บทที่ 1132: แฟรงกี้กับพังค์ ฮาซาร์ด ฉบับประหยัด

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 1132: แฟรงกี้กับพังค์ ฮาซาร์ด ฉบับประหยัด

ณ เกาะแห่งฤดูหนาวแห่งหนึ่งในแกรนด์ไลน์ บัลติมอร์ เกาะแห่งจักรกล หรือที่รู้จักกันในนาม "ประเทศแห่งอนาคต" เกาะแห่งนี้ปกคลุมไปด้วยป่าเหล็กกล้า ท่ามกลางสภาพอากาศอันหนาวเหน็บ ที่นี่คือบ้านเกิดของเวก้าพังค์ และเป็นสถานที่ที่แฟรงกี้ถูกบาร์โทโลมิว คุมะส่งตัวมา

เมื่อยอร์คยืนยันตำแหน่งของตัวเองได้แล้ว บ้านเกิดที่อยู่ใกล้เคียงก็กลายเป็นจุดหมายปลายทางของเธอทันที

ที่นี่เก็บรักษาข้อมูลการวิจัยสมัยที่เวก้าพังค์ยังหนุ่ม เอกสารจำนวนมากถูกปิดผนึกไว้ในห้องทดลอง ยิ่งไปกว่านั้น ห้องแล็บยังมีระบบที่สมบูรณ์ หากเธอกลับไปที่นั่น เธอจะสามารถซ่อมแซมร่างกายของเธอได้ในเวลาอันรวดเร็ว

แม้ว่าร่างกายที่ประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนลดราคาจะใช้งานได้ แต่มันก็มีสมรรถภาพที่ย่ำแย่มาก เธอถึงขั้นไม่สามารถลิ้มรสชาติอาหารได้เลย

แต่เมื่อเธอมาถึงที่นี่ เธอก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น

"ไม่จริงน่า ยัยนั่นโจมตีที่นี่ด้วยเหรอ? ไม่เหลืออะไรเลยจริง ๆ "

ร่างแยกเหล่านี้มีความทรงจำร่วมกันกับเวก้าพังค์ ในความทรงจำของยอร์ค ที่นี่ควรจะเป็นห้องทดลองขนาดใหญ่ แต่สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือห้องทดลองที่ทรุดโทรม

พื้นที่ส่วนใหญ่พังทลาย แม้แต่ประตูก็ถูกปิดผนึกด้วยแผ่นไม้ชั่วคราว

ดูเหมือนว่าที่นี่เคยเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ ทำให้ห้องทดลองถูกระเบิดจากภายในจนพังยับเยิน

"นี่มัน... ผลของอุปกรณ์ระเบิดตัวเองที่ทิ้งไว้ตอนนั้นนี่นา ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เธอจำได้ว่าเวก้าพังค์เคยทิ้งอุปกรณ์ระเบิดตัวเองไว้ที่นี่ เพื่อข่มขู่ผู้ไม่หวังดี สภาพที่นี่ดูไม่ต่างจากเอ็กเฮดเลย ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาที่เธอจากไป ที่นี่ต้องเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นแน่ ๆ

"กองทัพเรือบอกแค่ว่าที่นี่เกิดเรื่อง แต่ไม่ได้บอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้นี่นา"

ทันใดนั้น กองทัพเรือที่ลาดตระเวนอยู่ไกล ๆ ก็ดูเหมือนจะพบยอร์ค หลังจากเห็นร่างกายจักรกลที่พังทลาย พวกเขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ เปิดฉากยิงใส่เธอทันที

"ผู้บุกรุกกลับมาแล้ว! จับมันไว้!"

"สถาบันวิจัยระเบิดไปแล้ว ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ยิงได้เต็มที่!"

ยอร์คที่เพิ่งขึ้นฝั่งได้ไม่นาน ก็ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของกองทัพเรือ และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ ก็ต้องย้อนกลับไปที่แฟรงกี้

ก่อนที่จะได้รับข้อความจากเฮราครอสที่แนะนำให้ลูฟี่ให้สัมภาษณ์เพื่อส่งข่าวสาร แฟรงกี้ตั้งใจที่จะหาเรือออกจากที่นี่ แต่สภาพอากาศของบัลติมอร์นั้นแปลกประหลาดมาก ความหนาวเย็นทำให้ทะเลเต็มไปด้วยน้ำแข็ง เรือทั่วไปไม่สามารถแล่นผ่านได้

มีเพียงเรือตัดน้ำแข็งแบบพิเศษเท่านั้นที่สามารถแล่นในน่านน้ำนี้ได้ ที่นี่จะมีเรือมาเทียบท่าเดือนละครั้ง นอกจากนั้นก็ทำได้แค่หวังพึ่งเรือรบที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งคราว

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในตอนนั้น การสร้างเรือเองคงไม่ทันการณ์ โชคดีที่แฟรงกี้ได้ยินข่าวใหม่

เขาได้ยินมาจากคนท้องถิ่นที่รู้จัก ว่าในสถาบันวิจัยของเวก้าพังค์มีเรือตัดน้ำแข็งที่พัฒนาขึ้นในช่วงแรก ๆ เขาจึงหมายตาเรือลำนั้น หวังที่จะใช้มันออกจากบัลติมอร์

แต่ไม่นานหลังจากเข้าไปข้างใน แฟรงกี้ก็เผลอไปโดนสวิตช์ระเบิดตัวเองในสถาบันวิจัย ทำให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกทำลาย

แม้ว่ากองทัพเรือจะรายงานเรื่องนี้ไปยังกองบัญชาการ และส่งต่อไปถึงเวก้าพังค์ แต่ข่าวสารก็ผิดเพี้ยนไประหว่างทาง เวก้าพังค์รู้แค่ว่าที่นี่เกิดเรื่อง แต่ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้

นั่นทำให้ยอร์คในตอนนี้สับสนมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

สมัยหนุ่ม เวก้าพังค์ต้องการเปลี่ยนแปลงความหนาวเย็นของประเทศ เขาจึงคิดที่จะสร้างอุปกรณ์ทำความร้อนใต้พื้นขนาดใหญ่ครอบคลุมทั่วทั้งเกาะ แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว อุปกรณ์ที่หลงเหลืออยู่ถูกทำลายในการระเบิดที่แฟรงกี้ก่อขึ้น เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "ฝันร้ายแห่งบัลติมอร์ ประเทศแห่งอนาคต"

ด้วยความที่เป็นไซบอร์ก แฟรงกี้จึงรอดชีวิตจากการระเบิดครั้งใหญ่ แต่หลังจากการระเบิด ร่างกายของแฟรงกี้ก็พังยับเยิน ผิวหนังเทียมถูกทำลายจนหมด เผยให้เห็นร่างกายจักรกลข้างใน ดูเหมือนมนุษย์กลายพันธุ์

กองทัพเรือไม่คิดว่าแฟรงกี้จะยังอยู่ในสถาบันวิจัย พวกเขามองข้ามเขาไปเพราะความชะล่าใจ

ดังนั้นแฟรงกี้จึงสำรวจส่วนที่เหลือของสถาบันวิจัยต่อไป เขาพบเอกสารการประดิษฐ์อาวุธที่เวก้าพังค์ทิ้งไว้ เพื่อไม่ให้คนอื่นตกใจ เขาจึงใช้หนังเสือที่พบในห้องทดลองมาปกปิดร่างกาย แต่ระหว่างที่ก่อไฟเพื่อให้ความอบอุ่น หนังเสือก็เผลอติดไฟ

ด้วยความตื่นตระหนก เขาจึงวิ่งหนีออกจากสถาบันวิจัยพร้อมกับหนังเสือที่กำลังลุกไหม้ เขาได้พบกับกองทัพเรือที่ลาดตระเวนอยู่ข้างนอก รูปลักษณ์ที่น่ากลัวของเขาทำให้พวกเขากลัวจนแทบสิ้นสติ และกลายเป็นตำนาน "สัตว์ร้ายเพลิง" ในบัลติมอร์

หุ่นยนต์ที่พังทลาย ร่องรอยการถูกไฟไหม้ ในตอนนี้ยอร์คดูไม่ต่างจากผู้บุกรุกที่พวกเขากำลังตามหา สุดท้ายยอร์คจึงถูกกองทัพเรือไล่ล่า

"พวกแก ไอ้พวกสารเลว! ฉันคือเวก้าพังค์! ยังไม่หยุดอีกเหรอ?! ติดต่อห้าผู้เฒ่าให้ฉันที ฉันจะฟ้องพวกแก!"

"เวก้าพังค์ตายไปแล้ว! อยากปลอมตัวเป็นเขาก็ดูข่าวในหนังสือพิมพ์บ้างสิ! หยุดอยู่นั่นแหละ!"

"ไอ้พวกบ้า! ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายนี้..."

การขยับร่างกายพังค์ ฮาซาร์ด ฉบับประหยัดให้ลื่นไหลได้ขนาดนี้ก็ทำเอายอร์คเหนื่อยแทบขาดใจอยู่แล้ว สิ่งประดิษฐ์ดั้งเดิมของเธอก็ไม่มีเหลือเลยสักชิ้น ไม่งั้นเธอคงไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้แน่

ยิ่งวิ่งหนี แม้แต่สัตว์ดัดแปลงก็ยังมาร่วมวงไล่ล่าด้วย พวกมันเป็นสิ่งประดิษฐ์ยุคแรก ๆ ของเวกาพังค์ สัตว์ที่ถูกดัดแปลงและควบคุมเพื่อใช้แรงงานแทนผู้คน ถือเป็นต้นแบบของกองทัพสัตว์จักรกล

ในแง่ของสิทธิ์ในการควบคุมสิ่งมีชีวิต เวก้าพังค์ไม่เคยมีเลย ยอร์คในตอนนี้จึงไม่มีวิธีควบคุมพวกมัน

ยอร์ควิ่งหนีเข้าไปในป่าข้างทาง กองทัพเรือและสัตว์ร้ายก็ไล่ตามอย่างไม่ลดละ ในขณะที่เธอกำลังคิดหาวิธีสะบัดพวกนี้อยู่ มือคู่ใหญ่ก็ยื่นออกมาจากข้างหลังต้นไม้ คว้าตัวเธอไป

"ที่นี่อีกแล้ว ครั้งที่แล้วก็หาตัวไม่เจอแถว ๆ นี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!"

"ช่างเถอะ ร่องรอยของตัวประหลาดนั่นโผล่มาแล้ว เฝ้าอยู่แถวนี้ยังไงก็เจอมัน"

หลังจากค้นหาอยู่นานแต่ไม่พบ กองทัพเรือก็จากไปด้วยความไม่พอใจ แต่ใต้หิมะและน้ำแข็งอันหนาทึบนี้ กลับซ่อนห้องทดลองที่ดูโทรม ๆ อยู่

"โย่ว! ฉันนี่แหละที่ช่วยเธอไว้ ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?"

คนที่ลากยอร์คมาเมื่อครู่นี้คือแฟรงกี้ที่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ หลังจากได้รับข้อความจากลูฟี่ เขาก็เริ่มศึกษาสิ่งที่เวก้าพังค์ทิ้งไว้ที่นี่ และมีความคืบหน้าไปบ้างแล้ว

เมื่อเห็นกองทัพเรือไล่ล่ายอร์ค เขาก็เลยช่วยเธอไว้

"พูดอะไรเหรอ? ฝีมือขโมยอย่างนายก็ไม่เลวนี่ สร้างของพวกนี้ขึ้นมาได้"

ยอร์คพิจารณาแบบแปลนในฐานที่มั่นแห่งนี้ ดูเหมือนเธอจะมีแผนการใหม่แล้ว

"ขโมย? ยัยหุ่นยนต์บ้านี่ ฟังที่ตัวเองพูดบ้างสิ! ฉันนี่แหละที่ช่วยเธอไว้"

แฟรงกี้พูดเน้นทีละคำ แขนขนาดมหึมาที่สร้างขึ้นใหม่ก็ยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาจากปลายแขน ชูนิ้วกลางสองนิ้วใส่ยอร์ค

"ไม่ใช่เหรอ? แบบแปลนที่นี่เป็นของที่ฉันทิ้งไว้ตอนสาว ๆ นายขโมยมันไปไม่ใช่เหรอไง?"

"พูดจาเหลวไหลอะไร นี่มันของที่เวก้าพังค์ทิ้งไว้ตอนหนุ่ม ๆ ต่างหาก..."

"ใช่แล้ว ฉันนี่แหละ เวก้าพังค์!"

"หา?!"

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_