บทที่ 1296 เห็นทหารเรือคนนั้นที่มาหาเรื่องถึงที่หรือยัง?

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 1296 เห็นทหารเรือคนนั้นที่มาหาเรื่องถึงที่หรือยัง?

"ประสบการณ์ของพวกนายก็ไม่ง่ายเลยนะ"

"เทียบกับเมื่อก่อน ทะเลตอนนี้ปั่นป่วนยิ่งกว่าเดิม แต่พวกน่ารังเกียจแบบนั้นก็ยังเป็นส่วนน้อย คิดจริง ๆ เหรอว่ารู้ความลับนิดหน่อยแล้วจะควบคุมคนอื่นได้"

"ดูเหมือนว่าข้าจะสู้เจ้าไม่ได้แล้วสินะ ต่อไปจะทำยังไงดี?"

อวานิชาถอนหายใจกับความต่างชั้นของพลังแล้วเก็บปืนคู่ของตัวเองกลับไป ความรู้สึกนี้มันช่างน่าประหลาดสำหรับเขา

ตอนที่แยกกันยังเป็นแค่น้องชายตัวเล็ก ๆ แต่วันที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขากลับกลายเป็นคนที่พึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

"จัดการทำความสะอาดที่นี่ก่อนแล้วกัน จะปล่อยให้พวกเขาเน่าเปื่อยสร้างมลพิษทางอากาศที่นี่ไม่ได้"

ไฟกองใหญ่เผาทุกอย่างที่นี่จนหมดจด คิงกับอวานิชากำลังจะกลับไปยังที่ที่ชาวลูนาเรียคนอื่น ๆ ตั้งรกรากอยู่ แต่ทันใดนั้นก็มีเถาวัลย์สีเขียวเส้นหนึ่งยื่นมาจากข้าง ๆ

"ดาเนะ ดาเนะดาเนะ"

"หืม?"

คิงมองเถาวัลย์ที่พันข้อเท้าตัวเอง รู้สึกสงสัย แต่เมื่อสายตาของเขามองไปที่ฟุชิกิดาเนะ แววตาก็พลันแปลกไป เพราะเถาวัลย์อีกเส้นของฟุชิกิดาเนะตัวนี้กำลังพันผลไม้หน้าตาประหลาดผลหนึ่งอยู่

"นี่คือผลปีศาจ?"

ดูภายนอกเป็นรูปทรงคล้ายมะเฟือง เปลือกสีเขียวเข้มมีลายเกลียวที่เด่นชัด ด้านบนยังมีส่วนที่เหมือนหนวดสั้น ๆ วงหนึ่ง ลักษณะประหลาดแบบนี้ นอกจากผลปีศาจแล้วคงไม่มีอย่างอื่น

"อาร์เบล ข้ารู้สึกว่าผลไม้นี่มันเหมือนพลังของเจ้าหมาไฮยีน่านั่นเลยนะ พลังนั่นก็น่าจะถือว่าไม่เลวเลยใช่ไหม?"

ผลไม้บางผลมองจากภายนอกไม่เห็นลักษณะพิเศษอะไร แต่ผลไม้บางชนิดก็แฝงลักษณะบางส่วนของพลังเอาไว้ เช่น ลายเปลวไฟของผลเมระเมระ หรือหนังเสือดาวของผลเนโกะเนโกะร่างเสือดาว

การต่อสู้เพิ่งจบลง อวานิชายังไม่ลืมหน้าตาของศัตรู ตอนนี้ผลไม้นี้แทบจะบ่งบอกลักษณะเฉพาะของตัวเองแล้ว ต่อให้ไม่มีหนังสือภาพ คิงกับอวานิชาก็พอจะมั่นใจได้ว่านี่คือผลแฟรงเกนสไตน์

"พลังน่ะไม่เลว แต่นี่มันก็เร็วเกินไปหน่อยนะ"

หลังจากผู้มีพลังผลปีศาจตาย ผลปีศาจจะไปเกิดใหม่ที่มุมใดมุมหนึ่งของโลก นี่ไม่ใช่ความลับอะไรในทะเล แต่การที่เพิ่งฆ่าศัตรูไปหยก ๆ แล้วผลปีศาจก็มาเกิดอยู่ข้างตัวทันที เรื่องเหลือเชื่อแบบนี้คิงเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

ครั้งล่าสุดที่บังเอิญแบบนี้คือตอนที่พวกเขาเพิ่งออกทะเล ควีนระบายอารมณ์กับกล่องแล้วเตะไปโดนผลริวริว โมเดล: เทอราโนดอน เข้าพอดี

"ไม่ใช่โชค แต่เป็นเพราะโลกนี้!"

"พลังของเทพครอบคลุมโลกนี้ไว้ ทำให้ผู้ใช้พลังผลโดอาโดอาหนีออกไปไม่ได้ ผลปีศาจก็เลยเกิดใหม่ในโลกนี้แทน อาร์เบล เจ้าหมายความว่าอย่างนี้ใช่ไหม?"

สิ่งที่พวกเขาคาดการณ์คือความจริง โลกตรงข้ามนั้นเดิมทีก็ไม่ใช่โลกปกติอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อกิราตินายังปิดกั้นพื้นที่ส่วนนี้ไว้อีก

"อืม แต่โชคของข้าก็ไม่เลวเหมือนกันนะ โลกนี้ใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับมีผลหนึ่งมาเกิดใหม่ใกล้ ๆ เราพอดี แถมพวกมันยังเก็บมาได้อีก"

ความฉลาดของโปเกมอนนั้นเดิมทีก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามนุษย์อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นในโลกตรงข้ามยังมีควีนที่คอยเพาะปลูกพืชพรรณแปลก ๆ อยู่เสมอ

อะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้ เรื่องแบบนี้โปเกมอนรู้ดี ฟุชิกิดาเนะที่ช่วยควีนปลูกผลปีศาจเทียม พอพบความผิดปกติของผลไม้นี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองควรทำอะไร

หลังจากเก็บผลไม้เรียบร้อยแล้ว คิงก็ก้มตัวลงไปลูบหัวฟุชิกิดาเนะ

"ผลไม้นี้อยู่ที่นี่แล้ว ผลอื่น ๆ ก็น่าจะอยู่แถวนี้เหมือนกันสินะ? ไปลองหากันดูเถอะ บางทีอาจจะอยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ"

ไม่ใช่แค่คิงกับอวานิชา แม้แต่ฟุชิกิดาเนะก็เริ่มเคลื่อนไหว ส่วนกิราตินานั้น หลังจากจัดการเรื่องทางนี้เสร็จ เขาก็หันไปทุ่มเทกับการขยายโลกตรงข้ามต่อ

แม้ว่าโลกตรงข้ามจะเป็นอาณาเขตของเขา แต่การเปลี่ยนแปลงที่เล็กน้อยอย่างการเกิดใหม่ของผลปีศาจก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขา ไม่มีใครสังเกตเห็นฝุ่นเม็ดเล็ก ๆ ที่เพิ่มขึ้นมาในมุมบ้านของตัวเอง กิราตินาก็เช่นกัน

ในขณะที่พวกเขากำลังเริ่มค้นหาผลไม้ โลกภายนอกก็กำลังมีการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างออกไป

ตัวอย่างเช่น บนเกาะหาคู่ ตัวเผิงมีสีหน้าตื่นเต้นอย่างมาก เขาแต่งตัวเต็มยศซึ่งหาได้ยาก แถมยังแต่งหน้าแต่งตาอีกด้วย

บนเกาะยังมีคนอีกมากมายที่มีสภาพเหมือนกับเขา เพื่อเรื่องในวันนี้ พวกเขาก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนไปไม่น้อยเช่นกัน

ก่อนอื่น ย้อนเวลากลับไปเล็กน้อย ภายในวาโนะคุนิ การต่อสู้ภายในรอบใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พูดง่าย ๆ ก็คือ คนกลุ่มนี้กำลังต่อสู้กันเพื่อสิทธิ์ในการเลือกคู่ครองก่อนใคร

"พี่บาบานูกิไม่คิดจะจัดการพวกเขาหน่อยเหรอ? หรือไม่ลงไปร่วมวงด้วยตัวเอง? ผมว่าตัวเผิงกับไดฟุโกสู้กันแบบนี้ไม่จบไม่สิ้นแน่"

"จะรีบร้อนไปทำไม เดี๋ยวก็จบแล้ว นาน ๆ ทีพวกเขาจะทุ่มสุดตัวขนาดนี้ จะไปห้ามทำไม? ส่วนเรื่องเข้าร่วมน่ะ ฉันไม่สนใจผู้หญิงเท่าไหร่"

บาบานูกิหาวหวอด ก่อนจะมองลงไปยังสนามต่อสู้ด้านล่างด้วยความสนใจเล็กน้อย

จำนวนคนของเผ่าคุจาก็มีจำกัด อย่างน้อยเมื่อเทียบกับกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรแล้ว จำนวนคนของพวกเธอก็น้อยกว่ามาก

สำหรับชาวคุจาแล้ว ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสัยและในขณะเดียวกันก็แปลกหน้า ดังนั้นในงานเลี้ยงหาคู่ครั้งแรก จำนวนคนที่อยากเข้าร่วมจึงมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของกลุ่มโจรสลัดคุจาที่ทำหน้าที่เป็นผู้บุกเบิกในปฏิบัติการครั้งนี้

เมื่อคำนึงถึงปัญหาการจับคู่จำนวนคน กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรจึงใช้กฎทั่วไปของพวกเขา ใครอยากไปให้ลงชื่อก่อน จากนั้นก็สู้กันหนึ่งรอบเพื่อลดจำนวนคน

"ไดฟุโก ยอมแพ้ซะเถอะ แกน่ะรอครั้งหน้าดีกว่า ยกโอกาสครั้งนี้ให้ฉันเถอะ!"

ท่ามกลางหลุมทรายดูด ตัวเผิงค่อย ๆ โผล่หัวออกมา ตอนนี้พื้นดินที่เคยแข็งแกร่งได้กลายเป็นทะเลทรายไปหมดแล้ว สำหรับคาบัลดอน ทะเลทรายคือบ้านเกิดที่อ่อนโยนที่สุด แต่ไดฟุโกที่ตกลงไปกลับขยับตัวแทบไม่ได้

ปัง! ปัง!

ระเบิดโคลนสองลูกถูกยิงออกจากมือของไดฟุโก แต่ทรายดูดที่หมุนด้วยความเร็วสูงทำให้เขาสูญเสียการทรงตัว สุดท้ายจึงยิงพลาดเป้าไป

"แกนี่มันทุ่มสุดตัวจริง ๆ นะ!"

"แกรู้ไหมว่าโอกาสแบบนี้มันหายากสำหรับฉันแค่ไหน? ฉันไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!"

ตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของเหมืองนักโทษอุด้งมีทั้งหมดสี่คน นอกจากบาบานูกิที่เป็นพัศดีแล้ว ก็ยังมีไดฟุโก โฮลเดม และตัวเผิงอีกสามคนที่เป็นหัวหน้าระดับสูง ซึ่งตัวเผิงเพิ่งถูกเสริมเข้ามาหลังจากที่ซาซากิได้เลื่อนตำแหน่งและย้ายออกไป

ในสี่คนนี้ มีสามคนที่ต้องประจำการอยู่ที่นี่ตลอด และงานเลี้ยงหาคู่ครั้งนี้ก็จัดสรรโควต้าให้พวกเขามาสองตำแหน่ง

โฮลเดมหลังจากซ่อมแซมสถานที่จัดงานเสร็จก็ไม่ได้กลับมา ยึดโควต้าไปเลยหนึ่งตำแหน่ง หลังจากบาบานูกิถอนตัวด้วยความสมัครใจ โควต้าสุดท้ายจึงกลายเป็นสิ่งที่ตัวเผิงกับไดฟุโกแย่งชิงกัน

และเหตุผลที่เขาสู้สุดชีวิตนั้นง่ายมาก คือตัวเองหน้าตาไม่ดี

โลกมักจะตัดสินคนที่หน้าตา ในสายตาของผู้หญิงทั่วไป แรงดึงดูดของตัวเผิงนั้นเข้าใกล้ศูนย์ เพราะเขามีใบหน้าเหมือนฮิปโปมาแต่กำเนิด แต่จากข่าววงใน ตัวเผิงก็ได้รับความหวังอย่างหนึ่ง

เขาได้ยินมาว่าผู้หญิงเผ่าคุจาไม่มองหน้าตา แต่นิยมชมชอบความแข็งแกร่ง เพราะในวัฒนธรรมของคุจา ความแข็งแกร่งเท่ากับความสวยงาม

งานเลี้ยงหาคู่ครั้งแรก พวกเธอยังไม่มีใครให้เปรียบเทียบ โอกาสสำเร็จย่อมสูงกว่า ดังนั้นตัวเผิงจึงพยายามอย่างหนักเช่นนี้

"ยอมแพ้ซะเถอะ หลุมทรายดูดของฉันยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งจมลึก แกหนีไม่พ้นหรอก!"

"นั่นก็ไม่แน่"

เมื่อเห็นว่าระดับทรายดูดขึ้นมาถึงเอวแล้ว ร่างกายของไดฟุโกก็เริ่มมีกระแสน้ำไหลออกมา ด้วยแรงส่งของกระแสน้ำ ไดฟุโกเริ่มมีทีท่าว่าจะหลุดออกมาได้ เขาตั้งใจจะใช้พลังของท่าลิควิดเดชั่นเพื่อหนีออกมาโดยตรง

แต่ตัวเผิงไม่เปิดโอกาสให้เขา ในทรายดูด ร่างกายที่ปกติอุ้ยอ้ายของคาบัลดอนกลับเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วมาก ตอนนี้ร่างของตัวเผิงขึ้นไปอยู่กลางอากาศก่อนแล้ว เล็งไปที่ด้านล่างแล้วใช้ท่าบอดี้สแลม

โครม!

ท่าลิควิดเดชั่นของไดฟุโกถูกขัดจังหวะกลางคัน ทำได้เพียงแค่ฟันออกไปด้วยท่าเชลเบลดสองครั้ง แม้จะสร้างบาดแผลใหญ่สองแห่งบนตัวของตัวเผิงได้ แต่ก็ถูกเขากดทับอยู่ข้างใต้

"โธ่เว้ย ยอมแกเลย ครั้งนี้ถือว่าแกชนะ รีบไปอาบน้ำไปไป๊ กลิ่นตัวแรงขนาดนี้ตัวเองไม่รู้หรือไง?!"

ไดฟุโกเลือกที่จะยอมแพ้อย่างหัวเสีย หากสู้ต่อเขาก็สู้ได้ แต่ไม่มีความจำเป็นแล้วจริง ๆ

ด้วยเหตุนี้ ตัวเผิงจึงคว้าสิทธิ์เข้าร่วมรอบแรกมาได้สำเร็จ และเดินทางมายังเกาะแห่งนี้พร้อมกับคนอื่น ๆ

"โฮลเดม คนไปไหนหมด? ทำไมฉันไม่เห็นคนของคุจาเลยสักคน?"

"จะรีบไปไหน พวกเธอเป็นแขกนะ อีกอย่าง ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลย นายต่างหากที่มาเร็วไป"

เทียบกับท่าทีจริงจังของตัวเผิงแล้ว โฮลเดมดูสบาย ๆ กว่ามาก กำลังใช้เปลวไฟบนฝ่ามือย่างเนื้อในมืออยู่

"ท่าทางเคร่งขรึมแบบนี้ของนายฉันดูแล้วไม่ชินเลย ฉันว่านายทำตัวสบาย ๆ หน่อยดีกว่า ไม่งั้นเดี๋ยวก็มีปัญหาจนได้ ว่าแต่ ท่านควีนทำไมไม่มาล่ะ? เขาไม่เข้าร่วมเรื่องแบบนี้ได้ยังไง"

ในช่วงเวลานี้ เชย์น่าอยู่ข้างนอกกับอาร์เซอุส คิงยังอยู่ในโลกตรงข้ามไม่ได้ปรากฏตัว แจ็คออกจากโอนิงะชิมะไปไม่นานหลังจากพิธีประทานพรเทพเจ้าเสร็จสิ้น โอลกะก็ออกจากโอนิงะชิมะไปพร้อมกับแจ็คเช่นกัน

น่านน้ำรอบนอกไม่มีผู้บริหารระดับสูงอยู่เลยสักคนก็ดูไม่ค่อยดี แต่ควีนก็ไม่ได้จากไปไหน ตามหลักแล้วต่อให้ควีนไม่เข้าร่วมเอง ก็น่าจะมาช่วยดูแลงานอยู่ดี

"ฉันคนนี้ทั้งหล่อเท่และแข็งแกร่ง ต่อให้อ้วนขึ้นก็ปิดบังความสง่างามของตัวเองไม่ได้ ถ้าฉันไป พวกนายก็คงหมดสิทธิ์กันพอดี ท่านควีนพูดแบบนี้แหละ"

ตัวเผิงยักไหล่ แล้วพูดทวนคำพูดที่ควีนเคยพูดไว้บนโอนิงะชิมะแบบคำต่อคำ

"เอ่อ... ก็สมกับเป็นคำพูดที่ท่านควีนจะพูดออกมาได้จริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันอยากถามนายหน่อย เกณฑ์การเลือกคู่ของนายคืออะไร?"

"อืมม... เป็นคนมีชีวิต เป็นผู้หญิง แล้วก็พอดูได้ก็พอแล้ว"

"ข้อเรียกร้องของนายก็ไม่สูงจริง ๆ นั่นแหละ แต่แบบนี้ก็ดี ไม่งั้นการแข่งขันสำหรับนายก็คงไม่ง่าย"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ? เผ่าคุจาไม่ได้ยอมรับเรื่องความแข็งแกร่งคือความงามหรอกเหรอ?"

พอได้ยินคำพูดของตัวเผิง โฮลเดมก็ตบไหล่เขาเบา ๆ ตัวเผิงถึงกับเห็นแววตาสงสารเล็กน้อยในดวงตาของโฮลเดม

"คราวหน้านายฟังข่าวลือมาก็ช่วยฟังให้ครบหน่อย ที่นี่น่ะยอมรับว่าความแข็งแกร่งคือความงามก็จริง แต่มันไม่เหมือนกับที่นายเข้าใจ"

จากนั้นโฮลเดมก็อธิบายสถานการณ์ที่ละเอียดกว่าให้เขาฟัง พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าในสังคมคนทั่วไป หน้าตามีส่วนสำคัญห้าส่วน ที่คุจานี่ก็มีแค่สองส่วนเท่านั้น

ความแข็งแกร่งสามารถนำมาทดแทนได้ แต่อัตราส่วนที่ทดแทนได้ก็ไม่ได้สูงเป็นพิเศษ ต่อให้คนของคุจาหลายคนไม่เคยเห็นผู้ชายมาก่อน พวกเธอก็ยังหวังว่าคู่ครองของตัวเองจะมีทั้งความแข็งแกร่งและหน้าตา ถ้าต่างกันเกินไปก็ยังคงถูกรังเกียจอยู่ดี

"เข้าใจหรือยัง? แล้วคู่แข่งของนายก็มีไม่น้อยนะ อย่างเช่นฉัน"

"หา? หมายความว่านายแข็งแกร่งกว่าฉันแน่นอนงั้นเหรอ?"

"หมายเลขของฉันน้อยกว่านายนะ แล้วนายลองดูทางนั้นสิ"

"ฮูส์ฮู?! เขามาที่นี่ด้วยได้ยังไง?"

"ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงซะทั้งหน้าตาและความแข็งแกร่งนายก็สู้เขาไม่ได้ แต่ถ้าตามมาตรฐานของนาย ก็น่าจะยังมีหวังอยู่... เอาล่ะ คนมาแล้ว นายก็เตรียมตัวได้แล้ว"

ณ น่านน้ำอันไกลโพ้น เรือเพอร์ฟูมยูดาค่อย ๆ เข้ามาใกล้ หลังจากโอลกะออกจากโอนิงะชิมะไป แฮนค็อกก็กลับไปยังเกาะคุจา ตอนนี้กำลังนำนักรบของคุจาที่สนใจเรื่องนี้มุ่งหน้ามายังเกาะหาคู่แห่งนี้

แต่ดูเหมือนเจ้าตัวเองจะไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เกาะที่ไม่มีโอลกะอยู่ทำให้เธอไม่สนใจแม้แต่น้อย เพียงแต่เธอเป็นจักรพรรดินีของคุจา จึงต้องมาปรากฏตัวในสถานการณ์นี้

"ท่านย่าเนียว ไปบอกพวกนางหน่อยสิ จำไว้ว่าให้ระวังหน่อย อย่าให้คนอื่นคิดว่าชาวคุจาเป็นพวกไม่เคยเห็นโลกภายนอก"

"วางใจเถอะเฮบิฮิเมะ คนส่วนใหญ่เป็นนักรบของคุจา ถึงแม้จะไม่เคยอยู่ร่วมกับผู้ชาย แต่ก็คงไม่ถึงกับเสียกิริยาทันทีที่เจอหน้าหรอก"

"ฉันคิดว่าท่านย่าควรจะดูสถานการณ์ข้างล่างก่อน แล้วค่อยมาพูดประโยคนี้กับฉันนะ"

แฮนค็อกชี้ไปด้านข้างส่ง ๆ กลุ่มผู้หญิงที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวก็ปรากฏขึ้นในสายตาของกลอริโอซ่า

"ย่าว่าพวกนางแค่ยังไม่ชิน เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ดูสิ นั่นเงียบลงแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ตอนนี้เงียบลงจริง ๆ แต่วิธีที่เงียบนั้นพิเศษมาก คุจาก็เป็นประเทศที่มีระบบกษัตริย์ นอกจากจักรพรรดินีแล้ว เบื้องล่างก็ยังมีชนชั้นปกครองอื่น ๆ อีก

"สำรวมกันหน่อย พวกเธอทำตัวแบบนี้มันน่าดูที่ไหน? อย่าทำท่าทางกระตือรือร้นจนรอไม่ไหวให้คนอื่นเขาดูถูกได้!"

ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีดวงตาเรียวยาวแบบตาหงส์ บนศีรษะมัดผมหางม้าสูงสีดำกำลังดุว่าคนสองสามคนที่เสียงดังที่สุดอยู่ตรงหน้า

"มาร์กาเร็ต, อเฟลันดรา! พูดถึงพวกเธอสองคนนั่นแหละ! พวกเธอคือนักรบผู้พิทักษ์ของคุจา ไม่ใช่หญิงแก่คร่ำครวญที่ขายไม่ออก!

อย่าลืมสถานะของตัวเอง พวกเธอไม่ใช่คนอ่อนแอ พวกเธอแข็งแกร่งกว่าผู้ชายส่วนใหญ่ และทำในสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นทำไม่ได้!"

"ค่ะ! พี่คิเคียว!"

คนที่ดุว่าพวกเธอคือหัวหน้านักรบของคุจา เธอเข้มงวดกับลูกน้องมาก และในขณะเดียวกันก็ห่วงใยลูกน้องของตัวเอง แต่ไม่เคยแสดงออกมาต่อหน้าพวกเธอเลย

ในฐานะหัวหน้านักรบ สิ่งที่เธอต้องการคือบารมี ไม่ใช่ความเมตตา

"พี่คิเคียวมาด้วยได้ยังไง..."

"นั่นสิ นางบอกว่าไม่สนใจไม่ใช่เหรอ..."

หลังจากคิเคียวจากไปแล้ว คนเหล่านั้นถึงเริ่มกระซิบกระซาบกัน ในโครงสร้างของคุจา คิเคียวเปรียบเสมือนตัวละครหัวโบราณ เธอปฏิบัติตามประเพณีดั้งเดิมของคุจาอย่างเคร่งครัด เช่น กฎที่ห้ามผู้ชายขึ้นเกาะมานานหลายปีของคุจา

งานเลี้ยงหาคู่แบบนี้ ลึก ๆ แล้วเธอคัดค้าน เพราะนี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของคุจา แต่เรื่องที่แฮนค็อกและกลอริโอซ่าเห็นพ้องต้องกัน เธอก็จะไม่คัดค้าน เพียงแค่ตัวเองไม่เข้าร่วมเท่านั้น

ที่ตามมาด้วย ก็เพราะกังวลว่านักรบเหล่านี้จะเผลอทิ้งศักดิ์ศรีของนักรบคุจาไป เพราะตื่นเต้นเกินไปจนยอมง่าย ๆ ก็เลยตามมาคอยจับตาดูพวกเธอ เหมือนกับผู้ปกครองมาคุมสอบ

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะมีเรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร หลังจากเรือเพอร์ฟูมยูดาเทียบท่า ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามกำหนดการที่วางไว้ และเรื่องแทรกซ้อนที่แท้จริงก็มาถึงในตอนนี้

แผนเดิมคือจับคู่แบบสุ่มตามความพึงพอใจแรกเห็น ทำความคุ้นเคยกันที่นี่ก่อน จากนั้นค่อยพิจารณาไปเที่ยวชมวาโนะคุนิ แต่การโจมตีของศัตรูก็ปรากฏขึ้นในตอนนี้

"ท่านฮูส์ฮู! มีเรือลำหนึ่งบินมา! เรือลำนั้นคือ... คือเรือของการ์ป!"

"การ์ป?!"

ฮูส์ฮูมาที่นี่ก็ไม่ใช่เพราะมุ่งเป้าไปที่บ้านของคุจาหรอก โจรสลัดที่มีความคิดแบบเดียวกับแมนเดรลล์มีไม่มากนัก ความคิดของเขาคือหาคนที่ถูกตาต้องใจคบหาดูใจกันสักพัก พอต่างฝ่ายต่างรู้สึกเบื่อหน่ายก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิต นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องปกติของโจรสลัดส่วนใหญ่

แต่ผลคือยังไม่ทันได้เริ่ม ก็เจอเรื่องน่าตื่นเต้นขนาดนี้เข้าให้แล้ว

"ใช่แล้ว ฉันไม่มีทางจำหัวหมานั่นผิดแน่..."

"ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเห็นแล้ว"

ตอนนี้ฮูส์ฮูมองเห็นเงาดำนั้นแล้ว หลังจากหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา เขาก็เห็นการ์ปที่ยืนอยู่บนเรือได้อย่างชัดเจน

หมู่เกาะโซ่ที่หนึ่งตั้งอยู่ด้านนอกของโอนิงะชิมะ ถัดออกไปจากน่านน้ำเกียราดอส ถ้าเป็นแค่เรือลำเดียว การลอบเข้ามาใกล้ ๆ แถวนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งไปกว่านั้นเรือลำนี้ยังบินมาอีกด้วย

"ศัตรูโจมตี! หลบภัยฉุกเฉิน!!"

เสียงคำรามดังก้องออกมาจากปากของฮูส์ฮู เสียงอันดังของเขาดึงดูดความสนใจของทุกคนในบริเวณใกล้เคียง รวมถึงฮูส์ฮูเองด้วย ทุกคนรีบกระจัดกระจายออกไปรอบ ๆ ทันที ไม่มีใครอยากโดนเรือลำนั้นหล่นใส่หัวโดยตรง

"พระนักบวชดินเหนียว!"

พรินซ์ กรุส สร้างดินเหนียวจำนวนมากออกมาเพื่อรองรับแรงกระแทก ทำให้เรือของการ์ปลงจอดได้อย่างราบรื่น ที่นี่คือเกาะหาคู่ของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร นับตั้งแต่สร้างเสร็จ คนที่มาที่นี่ก็มีแต่คนจากโอนิงะชิมะและเกาะคุจาเท่านั้น

ดังนั้นจึงแตกต่างจากการปฏิบัติการลอบเข้าเกาะฮาจิโนสึในไทม์ไลน์เดิม คนของหน่วยสวอร์ดทำได้เพียงเคลื่อนไหวตามการ์ปเท่านั้น

วีเวิ้ลการ์ดของโคบี้สามารถยืนยันได้เพียงว่าโคบี้อยู่บนเกาะนี้ แต่ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่นอนของเขาจากระยะไกลได้ ดังนั้นการ์ปจึงไม่ได้เปิดฉากโจมตีขนาดใหญ่

"ดีล่ะ ลงจอดเรียบร้อย!"

บีบหมัดตัวเองเบา ๆ การ์ปเดินขึ้นไปบนหัวเรือของตัวเอง

"โอนิงะชิมะ ฉันคือฮูส์ฮู เกาะหาคู่ถูกโจมตี ผู้โจมตีคือวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ-การ์ป บุคคลอื่นไม่ทราบแน่ชัด ขอการสนับสนุนด่วน"

มองไปที่ร่างนั้น ฮูส์ฮูหยิบโทรศัพท์โรตอมของตัวเองขึ้นมาเงียบ ๆ แล้วส่งข้อความขอความช่วยเหลือออกไป

จากนั้นฮูส์ฮูก็โยนโทรศัพท์โรตอมทิ้งไปข้าง ๆ เขาถือเป็นเจ้าหน้าที่อันดับต้น ๆ ของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรบนเกาะนี้ จึงรับหน้าที่บัญชาการโดยตรง

"การ์ป แกรู้ไหมว่าตัวเองมาถึงที่ไหน?"

"เฮ้ย! พวกโจรสลัด แต่พวกแกดันมาจับคนที่ไม่ควรจับไปก่อนนะ อนาคตของกองทัพเรือ ลูกศิษย์สุดที่รักของฉัน โคบี้ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน!"

"โคบี้? นั่นใครกัน?"

พอได้ยินคำพูดของการ์ป ฮูส์ฮูกลับรู้สึกสงสัยขึ้นมา เขาไม่เคยใส่ใจตัวละครแบบนี้เลย

"ท่านฮูส์ฮู เขาก็คือวีรบุรุษคนใหม่ที่กองทัพเรือเพิ่งจะปั้นขึ้นมาไง ก่อนหน้านี้เขาแอบเข้ามาที่นี่แล้วโดนผมจับได้ ผมก็รายงานไปที่โอนิงะชิมะแล้วนะ..."

โฮลเดมกระซิบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่ข้างหูฮูส์ฮู ทำให้ฮูส์ฮูเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมการ์ปถึงมาที่นี่

"เป็นอย่างนี้นี่เอง..."

"มัวเหม่ออะไรอยู่ โจรสลัด แต่ช่างเถอะ เดิมทีก็ไม่ได้หวังว่าพวกแกจะส่งตัวโคบี้ออกมาง่าย ๆ อยู่แล้ว พวกนายไปช่วยโคบี้ออกมา ที่นี่ฉันจัดการเอง!"

สิ้นเสียง การ์ปก็กระโดดลงมาจากเรือรบของตัวเองแล้วชกหมัดเข้าใส่บริเวณที่โจรสลัดรวมตัวกันหนาแน่น

"กระดูกหมัดอิมแพ็ค!"

บึ้ม!

แรงกระแทกมหาศาลถูกปล่อยออกมาจากหมัดของการ์ป ในชั่วพริบตา หินผาแตกกระจาย แผ่นดินม้วนตัว สิ่งก่อสร้างบนพื้นดินในทิศทางที่เขาชกหมัดไปกลายเป็นผุยผงในพริบตา ความพยายามหลายวันของเหล่าโจรสลัดกลายเป็นพื้นที่รกร้างในทันที

"เอื๊อก..."

หมัดเดียวของการ์ปสร้างความเสียหายร้ายแรงอย่างยิ่ง โจรสลัดนับไม่ถ้วนเริ่มจินตนาการว่าถ้าโดนหมัดนี้เข้าไปเต็ม ๆ ผลจะเป็นอย่างไร

"อย่ามัวยืนบื้ออยู่! คนที่ไม่มีหมายเลขถอยไปไกล ๆ ! นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่พวกแกจะเข้ามาเกี่ยวได้ ไปสกัดพวกทหารเรือคนอื่นไว้!

พวกนัมเบอร์สตามฉันมา ถ่วงเวลาตาแก่นี่ไว้ ก็แค่ทหารเรือแก่ ๆ ใกล้ลงโลงคนหนึ่งเท่านั้น! มีอะไรน่ากลัวกัน?

ข้อความขอความช่วยเหลือส่งไปแล้ว อย่างมากที่สุดสามสิบนาที กำลังเสริมจากโอนิงะชิมะก็จะมาถึงที่นี่ ที่นี่คือถิ่นของเรา ทำให้เจ้านี่รู้ซะว่าใครคือเจ้าถิ่นที่นี่!"

ร่างกายของฮูส์ฮูเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ขนโลหะสีเทาดำปกคลุมทั่วร่าง หมวกเกราะสไตล์ไวกิ้งปรากฏขึ้นบนศีรษะ กรงเล็บเหล็กแหลมคมงอกออกมาจากมือทั้งสองข้าง

"กรงเล็บเหล็กจู่โจมต่อเนื่อง!"

ฮูส์ฮูเปิดฉากโจมตีก่อน กรงเล็บทั้งสองข้างผสานกับเทคนิคดัชนีพิฆาตฟาดฟันออกไปอย่างต่อเนื่องไร้ช่องว่าง แต่ก็ไม่สามารถสั่นคลอนการป้องกันของการ์ปได้อย่างแท้จริง ในขณะนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของการ์ปก็พลันยุบตัวลง

"หลุมทรายดูด!"

หลุมทรายดูดของตัวเผิงเริ่มทำงานแล้ว การโจมตีของโฮลเดมก็ตามมาติด ๆ

"อักษรเพลิง!"

"ดิ่งทะเลลึก!!"

ในขณะที่การโจมตีของพวกนัมเบอร์สถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย การ์ปกลับฉวยโอกาสคว้าตัวฮูส์ฮู แล้วใช้ท่าทุ่มจับเขากระแทกไปด้านข้าง ในระหว่างนั้น ร่างของฮูส์ฮูก็พุ่งชนท่าอักษรเพลิงที่พุ่งเข้ามาจนแตกกระจาย ก่อนจะกระเด็นไปตกข้าง ๆ ตัวเผิงราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

"พี่ฮูส์ฮู!!"

"ตะโกนอะไรกัน ฉันยังไม่ตายนะ ไอ้บ้านั่นดันทำลายบาเรียโพรเทคของฉันแตก..."

ฮูส์ฮูกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เมื่อครู่ตอนที่ถูกเหวี่ยงออกไป เขาใช้ท่าโพรเทคได้ทันเวลาพอดี แถมทรายดูดของตัวเผิงยังช่วยรองรับแรงกระแทกให้เขาอีก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกปั่นป่วนในช่องอกและช่องท้อง อวัยวะภายในราวกับเคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง

"ยังยืนไหวอีกเหรอ? ดูเหมือนว่าฉันจะอ่อนแอลงไปเยอะเลยนะเนี่ย"

การ์ปไม่พอใจกับหมัดของตัวเอง ดูเหมือนว่าศัตรูครั้งนี้จะรับมือยากกว่าที่เขาคิดไว้มาก

{นี่แกเรียกแบบนี้ว่าอ่อนแอเรอะ? }

ฮูส์ฮูสบถด่าอยู่ในใจ แต่ปากไม่ได้พูดออกมาแบบนั้น

"เห็นกันหมดแล้ว! ทหารเรือคนนี้แก่แล้ว เขาไม่ใช่คนที่ไร้เทียมทาน! นี่ไม่ใช่การโจมตีของศัตรู แต่เป็นโอกาสสร้างความร่ำรวยมหาศาล! ผลงานจากการโค่นล้มวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือกำลังรอพวกแกอยู่!"

แม้จะโดนหมัดหนัก ๆ ไปหนึ่งที แต่ฮูส์ฮูก็ไม่ได้เลือกที่จะหนี แต่กลับใช้วิธีนี้ปลุกขวัญกำลังใจ เขารู้ว่าโอนิงะชิมะมีกำลังเสริมเพียงพอ ขอแค่ยื้อเวลาต่อไป การ์ปไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่นอน

ผลงานที่มาเสิร์ฟถึงที่แบบนี้ ยังไงเขาก็ไม่มีทางปล่อยไป

"โบอา แฮนค็อก! อย่ามัวยืนบื้ออยู่ตรงนั้น! ตอนนี้เธอคือกลุ่มโจรสลัดในสังกัดของเรา ลงมือพร้อมกันซะ!"

"ฉันไม่ชอบท่าทีของนาย"

คำพูดของฮูส์ฮูทำให้แฮนค็อกรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ยังเคลื่อนไหวตามที่เขาบอก อย่างไรเสียสิ่งที่ฮูส์ฮูพูดก็เป็นความจริง และหมัดเมื่อครู่ของการ์ปก็ทำให้ฝ่ายคุจาได้รับความเสียหายเช่นกัน

"เพอร์ฟูมเฟเมอร์!"

"อย่างนั้นแหละ... ลุยต่อ! ถึงจะต้องยื้อแบบด้าน ๆ ก็ต้องรั้งพวกเขาไว้ให้ได้!"

ฮูส์ฮูไม่ได้มีความเกรงใจต่อแฮนค็อกเลย พูดให้ถูกคือเขามีนิสัยแบบนี้กับกลุ่มโจรสลัดในสังกัดทุกกลุ่ม มีความหยิ่งผยองติดตัวมาแต่กำเนิด การกระทำของแฮนค็อกก็ทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำไม่มีปัญหาอะไร

หากต้องการชักธงของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรก็ต้องให้ความร่วมมือกับการเคลื่อนไหวของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร ความหยิ่งยโสในอดีตของแฮนค็อกนั้นฮูส์ฮูดูแล้วขัดตา แต่ถ้าเป็นกับไนจิน ฮูส์ฮูคงไม่มีท่าทีแบบนี้

เขาแค่รู้สึกว่าแฮนค็อกเป็นหน้าใหม่ ความสัมพันธ์กับโอลกะก็คงประมาณนั้น อีกอย่างตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไป เพียงแค่มีท่าทีแข็งกร้าวเท่านั้น

ในขณะที่เหล่าโจรสลัดกำลังรุมโจมตี ภายในโอนิงะชิมะก็ได้รับข้อความที่ฮูส์ฮูเพิ่งส่งกลับมาเช่นกัน

"ท่านควีน! ท่านควีน! แย่แล้วครับ! การ์ปแห่งกองทัพเรือบุกไปถึงเกาะหาคู่แล้ว ท่านฮูส์ฮูขอความช่วยเหลือด่วนครับ!!"

"แกว่าอะไรนะ?!"

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_