บทที่ 1056: บาร์เทนเดอร์สึโบสึโบะกับอาการหวาดระแวงที่กำเริบหนักขึ้น

[แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ]

[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]

[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ อยากขอให้ทุกคนสนับสนุนไปจนจนนะครับ ส่วนคนที่สนับสนุนแล้ว ก็ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมาครับ]

บทที่ 1056: บาร์เทนเดอร์สึโบสึโบะกับอาการหวาดระแวงที่กำเริบหนักขึ้น

"น้ำผลไม้ของเจ้าสึโบสึโบะนี่หมักนานเกินไปแล้วนะ พวกเธอสองคนไม่รู้สึกว่ารสชาติมันแรงไปหน่อยเหรอ?"

สึโบสึโบะกับเต่ายังพอมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง ตัวจริงของมันคือสัตว์จำพวกหอยที่มีลำตัวอ่อนนุ่ม ทั้งแขนขาและคอก็ขยับได้อย่างคล่องแคล่ว

ส่วนภายนอกนั้นเป็นกระดองแข็งที่ใช้ปกป้องร่างกาย มีสีแดงเป็นส่วนใหญ่ และมีบางตัวที่มีสีม่วงอ่อน ๆ บนกระดองมีรูอยู่หลายรู นอกจากรูที่ไว้ให้แขนขาโผล่ออกมาแล้ว รูที่เหลือก็มีประโยชน์มากเช่นกัน

อย่างเช่น การยัดผลไม้เข้าไปข้างใน กระดองของสึโบสึโบะมีพื้นที่ว่างเหลือเฟือ ส่วนนี้จะถูกใช้เก็บผลไม้

เมื่อเวลาผ่านไป ผลไม้ข้างในจะค่อย ๆ หมักและผสมกับน้ำในร่างกายของสึโบสึโบะ กลายเป็นน้ำผลไม้รสเลิศเหนียวข้นโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ประเภทของน้ำผลไม้ก็จะเปลี่ยนไปตามระยะเวลาการหมักและชนิดของผลไม้ที่เปลี่ยนแปลงไป เมื่อเกินระยะเวลาที่กำหนด ของเหลวในร่างกายของมันก็จะเปลี่ยนจากน้ำผลไม้เป็นเหล้าผลไม้ ดีกรีไม่สูง แต่แรงอยู่เหมือนกัน

ถ้าหากหมักต่อไปเรื่อย ๆ มันก็จะกลายเป็นของเหลวที่กัดกร่อนหินได้ ซึ่งนี่ก็เป็นวิธีเอาตัวรอดในป่าของพวกมัน

สึโบสึโบะป่าเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตี ส่วนใหญ่จะหลบอยู่ใต้ก้อนหินโดยไม่ขยับเขยื้อน จนกว่าจะกินผลไม้ที่เก็บไว้ในร่างกายจนหมด

ส่วนของเหลวในร่างกายนี้ก็คือความสามารถที่วิวัฒนาการขึ้นมาเพื่อให้สร้างรังบนหินได้สะดวกยิ่งขึ้น

"มีด้วยเหรอ? พวกเราใส่ลูกพริกเผ็ดลงไปด้วย นี่มันเป็นแอลกอฮอล์แล้วเหรอเนี่ย?"

วูล์ฟไม่ได้สนใจคำพูดของควีน หยิบกาใส่น้ำผลไม้ขึ้นมาดื่มต่อ แล้วยังโชว์พ่นไฟอีกต่างหาก เห็นได้ชัดว่าเมาแล้ว

"เด็กน้อยนี่มันเอาแต่ใจจริง ๆ พวกเธอสองคนจะ 10 ขวบแล้วนะ อย่าทำตัวเป็นเด็ก ๆ แล้วทำผิดแบบนี้อีกสิ แล้วพวกแกสองคนอีก! พวกนั้นแยกไม่ออก พวกแกไม่รู้สึกแปลก ๆ บ้างเหรอ!?"

เห็นเหมียวกับวูล์ฟเมาไม่ได้สติ ฟังที่เขาพูดไม่รู้เรื่อง ควีนก็เลยหันไปมองปีโป้กับแครอท

"ขอโทษครับ"

"ไม่ได้ให้ขอโทษโว้ย! แกเป็นหมีนะ ขนแกจะไม่มีกระดูกสันหลังหน่อยเหรอ ใต้ขนหมีของแกมันไม่ใช่กล้ามเนื้อเหรอ? อย่าขอโทษพร่ำเพรื่อสิ!"

"ครับ ขอโทษครับ เอ๊ะ หรือว่าผมไม่ควรพูดว่าขอโทษนะ"

"หมีแบบแกนี่หมดหวังแล้ว"

นิสัยของปีโป้ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เจออะไรก็จะขอโทษไว้ก่อน ควีนก็เลยหันไปเพ่งเล็งที่กระต่ายตัวสุดท้าย

"จริง ๆ แล้วเรื่องนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอกนะ แต่ว่าพอท่านดยุกของพวกแกเลิกงานกลับมาแล้ว ช่วยบอกเธอด้วยนะว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเลย"

ถ้าไม่ใช่เพราะคำทำนายเรื่องดาวพุธย้อนหลังของฮอว์คินส์ล่ะก็ ควีนคงไม่คิดมากขนาดนี้ แต่พอโดนทำนายแล้ว เขาก็ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่าเขาปรากฏตัวผิดที่ผิดเวลา

เด็กสองคนที่เพิ่งเมาครั้งแรกคงยังมึนๆ งง ๆ ถ้าจำได้ว่าเคยเจอเขา หม้อที่เขาต้องแบกอาจจะยิ่งดำขึ้นอีกชั้น

"ช่วงนี้ฉันเพาะแครอทอยู่ พอถึงเวลาก็จะเอามาให้พวกเธอชิม ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอะไรหรอก แค่อย่าพูดพล่อย ๆ ก็พอ"

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด ควีนถึงขั้นใช้นโยบายติดสินบนด้วยอาหาร

"ไม่มีปัญหาค่ะลุงควีน ฉันจะรายงานท่านดยุกตามความจริง รวมถึงคำพูดของลุงด้วย"

พอได้ยินคำว่าแครอท หูของแครอทก็ตั้งขึ้นทันที ควีนในสายตาของแต่ละคนก็มีภาพลักษณ์ที่แตกต่างกันไป แพะรับบาป กระสอบทราย คนสารเลว ดังแต่ทว่าไร้ฝีมือ ฯลฯ แต่ในสายตาของเผ่ามิงค์ส่วนใหญ่ ก็แค่รู้สึกว่าผลไม้ที่เขาปลูกมันอร่อย

เดิมทีแครอทก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไรอยู่แล้ว เงื่อนไขของควีนนี่เหมือนได้มาฟรี ๆ ก็ช่วยไม่ได้ อาการหวาดระแวงของควีนไม่เคยหายขาด ชอบระวังตัวมากเกินไป

"ไม่ต้องเล่าเรื่องที่ผ่านมาละเอียดขนาดนั้นก็ได้น่า เฮ้ย ๆ ! อย่าเอาสึโบสึโบะมาแทะเล่นสิ! ระวังฟันหักนะ!"

คนเราไม่มีทางรู้หรอกว่าตัวเองจะทำอะไรเพี้ยน ๆ ตอนเมาได้บ้าง บางคนพอเมาได้ที่ก็ไปแต่งงานกับเสาไฟฟ้าข้างทาง บางคนก็ขึ้นเขาไปฆ่าเสือเพื่อพิสูจน์ตัวเอง

ส่วนเหมียวนั้นเหมือนจะนึกถึงอะไรแปลก ๆ ขึ้นมาได้ ถึงขั้นกัดกระดองของสึโบสึโบะ

เจ้าสึโบสึโบะไม่ได้โกรธ กลับเอามือตบหัวเหมียวอย่างเอ็นดู

การกัดแบบนี้มันไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนที่ควีนพูดนั่นแหละ กระดองของสึโบสึโบะแข็งพอที่จะทำให้ฟันเธอหักได้

ค่าสถานะของโปเกมอนชนิดนี้มันแปลก พวกมันทุ่มความสามารถทั้งหมดไปที่พลังป้องกันและพลังป้องกันพิเศษ

ความเร็วช้ามาก พลังชีวิตน้อยมาก พลังโจมตีน้อยนิด แต่ว่าแข็งแกร่งมากจริง ๆ

"คุณอพู คุณรู้จักคน ๆ นี้ไหมครับ? ดูเหมือนพี่ใหญ่จะใจดีนะครับ"

"ใช่แล้วล่ะ เขาเล่นกับเด็ก ๆ ซะขนาดนั้น วันข้างหน้าของพวกเราน่าจะไม่ลำบากมากนักหรอกมั้ง"

การเล่นหัวกับเหมียวและวูล์ฟของควีนทำให้พวกเขารู้สึกเข้าใจผิดว่าคน ๆ นี้เข้าเข้าถึงได้ง่าย ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกเขาไม่เคยเจอควีนมาก่อน ครั้งแรกที่เจอก็คือเห็นควีนเต้น

แล้วควีนก็ยังโยนคู่มือการอ่านออกเขียนได้ให้พวกเขาอีก เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเดือดร้อน พวกเขาก็เลยคิดว่าควีนเป็นคนที่ใส่ใจลูกน้อง

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย หมอนั่นน่ะมันภัยพิบัติ ค่าหัว 3,200 ล้านเบรี เป็นสัตว์ประหลาดระดับสุดยอด ที่เขาพาพวกเราออกมาด้วยก็เพราะเห็นว่าพวกเรามีประโยชน์ อยากเอาตัวรอดในโลกของโจรสลัดก็ต้องแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของตัวเอง

กลับไปแล้วก็ฝึกโน้ตเพลงที่ฉันให้พวกแกไปให้ดี ๆ ทำให้หมอนั่นต้องพึ่งพาพวกเราให้ได้ แบบนั้นถึงจะดีที่สุด ยกเว้นว่าพวกแกอยากจะกลับไปขุดเหมืองเหมือนพวกกลุ่มโจรสลัดเดรก ไม่งั้นก็เลิกฝันลมๆ แล้ง ๆ แบบนี้ไปได้เลย"

อพูมีสติมากกว่าลูกน้องที่ไร้เดียงสา เจ้ามิงค์ตัวน้อยสองตัวนั้น ที่ควีนทำท่าทีแบบนั้นก็เป็นเพราะพ่อแม่ของพวกมัน อพูไม่คิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ขนาดนั้น

ในขณะที่อพูสั่งสอนลูกน้อง ควีนก็ใช้ "น้ำผึ้ง" กับ "แครอท" ซื้อปีโป้กับแครอทไปเรียบร้อย แล้วก็พาสึโบสึโบะกับฮาจึเบโรออกไปจากที่นั่น

หลังจากให้พวกอพูได้เห็นลีลาการเต้นของฮาจึเบโรแล้ว ก็จับพวกนั้นยัดใส่เรือส่งให้ฮอว์คินส์ ส่วนตัวเองก็เริ่มลงมือวิจัยยาตัวใหม่

ความสามารถของสึโบสึโบะไม่ได้มีแค่การหมักเหล้ากับน้ำผลไม้ พื้นที่ในกระดองของมันยังเป็นสถานที่ผลิตยาพิเศษ เมื่อรวมกับความสามารถในการย่อยสลายของดีแอนซี ควีนก็คิดค้นสูตรใหม่ขึ้นมาได้ ตั้งใจจะผลิตระเบิดภัยพิบัติเวอร์ชั่นอัพเกรด

การโจมตีลึกลับในสงครามมารีนฟอร์ดทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตมากขึ้น อาวุธที่ตัวเองสร้างขึ้น ต่อหน้าสิ่งนั้นมันก็เป็นแค่ของเล่น ถึงแม้ตัวเองจะไม่มีปัญญาต่อกรด้วย แต่ก็ไม่ควรหยุดอยู่กับที่

แต่พอก้าวเข้าไปในห้องทดลอง ก็โดนปืนฉีดน้ำอัดหน้าเข้าอย่างจัง

"ควีน! ไอ้สารเลวนี่ แกหายไปเป็นอาทิตย์แล้วนะ ข่าวสารที่รวบรวมไว้แกจะไม่ดูหน่อยเหรอ!?"

ออมสตาร์หนามถามควีนพลางตบเอกสารที่อยู่ข้าง ๆ ในนี้ไม่มีเรื่องสำคัญอะไร ไม่งั้นมันคงไปแจ้งคนอื่นแล้ว

แต่เอกสารกองอยู่ตรงนี้ไม่สนใจก็เป็นเรื่องยุ่งยาก มันเป็นแค่หอยทากสื่อสาร แต่ต้องมาจัดเรียงเอกสารทุกวัน นี่มันเกินขอบเขตงานของมันแล้ว

"ควีน? ควีน ไอ้หมอนี่โดนอัดจนโง่ไปแล้วรึไง? ไม่น่าใช่ แกน่าจะมีภูมิต้านทานปืนฉีดน้ำแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"มุฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเข้าใจแล้ว ดาวพุธย้อนหลังนี่มันหมายความว่าแบบนี้นี่เอง โล่งอกไปที! ทำได้ดีมาก เดี๋ยวจะเอาผลไม้ให้เป็นรางวัล"

เห็นควีนไม่โกรธ กลับหัวเราะร่วน ออมสตาร์ก็งง ใช้หนวดตบหน้าตัวเองไปทีนึง

"แย่แล้ว หมอนี่คงจะบ้าไปแล้วจริง ๆ "

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_