เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 1064: แกไม่รับสมัคร แล้วฉันจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

บทที่ 1064: แกไม่รับสมัคร แล้วฉันจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

บทที่ 1064: แกไม่รับสมัคร แล้วฉันจะยอมแพ้ได้อย่างไร?


[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ อยากขอให้ทุกคนสนับสนุนไปจนจนนะครับ ส่วนคนที่สนับสนุนแล้ว ก็ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมาครับ]

บทที่ 1064: แกไม่รับสมัคร แล้วฉันจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

"ฟังให้ดี ๆ พวกแกมีโอกาสแล้ว! เดิมทำวกแกมีทางออกเดียวคือนั่งขุดแร่จนตาย!

แต่ตอนนี้ ท่านแจ็คจะให้โอกาสใหม่แก่พวกเจ้า เข้าร่วมกลุ่มของเขา ขอแค่ผ่านการต่อสู้สิบครั้งโดยไม่ตาย! พวกแกก็จะพ้นจากสถานะนักโทษ และได้รับสิทธิ์เข้าร่วมกับพวกเรา!

แน่นอน ฉันรู้ว่าพวกแกหลายคนไม่ชอบพวกเรา พวกแกก็สามารถเลือกอิสระได้เช่นกัน ขอแค่มีชีวิตรอด พวกแกจะไปที่ไหนก็ได้!"

สมาชิกในเหมืองแร่ของอุด้งส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม นักโทษในวาโนะคุนิและเชลยศึกจากภายนอก พวกที่ขโมยของเล็กๆ น้อย ๆ แล้วถูกจับมาใช้แรงงานยังพอว่า แต่เมื่อก่อนหน้านี้ กลุ่มต่อต้านที่ไม่ยอมรับการปกครองของกลุ่มร้อยอสูรก็ถูกจับขังเช่นกัน

กลุ่มซามูไรที่ถูกจับเข้ามาล้วนมีฝีมือ ไม่ควรปล่อยให้ขุดแร่ไปวัน ๆ ไคโดจึงใจกว้างรับสมัครคนเหล่านี้เข้ากลุ่ม ส่วนพวกหัวรั้นที่เหลือก็ค่อย ๆ ถูกกำจัดด้วยวิธีนี้ในสงครามภายนอก

เพราะคนพวกนี้ค่อนข้างหัวแข็ง ไม่ยอมเข้ากับวาโนะคุนิยุคใหม่ ไม่อยากหลบซ่อนตัวตน แต่เลือกที่จะใช้พลังอันน้อยนิดต่อต้านกลุ่มร้อยอสูรที่หยั่งรากลึกแล้ว

"ท่านแจ็ค ทุกอย่างพร้อมแล้ว ท่านมีข้อกำหนดอื่น ๆ อีกเหรอไม่?"

"ไม่มีแล้ว ฉันจะรอดูว่าในบรรดาพวกที่ไม่ยอมแพ้เหล่านี้ มีสักกี่คนที่ยังมีความกล้า"

บาบานูกิไม่ใช่ครั้งแรกที่พูดแบบนี้กับนักโทษที่นี่ แต่ก็มีไม่กี่คนที่ยอมออกมา

การอยู่ที่นี่ขุดแร่ก็เหมือนตายผ่อนส่ง การออกไปรบอาจตายเร็วกว่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกโจรสลัดจากโลกภายนอก หลายคนถูกความโหดร้ายของโลกใหม่ทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ ยอมตายอยู่ที่นี่ดีกว่าออกไปเสี่ยงตาย

อยู่ที่นี่ยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปี แต่ออกไป อาจอยู่ไม่ถึงอาทิตย์

มีเพียงเดรกที่รู้สึกปวดหัว ถ้าไม่ใช่สถานการณ์ที่ไม่เหมาะสม เขาอยากจะออกไปถามบาบานูกิจริง ๆ ว่าอะไรคือไม่ยอมแพ้?

เขาตั้งใจจะเข้าร่วมอยู่แล้ว แต่ไม่อยากประจบสอพลอเหมือนอพู อยากรักษาศักดิ์ศรีไว้บ้าง

เขาตั้งใจว่าจะยืนหยัดสักพัก แล้วค่อยเข้าร่วมกลุ่มร้อยอสูรตอนที่พวกเขารับสมัครนักโทษ โดยให้เหตุผลว่าเพื่ออนาคตของลูกน้อง แต่ความฝันสวยหรู ผลลัพธ์กลับต่างจากที่เขาคาดไว้มาก

หนึ่งปีมานี้ ไม่มีใครมาชักชวนเลย

ไคโดมัวแต่ฝึกฝนตัวเอง ควีนก็สนุกสนานกับลูกน้องตัวตลกสองคน อาร์เซอุสก็ไม่ได้สนใจอนาคตของนักโทษเหล่านี้ ทำให้เดรกที่ไม่อยากเอ่ยปากขอยอมแพ้ถูกหลงลืม จนกระทั่งวันนี้ถึงได้โอกาสที่ว่านี้

ถ้ากลุ่มร้อยอสูรมาชักชวนเร็วกว่านี้ เขาคงยอมไปนานแล้ว คงไม่ปล่อยให้ลากยาวมาขนาดนี้ ถ้ากลุ่มร้อยอสูรรออีกหน่อย เขาคงได้เป็นราชาคนงานเหมืองแล้ว

บางคนเลือกที่จะยอมรับสถานการณ์ บางคนเลือกที่จะเสี่ยง ในที่สุดแจ็คก็รับสมัครคนกลุ่มหนึ่งรวมถึงเดรกเข้ากลุ่ม

"ไม่เลว พวกแกยังมีความกล้าอยู่บ้าง ท่านแจ็คตอนนี้เลื่อนขั้นเป็นภัยพิบัติคนใหม่แล้ว อย่าหัวแข็งนัก บางทีในอนาคตพวกเราอาจเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ถ้าพวกแกรอดชีวิตน่ะนะ"

คนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจคำพูดนี้ ตำแหน่งของแจ็คไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา แต่เดรกไม่เหมือนกัน

ก่อนที่จะปฏิบัติภารกิจสายลับ เขาเคยอ่านข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มร้อยอสูรมาบ้าง แม้ว่าข้อมูลด้านนิสัยจะคลาดเคลื่อนไปมาก แต่การประเมินความแข็งแกร่งก็ยังพออ้างอิงได้

ระบบลำดับชั้นของกลุ่มร้อยอสูรเข้มงวดมาก การได้เป็นผู้บริหารระดับภัยพิบัติ หมายความว่าเขามีความแข็งแกร่งพอที่จะก่อหายนะครั้งใหญ่ในสนามรบ สำหรับกองทัพเรือ นี่คงเป็นข่าวร้าย

เดรกยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ บาบานูกิก็พาคนเหล่านี้ไปยังห้องอื่น เพื่อดำเนินการปล่อยตัวและจัดอาหารให้

ในฐานะผู้คุม บาบานูกิจัดอาหารมื้อสุดท้ายให้คนเหล่านี้ ไม่ใช่แค่ข้าวปั้นธรรมดา แต่เป็นอาหารมื้อใหญ่ที่มีทั้งเหล้าและเนื้อ

ในสายตาของบาบานูกิ ภารกิจนี้เป็นแค่การส่งไปตาย เป้าหมายคือรีดเค้นคุณค่าสุดท้ายของนักโทษเหล่านี้ อาหารมื้อนี้คืออาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหาร

การตายในสนามรบย่อมดีกว่าการรอความตายอย่างขี้ขลาด จึงได้รับอนุญาตให้กินของดี ๆ เป็นพิเศษ

แจ็คเคลื่อนไหวรวดเร็ว ไม่กี่วันก็พากองเรือของเขาออกเดินทางครั้งใหม่ ในช่วงเวลานี้ เดรกไม่สามารถส่งข้อมูลใด ๆ ออกไปได้เลย เพราะสถานะปัจจุบันของเขาไม่มีโอกาสได้สัมผัสหอยทากสื่อสาร

นอกจากการต่อสู้แล้ว คนกลุ่มนี้ก็ถูกคุมขังไว้ในห้องโดยสารที่เตรียมไว้เป็นพิเศษ แจ็คให้พวกเขาต่อสู้แบบประชิดตัวเท่านั้น ท่ามกลางทะเลกว้างใหญ่ ไม่อนุญาตให้ใครหนี

แม้ว่าคนเหล่านี้จะพยายามโดดลงทะเลหนี แต่ในทะเลก็ไม่ใช่คู่มือของมนุษย์เงือก แม้ว่าตัวแจ็คจะไม่ได้เร็วมาก แต่บนเรือของเขามีผู้ควบคุมการรบพิเศษ - คาวามัตสึ

หลังจากโคซึกิ ฮิโยริทรยศอย่างสมบูรณ์ ความคิดของคนทั้งสามที่ยังติดตามเธอก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

คนที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือคิคุโนะโจ เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอ็กซ์ เดรกใกล้ชิดกันมากขึ้น หากไม่มีเหตุจำเป็น เขาจึงยอมรับสถานการณ์นี้

คาวามัตสึรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับโคซึกิ ฮิโยริมาโดยตลอด หลังจากได้เห็นสภาพปัจจุบันของวาโนะคุนิ จิตใจเขาก็เปลี่ยนไป มีเพียงเด็นจิโร่ที่ยังไม่ค่อยยอมรับความจริงนี้ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่คิดลบเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความร่วมมืออย่างเต็มที่ของโคซึกิ ฮิโยริในตอนนี้ พวกเขาทั้งสามคนก็หลุดพ้นจากสถานะที่ถูกบังคับให้ทำภารกิจอันตราย คาวามัตสึกับคิคุโนะโจถึงกับได้เข้าร่วมปฏิบัติการพิเศษบางอย่างด้วยซ้ำ

เช่นตอนนี้ คาวามัตสึที่ทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุม

ประสิทธิภาพในการทำงานของเขาเชื่อมโยงโดยตรงกับเสบียงอาหารของโคซึกิ ฮิโยริในเดือนหน้า ด้วยเหตุนี้ คาวามัตสึจึงทำงานอย่างขยันขันแข็ง ใครก็ตามที่พยายามจะโดดลงทะเลหนีก็ไม่รอดจากการไล่ล่าของเขา

ภายใต้การต่อสู้ที่ดุเดือด คนกลุ่มนี้ก็ทยอยตายไปเรื่อย ๆ เดรกเองก็ได้รับบาดเจ็บหลายครั้งในการต่อสู้ แต่ก็สามารถยืนหยัดอยู่ได้ ชีวิตคนงานเหมืองหนึ่งปีอาจไม่ได้ทำให้เขาเก่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีผลพลอยได้บางอย่าง

เพื่อให้ได้อาหารมากขึ้น เขาจึงต้องขยันขุดแร่ ภายใต้การเคลื่อนไหวที่เป็นแบบแผน ร่างกายของเขาก็ได้รับการฝึกฝนอย่างหนัก ไม่ได้อ่อนแอลงแต่อย่างใด

เพล้ง!

เดรกเตะทหารเรือคนหนึ่งลงทะเล เป้าหมายของแจ็คสุ่มเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรือโจรสลัดที่บุกรุกเข้ามาในเขตแดนของพวกเขา หรือทหารเรือ ล้วนเป็นเป้าหมายในการต่อสู้ของเขา

เมื่อต่อสู้กับโจรสลัด เดรกจะลงมืออย่างเด็ดขาด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตเพื่อนร่วมงาน เขาก็อดลังเลไม่ได้ แต่เพื่อความสำเร็จของภารกิจสายลับ เขาก็ต้องต่อสู้ จึงได้แต่พยายามลดการบาดเจ็บล้มตายของทหารเรือด้วยวิธีนี้

ด้วยความเข้าใจในโครงสร้างของเรือรบ เดรกจึงบุกเข้าไปในห้องโดยสารก่อนเป็นอันดับแรก พบห้องเก็บของในเรือรบ และพบหอยทากสื่อสารในช่องลับของห้องโดยสาร หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เขาก็โทรหาหมายเลขหอยทากสื่อสารที่ควรจะโทรไปนานแล้ว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_

จบบทที่ บทที่ 1064: แกไม่รับสมัคร แล้วฉันจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

คัดลอกลิงก์แล้ว