บทที่ 428 งานแถลงข่าวของผลไม้ร้อยอสูร
บทที่ 428 งานแถลงข่าวของผลไม้ร้อยอสูร
[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]
[ลงแบบราคาถูกแค่ใน my-novel แต่จะลงช้ากว่าThai-novel 100 ตอน]
[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]
บทที่ 428 งานแถลงข่าวของผลไม้ร้อยอสูร
“เสร็จแล้วพวก! อย่ามัวอ้อยอิ่ง! ถึงเวลาเคลื่อนย้ายแล้ว!”
การถ่ายทอดสดของแมลงสื่อสารถูกตัดไป แต่สมาชิกหลักของหนังสือพิมพ์วารสารโลกไม่ได้หยุดทำงาน พวกเขาเปิดใช้งานบอลลูนลมร้อนของสำนักงานใหญ่เพื่อเตรียมย้ายเกาะ
ถึงแม้ว่าเตโซโรจะสามารถปรับความสัมพันธ์บางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ แต่มันไม่ได้แก้ไขปัญหาทั้งหมดของฝ่ายต่างๆ ของรัฐบาลโลก ถ้าเขาสามารถทำให้เจ้าหน้าที่ทุกคนทำตามคำสั่งของเขาได้ เขาจะไม่อยู่ในตำแหน่งปัจจุบันนี้หรอก
เพื่อความปลอดภัย เขาจึงเปลี่ยนสถานที่ถ่ายทำในแต่ละครั้ง
“พวกคุณต้องการมาด้วยไหม? แม้ว่าเราจะไม่สามารถพาพวกคุณไปยังจุดหมายของเราได้ แต่มันก็ไม่มีปัญหาที่จะส่งพวกคุณลงระหว่างทาง”
มอร์แกนมีฐานลับอยู่สองสามแห่ง และเขายินดีที่จะสละหนึ่งแห่งเพื่อข่าวนี้ เนื่องจากมีศักยภาพที่จะเขย่าโลก อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถปล่อยให้คนนอกค้นพบฐานต่อไปของเขาได้
“ไม่จำเป็น เรามีวิธีการขนส่งของเราเองครับ”
หลังจากนั้น เตโซโรออกเดินทางไปกับมิสุบนเรือ และบนเรือนั้นก็มีบางคนรออยู่พักหนึ่ง
“อูดิโน่,อูดิโนนน”
ทาบุนเนะถอดหูฟังออกจากอุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายเรดาร์ โลกวันพีชนั้นมีเทคโนโลยีเรดาร์อยู่แล้ว แต่ไม่ค่อยได้ใช้เนื่องจากเรือส่วนใหญ่ไม่สามารถบรรทุกอุปกรณ์ดังกล่าวได้
โครงสร้างเทคโนโลยีที่บิดเบี้ยวทำให้เรือหุ้มเกราะหายากที่นี่ เรดาร์กึ่งมีชีวิตนี้ได้รับการพัฒนาขึ้นโดยอิงจากลักษณะของทาบุนเนะ และไม่พบเรือลำอื่นเข้าใกล้
“ไปกันเถอะ การเดินทางกลับจะไม่ง่าย”
มีคนแต่งตัวเหมือนซูเปอร์ฮีโร่สวมหน้ากากเรียกร้องให้เตโซโรออกเรืออย่างรวดเร็ว นี่คือคิง เพียงแต่ในชุดที่แตกต่างกัน การอยู่ในประเทศวาโนะทุกวันไม่เหมาะกับบุคลิกของเขา ดังนั้นเขาจึงออกไปเที่ยวเป็นครั้งคราวเมื่อกำลังคนมีเพียงพอ
เหตุผลที่เขามาได้ก็เพราะว่า ในโลกแห่งความหน้ามืดบอดอย่างรุนแรงนี้ ดวงตาของบางคนแทบจะไร้ประโยชน์ โดยเฉพาะในองค์กรช่างภาพ
หากจะบอกว่าพวกเขาอ่อนแอ มันก็แปลกที่พวกเขาก็แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ พวกเขาสามารถถ่ายภาพในสนามรบต่างๆ จากมุมต่างๆ ของสัตว์ประหลาดทรงพลังต่างๆ และพวกเขาทั้งหมดก็ออกมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ
หากจะบอกว่าพวกเขาแข็งแกร่ง แต่จริงๆ แล้วพวกเขาค่อนข้างไร้สาระ ลืมเปิดฝาปิดเลนส์ หาหน้าตาที่แท้จริงไม่เจอ—เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว โดยมี คิง, แคร็กเกอร์, เชย์น่า เป็นตัวอย่าง
ตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาไม่เคยถูกค้นพบ อย่างน้อยเชย์น่าและคิงก็สวมหน้ากาก แต่แคร็กเกอร์ แม้แต่ในใบประกาศจับก็เป็นแค่เปลือกบิสกิต
ภารกิจแบบนี้เหมาะสมที่สุดสำหรับโอลกะ แต่มันมีปัญหาเล็กน้อยในส่วนแรก ของของเธอถูกนำมาข้างหน้าตามกำหนด และขณะนี้เธอกำลังวางแผนปฏิบัติการของเธออยู่ที่นั่น
ดังนั้น คิงจึงเปลี่ยนเป็นชุดหนังใหม่ และโดเบิลช่วยย้อมสีใหม่ให้เขา ด้วยเปลวไฟที่หลังของเขาที่ดับลง มันแทบไม่มีใครจำเขาได้ว่าเป็นคิง คนที่มากับเขาคือเก็คโคกะ ผู้มาใหม่ที่ไม่เคยเปิดเผยตัวมาก่อน
ในขณะที่กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรกำลังเคลื่อนไปยังที่อยู่ที่กำหนดไว้สำหรับการแถลงข่าว แพทย์และนักวิชาการบางคนทั่วโลกก็ตื่นเต้น
“โรคตะกั่วอำพันหายขาดแล้ว? เป็นไปได้อย่างไร? พวกเขาทำมันได้ยังไง?”
“อาจารย์! การคาดเดาของคุณถูกต้องแล้ว โรคตะกั่วอำพันไม่ใช่โรคติดต่อ แต่เป็นโรคเกี่ยวกับแร่ธาตุ มีคนยืนยันแล้วครับ!”
ไม่ว่าจะตกใจหรือประทับใจ แพทย์ทั่วโลกก็มีปฏิกิริยาที่สำคัญที่สุด โรคที่วงการแพทย์ยอมรับว่ารักษาไม่มีทางหาย ได้หายขาด ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวงการแพทย์
ในขณะเดียวกัน บางคนก็ไม่สนใจ คิดว่ามันเป็นเรื่องโกหก มุ่งที่จะเปิดโปงคำพูดที่หลอกลวงและพิสูจน์ตัวเองด้วย
แพทย์บางคนเข้ามาเพื่อช่วยชีวิต ในขณะที่คนอื่นๆ ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตนเองมากกว่า ความโกลาหลที่เกิดจากผลไม้ร้อยอสูร นำเสนอโอกาสทางธรรมชาติสำหรับพวกเขา
ตามที่อยู่และวันที่เตโซโรเปิดเผย ผู้ที่สามารถไปถึงที่นั่นได้เริ่มดำเนินการแล้ว ผู้ที่ไม่สามารถทำได้หรือไม่มีเวลาเริ่มดึงเชือกให้ผู้อื่นเป็นตัวแทน
การถ่ายทอดสดและรายงานข่าวที่ตามมาแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากประสบการณ์ตรงในที่เกิดเหตุ
ในวันแถลงข่าวของผลไม้ร้อยอสูร ผู้สื่อข่าวและผู้เชี่ยวชาญจากหลากหลายสาขาได้มารวมตัวกันแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป เตโซโรก็ปรากฏตัวตรงเวลาและทิ้งระเบิดทันที
“สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ผมรู้ว่าพวกคุณมีคำถามมากมาย การได้เห็นคือการได้เชื่อ ด้านล่างนี้ เราจะประกาศผลการวิจัยของเรา ซึ่งเป็นความก้าวหน้าที่ทีมงานของเราทุ่มเทอย่างหนักมาหลายปีครับ!”
จากนั้นเขาก็ฉายภาพขนาดใหญ่โดยใช้แมลงสื่อสาร ซึ่งแสดงโครงสร้างโมเลกุลของตะกั่วอำพัน สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปเตโซโรเองก็ไม่เข้าใจ แต่โดยสรุปคือโครงสร้างโมเลกุลถูกทำลายอย่างสมบูรณ์
“ถ้ามีมืออาชีพในหมู่พวกคุณ คุณควรเข้าใจว่านี่หมายถึงอะไรนะครับ นี่คือวิธีการของเราในการรักษาโรคตะกั่วอำพัน โดยจัดการที่รากของมันและปล่อยให้มันถูกขับออกจากร่างกายอย่างราบรื่นครับ”
อย่างไรก็ตาม บรรยากาศในหมู่ผู้ชมแตกต่างจากที่เตโซโรคาดไว้ แพทย์หลายคนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น และผู้ที่เชี่ยวชาญด้านการศึกษาโลหะก็กระซิบกันเอง ดูเหมือนจะตื่นเต้นที่จะตรวจสอบบางสิ่งบางอย่าง
“มันทำแบบนั้นเหรอ? เรามาผิดทางงั้นเหรอ?”
“ใช่ ถ้าเป็นไปได้ แต่...พวกเขาทำได้อย่างไร?”
“ฉันไม่รู้ สารนี้คืออะไร? และทำไมมันถึงทำแบบนี้ได้?”
สถานที่ค่อยๆ มีเสียงดังขึ้น และเตโซโรก็เผยรอยยิ้มพอใจ
“คุณเตโซโร! พวกคุณจัดการทำสิ่งนี้ได้อย่างไรครับ”
“คุณเตโซโร! คุณค้นพบสารนี้ได้อย่างไรครับ”
คำถามตามมาทีละคน ดังนั้นเตโซโรจึงหยิบงานวิจัยออกมา
“ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษครับ อย่าเพิ่งเร่งรีบไป กระบวนการโดยละเอียดทั้งหมดมีอยู่ในเอกสารการวิจัย เราจะเผยแพร่ต่อสาธารณะในลำดับต่อไป ยกเว้นข้อมูลลับบางส่วน วิธีการและหลักการต่างๆ จะถูกแบ่งปันให้กับพวกคุณทุกคนครับ!”
จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยแจกจ่ายเอกสารที่เตรียมไว้ให้ทุกคน และผู้คนด้านล่างก็ใช้วิธีต่างๆ ในการส่งต่อ แม้แต่ห้องปฏิบัติการของเวก้าพังค์ก็ได้รับสำเนาหนึ่งฉบับ แม้ว่าเวก้าพังค์จะไม่สนใจ และปล่อยให้ซีซาร์คลาวน์ดูผ่านๆ แม้ว่าจริยธรรมของเขาจะเป็นที่น่าสงสัย แต่ซีซาร์ก็มีความสามารถตามธรรมชาติสำหรับเรื่องวัสดุเคมี
ในไม่ช้า เขาก็กรองส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องออกโดยอัตโนมัติ โดยเน้นที่ส่วนสำคัญ
“หลักการมีเหตุผล และมันทำลายโครงสร้างของตะกั่วอำพันจริงๆ แต่นี่คือสารอะไรกันแน่?”
สิ่งที่พวกเขาเปิดเผยไม่สำคัญ เพราะหลายสิ่งเป็นไปตามหลักการเดียวกัน กุญแจสำคัญคือสารที่ทำลายโครงสร้างของตะกั่วอำพัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ซีซาร์ไม่เข้าใจ
ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนที่เห็นข้อมูลก็ไม่เข้าใจ
ในความเป็นจริง แม้แต่ผู้เขียนบทความ ควีน เขาก็ไม่รู้ว่ามันคือสารอะไร นี่เป็นเพราะเขาเขียนมันขึ้นอยู่กับกระบวนการย้อนกลับของดีแอนซี่ที่ควบแน่นตะกั่วอำพัน
มันเป็นพลังของโปเกมอน ซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกนี้