่นอนว่า ภารกิจที่ถูกยกเลิกไปก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ในขณะเดียวกับการ์ปเพลี่ยงพล้ำ รัฐบาลเดิมของประเทศนั้นก็ถูกคณะปฏิวัติโค่นล้มเช่นกัน

ข่าวนี้มาจากออมสตาร์ เครือข่ายดักฟังของเขามีความพิเศษมาก ถึงแม้จะไม่สามารถเชื่อมต่อกันเป็นเครือข่ายใหญ่ได้ แต่กลับเบ่งบานไปทั่วทุกแห่งเหมือนหมู่ดาวเต็มฟ้า สามารถดักฟังข้อมูลที่มีความหมายได้เสมอ

ข้อมูลของคิซารุก็มาจากทางนี้นี่เอง

จากข้อมูลในปัจจุบัน แสดงให้เห็นว่าการสนับสนุนประเทศสมาชิกของกองทัพเรือไม่ได้ลดลง แต่สมรภูมิที่เคยตึงเครียดกลับเสียสมดุลไป

จำนวนไม่ได้ลดลง เช่นนั้นปัญหาที่เกิดขึ้นก็คงเป็นเรื่องคุณภาพแล้ว นอกจากนี้ ช่วงนี้พลเอกเรือเอกแทบไม่มีวี่แววว่าจะเคลื่อนไหวเลย นอกจากคิซารุที่ต้องหยุดปฏิบัติการกลางคันแล้ว ปฏิบัติการล่าสุดก็คือการต่อสู้ของฟูจิโทระที่ฝั่งคณะปฏิวัติก่อนหน้านี้

ในตำแหน่งที่ไม่ทราบแน่ชัด ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่

ขณะเดียวกัน จากการวิเคราะห์แผนที่เส้นทางที่มีอยู่ กองทัพเรือเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะรวมพลกันในโลกใหม่

ก่อนที่พันธมิตรระหว่างกลุ่มร้อยอสูร ผมแดง และบิ๊กมัมจะก่อตัวขึ้น ในสายตาของรัฐบาลโลก คณะปฏิวัติคือศัตรูตัวฉกาจอันดับหนึ่ง แต่ตอนนี้ พวกเขาตระหนักถึงปัญหาที่ร้ายแรงกว่านั้นแล้ว

อุดมการณ์ของคณะปฏิวัติจะส่งผลกระทบต่อการปกครองของพวกเขา แต่กำลังรบของคณะปฏิวัติในปัจจุบันยังไม่เพียงพอที่จะโค่นล้มพวกเขาได้ กลุ่มร้อยอสูรแตกต่างออกไป ไคโดที่ทำตามใจชอบ อาร์เซอุสที่ไม่ทราบเป้าหมาย ดูผิวเผินแล้วไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขา แต่ในมือของพวกเขากลับมีกำลังรบที่สามารถสร้างภัยคุกคามได้อย่างแท้จริง

เกาะเงือก, เกาะคุจา บวกกับอาณาจักรต่าง ๆ ในเขตแดนของกลุ่มร้อยอสูร ได้ก่อตัวขึ้นเป็นรัฐบาลขนาดเล็กที่มีความพิเศษเฉพาะตัว และยังเป็นกลุ่มติดอาวุธที่รับใช้สงครามอย่างแท้จริง

พิธีประทานพรศักดิ์สิทธิ์ก่อนหน้านี้ทำให้อิทธิพลของอาร์เซอุสขยายวงกว้างขึ้น พันธมิตรสามจักรพรรดิได้รวบรวมดินแดนในโลกใหม่เข้าไว้ด้วยกันเป็นส่วนใหญ่แล้ว หากปล่อยให้กลุ่มร้อยอสูรพัฒนาต่อไปอีกสักพัก โลกใหม่ทั้งใบก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

พวกตาแก่ที่นั่งอยู่ในออฟฟิศทุกวันได้กลิ่นของอันตรายแล้ว จึงได้มีการเคลื่อนไหวครั้งใหม่เกิดขึ้น

ในเวลาไม่นาน ขณะที่อาร์เซอุสยังคงสังเกตการณ์ท้องทะเลอยู่ ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง ไคโดเดินเข้ามาด้วยตัวเอง

"ฉันเจอเกงการ์เมื่อกี้นี้ มันบอกว่านายต้องการพบ มีเรื่องอะไร?"

ความหมายของอาร์เซอุสคือให้เกงการ์ถ้าเจอไคโดก็แค่พูดเปรย ๆ ขึ้นมา แต่เกงการ์ตีความหมายในคำพูดของอาร์เซอุสไปอีกขั้น จงใจไปตามหาไคโด ไม่เช่นนั้นไคโดคงไม่มาเร็วขนาดนี้

"การเคลื่อนไหวของกองทัพเรือในช่วงนี้ เจ้าคงไม่ได้ไม่สังเกตเห็นเลยใช่ไหม?"

"เรื่องนี้รึ ฉันนึกว่านายจะพูดเรื่องอะไรเสียอีก ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉันเลยไม่ได้ติดต่อนายไปเป็นพิเศษ ก็แค่กำลังจะเกิดสงครามเท่านั้น สถานการณ์แค่นี้ยังรับมือไหวอยู่"

ไคโดไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเป็นเรื่องของตัวประกอบที่ไหนสักแห่ง

"เจ้าช่างมั่นใจในตัวเองเสียจริง เหมือนกับยามาโตะเลย"

"โว่ะโรโรโรโร่ะ น่าจะเป็นเด็กนั่นที่เหมือนฉันมากกว่า นายพูดสลับกันแล้ว แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่น สถานการณ์ทางนั้นนายน่าจะรู้ดีกว่าฉัน ฉันคิดว่าฉันใกล้จะสำเร็จแล้ว"

"อย่าหาว่าข้าไม่เตือน วิธีลัดของเจ้าอาจจะได้ประโยชน์ชั่วคราว แต่มันกำลังเพิ่มความยากในการที่เจ้าจะได้รับพลังที่สมบูรณ์"

หากทำให้เร็คควอซารำคาญจนยอมมอบพลังส่ง ๆ ให้มา การที่ไคโดจะได้รับพลังที่สมบูรณ์ก็จะยิ่งยากขึ้นไปอีก

"โว่ะโรโรโรโร่ะ อุดมการณ์ของเจ้านั่นค่อนข้างซับซ้อน แต่ไม่เป็นไร แค่มีพอใช้ชั่วคราวก็พอแล้ว ส่วนที่เหลือ ฉันค่อยหาทางทีหลังก็พอ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

ไคโดยึดหลักปฏิบัตินิยม เรื่องในอนาคตค่อยว่ากันทีหลัง เพราะคนที่ไม่สามารถจัดการเรื่องในปัจจุบันได้ ย่อมไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดถึงอนาคต

"เรื่องแบบนี้เจ้าไม่ต้องเปลืองใจหรอก ให้ควีนคอยจับตาดูให้มากขึ้นก็พอแล้ว ว่าแต่ เจ้าไม่อยากลงเดิมพันบ้างรึ? ดูพวกหน้าใหม่ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนี้สิ"

"พวกเขาคิดว่าพวกเราไม่รู้อะไรเลย แต่ความจริงแล้วพวกเรารู้ทุกอย่าง แถมยังจงใจทำให้พวกเขาคิดว่าพวกเราไม่รู้อีก ช่างน่าสนุกจริง ๆ "

"ไม่สนใจ เจ้าไปเล่นกับพวกนั้นเถอะ ข้าจะไปตั้งค่าโรตอมสักหน่อย"

ความเร็วในการรวบรวมข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ไม่ได้ช้าไปกว่าคนเลย เครือข่ายโรตอมเฉพาะของโอนิงะชิมะเพียงพอที่จะทำงานนี้ให้เสร็จสิ้นได้

ในขณะเดียวกัน ควีนที่กำลังหลับอยู่ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที แขนกลของเขาสลับไปอยู่ในรูปแบบปืนใหญ่เลเซอร์ เตรียมพร้อมรับมือแล้ว

"บ้าเอ๊ย ความรู้สึกถึงอันตรายที่หาสาเหตุไม่ได้นี่มันอะไรกัน... หรือว่าฉันควรกลับไปพักผ่อนที่โลกส่วนกลับจริง ๆ นะ..."

มองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบที่มาของความรู้สึกถึงอันตราย ควีนล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง แต่กลับข่มตาหลับไม่ลงอีกต่อไป

"เชมินก็ไม่อยู่... หรือจะไปหาเซราโอราให้เปิดประตูให้ดีนะ... ช่างเถอะ ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองปี"

เหลือบมองปฏิทินของตัวเอง ควีนก็ล้มเลิกความคิดนี้ ปฏิทินของเขาเป็นแบบสั่งทำพิเศษ นอกจากวันที่และปีเดือนแล้ว ยังมีการทำเครื่องหมายวันหยุดของคนบางคนไว้เป็นพิเศษด้วย

หัวหมาป่าสีแดงหนึ่งอันหมายความว่าวันนี้เซ็ตสึนะหยุดพักผ่อน ถ้าเกิดไปเจอเรื่องอะไรเข้า...

ตอนนั้นอาจจะยังไม่มีอะไร แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก 'พันธมิตรต่อต้านควีน' ที่หายไปนานก็อาจจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาก็ได้

"ถ้าพนันชนะ ค่อยไปขอสิทธิ์เปิดประตูจากท่านอาร์เซอุสก็แล้วกัน... ไม่สิ คนที่เปิดโต๊ะคือพี่ไคโดนี่นา อาจจะไม่ได้รางวัลจากท่านอาร์เซอุสก็ได้"

"ว่าแล้ว ถ้าฉันไปอัดโดฟลามิงโกสักเปรี้ยง ส่งมันเข้าโรงพยาบาลไปเลย เจ้าลอว์นั่นก็อาจจะมีโอกาสเข้าใกล้มันได้สินะ ถ้ามันเห็นโดฟลามิงโกที่ขยับไม่ได้ ต้องอดใจที่จะฆ่าไม่ไหวแน่ ๆ "

"ฉันก็ไม่ได้ลงมือกับพวกนั้นเสียหน่อย เป็นโดฟลามิงโกที่มายั่วโมโหฉันก่อน แบบนี้น่าจะไม่นับว่าใช้กำลังรบสินะ"

ควีนที่สะดุ้งตื่นขึ้นมา พลันเกิดแผนการอันชั่วร้ายขึ้นในใจ ส่วนโดฟลามิงโกจะเป็นอย่างไร เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

"อืม แผนนี้เก็บไว้เป็นแผนสำรองก็แล้วกัน ตอนนี้ไปหาอะไรกินที่ห้องครัวก่อนดีกว่า"

การอาศัยอยู่ในห้องทดลองนั้นปลอดภัยกว่า แต่อยู่บนเกาะโอนิงะชิมะก็มีข้อดีเพิ่มเติม อย่างน้อยห้องครัวที่เปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมงก็ทำให้ควีนพอใจมาก

"เจ้าหนูตระกูลวินสโมค ฉันจำได้ว่าอยู่ที่นั่นนี่นา ถือโอกาสไปดูต่อหน้าเลยว่าเจ้าเด็กนี่กำลังทำอะไรอยู่"

"ท่านควีน? ท่านมาทำอะไรที่นี่ครับ?"

"ก็มากินข้าวสิเฟ้ย หรือจะให้มาเที่ยวหรือไง? โอชิรุโกะของฉันล่ะ? คราวนี้เอารสน้ำผึ้งนะ"

"รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!"

โจรสลัดทั่วไปมาที่นี่มีอะไรก็ต้องกินอย่างนั้น แต่พวกระดับเจ้าหน้าที่อย่างควีนมีสิทธิ์สั่งอาหารได้อย่างอิสระ โอนิงะชิมะจะเตรียมวัตถุดิบที่พวกเขาต้องการไว้สำรองเสมอ

"พวกหน้าใหม่! ทำตัวให้กระฉับกระเฉงหน่อย ได้เวลาทำงานแล้ว!"

การเข้ากะดึกไม่ใช่งานสบายนัก ทุกครั้งที่มีคนใหม่เข้ามา ก็จะต้องเวียนมาเข้ากะดึกก่อนสองสามวัน แม้แต่ซันจิก็ไม่มีข้อยกเว้น

ถึงแม้เขาจะผ่านการทดสอบแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะให้เขาคุมห้องครัวได้โดยตรง

อาหารโปรดของควีนเป็นสิ่งที่ทำง่ายที่สุด ถั่วแดงที่ล้างสะอาดและแผ่นโมจิถูกใส่ลงไปในน้ำเดือดทีละอย่าง แต่น้ำผึ้งเข้ามาแทนที่น้ำตาลทรายแดงแบบเดิม

ในน้ำเดือด ถั่วแดงค่อย ๆ แตกบาน แผ่นโมจิเริ่มนิ่มลง หม้อโอชิรุโกะเหนียวนุ่มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าควีน

[ชิ เจ้าเด็กนี่หน้าตาน่ารังเกียจเหมือนเจ้าสารเลวจัจด์ไม่มีผิด]

ดูเหมือนกำลังกลืนโอชิรุโกะอยู่ แต่จริง ๆ แล้วควีนกำลังแอบสังเกตซันจิที่มุมห้อง ตอนนี้เขากำลังทำตัวเหมือนแมวขี้สงสัย ลองชิมน้ำผึ้งจากมิทสึฮันนี่

แตกต่างจากผึ้งทั่วไป น้ำหวานของมิทสึฮันนี่ถึงกับมีกลิ่นหอมของผลไม้เป็นพิเศษด้วย

การที่เชฟกินอาหารในครัวไม่นับว่าเป็นการขโมย อนุญาตให้กินแต่ห้ามนำออกไป ถือเป็นกฎแฝงของที่นี่แล้ว ถ้าขนาดคนทำครัวยังไม่กล้ากินของที่ตัวเองทำ นั่นแหละคืออันตรายที่แท้จริง

[ว่าก็ว่าเถอะ เจ้าเด็กนี่ก็อยู่ใกล้โอนิงะชิมะเกินไปแล้ว ถ้าเกิดไปเจอคัมบุคนไหนเข้าก็ถูกเปิดโปงพอดีสิ? ฉันจำได้ว่ามีคนแทงข้างมันนี่นา... ไม่ได้การ ฉันต้องกำจัดความเป็นไปได้นี้ งานวิจัยของเจ้าจัจด์นั่น หมอนี่น่าจะเป็นแบล็คล่ะสิ]

ควีนไม่รู้จักซันจิ แต่เขารู้จักจัจด์เป็นอย่างดี ถึงขนาดรู้รุ่นที่จัจด์ตั้งค่าให้เจอร์ม่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ตามหลักการคัดออกแล้ว เจอร์ม่ามีเพียงสเตลธ์แบล็คเท่านั้นที่ยังไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน เช่นนั้น ซันจิก็คือสเตลธ์แบล็คคนสุดท้ายอย่างไม่ต้องสงสัย

[เป็นถึงลูกหลานของเจอร์ม่าแต่กลับใช้เทคโนโลยีของเจอร์ม่าไม่เป็น เจ้าจัจด์นี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ ขนาดลูกชายตัวเองยังจัดการไม่ได้... เห็นทีต้องให้ฉันผู้นี้ชี้แนะมันสักหน่อยแล้ว]

"นี่ เจ้าหนู ฉันจำได้ว่าแกชอบอ่านหนังสือการ์ตูนไม่ใช่รึ?"

ควีนตะโกนเรียกโจรสลัดคนหนึ่งที่กำลังเอาโอชิรุโกะมาส่งให้ แล้วตัดสินตู่เอาดื้อ ๆ

"คือว่า อันที่จริง..."

"อืม ฉันผู้นี้จำไม่ผิดหรอก ก็เจ้านั่นแหละที่ชอบอ่าน รู้หรือเปล่า? อันที่จริง หลักการทำงานของเจอร์ม่า สเตลธ์แบล็ค มันเป็นแบบนี้..."

ควีนไม่รู้เลยว่า ที่ซันจิต่อต้านเทคโนโลยีของเจอร์ม่าเป็นเพราะความรู้สึกขัดแย้งในใจ อีกทั้งซันจิก็ไม่เข้าใจศัพท์เฉพาะทางที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย อาชีพของเขาคือนักสู้และกุ๊ก ไม่ใช่นักวิจัยวิทยาศาสตร์

มองไปทั่วทั้งโรงอาหาร ก็ไม่มีใครสักกี่คนที่ฟังควีนพูดรู้เรื่อง อ่านการ์ตูนก็เพื่อความบันเทิง ใครจะไปนั่งศึกษากลไกการทำงานของเทคโนโลยีกัน

แทนที่จะสนใจคำพูดซับซ้อนของควีน สู้ไปศึกษาเรื่องรสชาติของน้ำผึ้งนี่ แล้วดูว่าจะปรุงออกมาได้หรือไม่จะดีกว่า

ตอนนี้ซันจิกำลังลิ้มรสน้ำผึ้งหอมหวานอยู่ในห้องครัวอันอบอุ่น แต่ในมุมมืดบางแห่ง กลับมีคนกำลังกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น

คุริ คินเอมอนและคันจูโร่ที่ปลอมตัวแล้ว กำลังเดินทางอยู่ที่นี่พร้อมกับบรู๊คและช็อปเปอร์

ในวันนี้ทั้งวัน พวกเขายังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ คินเอมอนคิดว่ามีกลุ่มหมวกฟางทำงานเก็บข้อมูลก็เพียงพอแล้ว พวกเขาไม่ควรเสียเวลาอันมีค่าไปกับเรื่องแบบนี้

"สถานที่แห่งนี้คือที่ท่านโอเด้งในตอนนั้น..."

ขณะเดินผ่านคฤหาสน์แห่งหนึ่ง คินเอมอนมองดูสภาพข้างในแล้วพูดอย่างไม่พอใจ นี่เป็นประโยคที่เขาพูดบ่อยที่สุดในวันนี้

สถานที่แห่งนี้เคยเป็นของโอเด้ง ท่านโอเด้งเป็นผู้พัฒนาสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาทั้งหมด กลุ่มร้อยอสูรเป็นเพียงพวกที่มาชิงไปทีหลังเท่านั้น

ครั้งสองครั้งยังพอทน แต่ตอนนี้ช็อปเปอร์กับบรู๊คเริ่มจะชินชากับเรื่องนี้แล้ว

"ที่นี่..."

"ที่นี่ก็เป็นที่ท่านโอเด้งของนายสร้างขึ้นเหมือนกัน ใช่ไหมล่ะ พวกฉันรู้แล้วน่า"

"ไม่ใช่ ข้าหมายถึงโรงน้ำชาตรงนี้น่าจะเป็นภรรยาข้าที่สร้างขึ้น พวกเราพักผ่อนที่นี่สักหน่อยก็ได้ นางน่าจะให้การสนับสนุนด้านเงินทุนแก่พวกเราได้บ้าง"

นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้คินเอมอนมีความมั่นใจที่จะไม่ไปทำงานหาเงิน เขาเพิ่งพูดจบ ก็เห็นโอสึรุเดินออกมาพอดี

ยังไม่ทันที่คินเอมอนจะก้าวเข้าไป ชายคนหนึ่งที่เสื้อมีลายธงโจรสลัดร้อยอสูรก็เดินเข้ามา จากท่าทางแล้ว ดูเหมือนว่าเขากับโอสึรุจะสนิทสนมกันมาก...

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_