บทที่ 372 โจรสลัดร้อยอสูรงั้นเหรอ?
บทที่ 372 โจรสลัดร้อยอสูรงั้นเหรอ?
[แฟนเพจBamแปลNiyay:ลงแบบราคาถูกโคตรในmy-novel(ลงช้ากว่าThai-novel100ตอน)กับthai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นนอกจากสองเว็บนี้คือไม่ใช่ผมนะ ถ้าเจอคนอ่านก็อปดันเยอะกว่าก็ท้อเป็นนะครับ]
[ถ้าอ่านฟรีแบบเถื่อนไม่ว่าจะได้มายังไงนั้น ผมไม่ว่าเลยครับ และต่อให้ไม่มีคนอ่าน ผมก็ยังจะแปลต่อจนจบด้วย แต่ถ้าจะจ่ายเงินให้เว็บหรือคนที่copyไปขายอีกที คุณโคตรแย่เลยครับ]
[หลังแปลจบจะมีการแก้คำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น ดังนั้นถ้าคุณอ่านแบบเถื่อน ก็เชิญเลยครับ เพราะมันไม่มีอัพเดทให้หรอก]
บทที่ 372 โจรสลัดร้อยอสูรงั้นเหรอ?
สภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยในอุดมคติของเพโรน่าหาได้ยากที่นี่ แม้แต่สุสานที่ใหญ่ที่สุดในริงโกะก็ไม่สามารถทำให้เธอพอใจได้ ในขณะที่ริงโกะมีวันที่หิมะตกมาก แต่ก็มีวันที่แดดจ้าเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยหิมะไม่ใช่สิ่งที่เพโรน่าชอบ ถ้าเธอเกิดในริงโกะ มันมีความเป็นไปได้สูงที่เธอจะตายเนื่องจากสภาพอากาศที่หนาวเย็นมากที่นั่น ประเทศวาโนะภายใต้ระบบศักดินาอาจเป็นสวรรค์สำหรับชนชั้นสูง แต่ไม่ใช่สำหรับชนชั้นล่าง
หากมันไม่ใช่เพราะสภาพอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยของบ้านเกิดของเธอ โอกาสที่จะมีชีวิตรอดในสุสานโดยมีแค่ตุ๊กตาหมีเป็นเพื่อนจะต่ำมาก
อย่างไรก็ตาม เมื่อมีความตั้งใจ มันก็จะมีวิธีอยู่เสมอ แม้ว่าจะไม่มีผีที่กำลังส่งเสียงสาปแช่งโลกและสภาพแวดล้อมที่ชื้น และประเทศวาโนะอาจไม่มีอาคารโบราณเหมือนปราสาท แต่การสร้างห้องที่มืดมนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
หลังจากปิดหน้าต่างด้วยผ้าสีดำแล้ว เราสามารถเพิ่มการตกแต่งบางส่วนได้ แม้ว่าสิ่งนี้อาจส่งผลให้ไม่มีแสงแดด แต่ในโลกที่ฟันหายไปสามารถฟื้นฟูได้ด้วยนมเพียงแก้วเดียว ปัญหานี้แทบจะไม่สำคัญเลย
ในขณะที่เซ็ตสึนะกำลังหาวิธีตกแต่งบ้านหลังใหม่ของเพโรน่า พี่น้องโบอา ภายใต้คำแนะนำของโอลกะก็มาถึงที่อยู่อาศัยของพวกเธอในโอนิกาชิมะ
ในฐานะลูกเรือระดับสูง เธอไม่เพียงแต่มีอำนาจและห้องฝึกพิเศษเท่านั้นแต่ยังมีพื้นที่ใช้สอยอิสระคล้ายกับชั้นขนาดใหญ่ในโอนิกาชิมะ
ดังนั้น การจัดคนอีกสามคนจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ
แฮนค็อกและกลุ่มของเธอไม่ได้อยู่ในที่เดียวกับยามาโตะและกลุ่มของเธอเพราะสถานะของพวกเธอแตกต่างกัน
“เอาล่ะ ตอนนี้พวกเธอสามคนอยู่ที่นี่ได้แล้ว เราจะส่งพวกเธอกลับไปที่คุจาโดยธรรมชาติเมื่อถึงเวลา และหากพวกเธอเปลี่ยนใจและตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ โปรดแจ้งให้เราทราบด้วย”
กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรในปัจจุบันเข้าร่วมได้ง่าย แต่ได้รับการเลื่อนขั้นยาก และไม่มีทางออกจากกลุ่ม
การเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรไม่ใช่เรื่องยาก ตราบใดที่คุณมีพรสวรรค์หรือแสดงให้เห็นถึงคุณค่าที่สอดคล้องกัน และผ่านการคัดกรองครั้งแรก งั้นมันก็ไม่มีปัญหาและคุณจะสามารถเป็นสมาชิกของโจรสลัดอสูรได้
“ยากที่จะได้รับการเลื่อนขั้น” นั้นสัมพันธ์กัน เพราะหากไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ การได้รับตำแหน่งที่ดีภายในอันดับของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรนั้นยากพอๆกับการไปแตะท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่คนๆหนึ่งมีพลังมากพอ ตำแหน่งที่ดีก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
สิ่งที่เรียกว่าไม่มีทางออกหมายความว่าพวกเขาไม่ยอมรับให้มีคนทรยศหรือเลิกกลางคัน แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงโจรสลัดธรรมดาก็ตาม เมื่อคุณเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร ตราบใดที่คุณเลือกที่จะไม่จากไป คุณจะได้รับการต้อนรับอย่างเหมาะสม
ซึ่งรวมถึงค่าชดเชยสำหรับผู้ที่เสียชีวิตในการต่อสู้และตำแหน่งงานสำหรับคนพิการ มันมีโจรสลัดจำนวนมากที่รับผิดชอบในการรักษากฎหมายและความสงบเรียบร้อยในระดับรากหญ้าภายในประเทศวาโนะ
ตัวอย่างเช่น ฮาฟัตในภูมิภาคคุริ ซึ่งมีหน้าที่ซื้อสินค้าเกษตร เขาเป็นโจรสลัดพิการที่ไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป
อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเลิกครึ่งทาง พฤติกรรมดังกล่าวไม่แตกต่างจากการกบฏ หากมันมีเหตุผลที่เหมาะสม สถานที่ที่พวกเขาประจำอยู่สามารถปรับเปลี่ยนได้ แต่ถ้าพวกเขาปฏิเสธที่จะทำงานอย่างแน่นอน พวกเขาจะต้องเผชิญกับผลที่ตามมา
โลกของโจรสลัดไม่ได้มีไว้เล่น คุณไม่สามารถมาและไปได้ตามที่คุณต้องการ มันมีกฎของมันอยู่
แน่นอนว่า มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะออกไป ตราบใดที่ใครบางคนสามารถเอาชนะดาราเด่นทั้งหมดได้อย่างต่อเนื่อง พวกเขามีสิทธิ์ที่จะออกจากกลุ่มโจรสลัดไป
เว้นแต่ว่าคุณจะเป็นคนอย่างไนจิน ที่แลกเปลี่ยนทักษะและความสามารถพิเศษของเธอกับสถานะพิเศษที่ทำงานให้กับโจรสลัดร้อยอสูร คนที่ทำงานให้กับโจรสลัดร้อยอสูรโดยไม่เข้าร่วมอย่างเป็นทางการจะไม่อยู่ภายใต้ข้อจำกัดดังกล่าว
“พี่สาวโอลกะ พี่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วยไหมคะ?”
“ด้านข้างเป็นห้องของพี่ และห้องตรงข้ามเป็นห้องของพ่อพี่ พวกเธอสามารถไปหาเขาได้หากต้องการอะไร เขาอาจจะดูไม่จริงจังมากนัก แต่เขาก็ค่อนข้างไว้ใจได้ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยอยู่ที่นี่ในตอนกลางวันก็ตาม”
“หมออาศัยอยู่ในห้องข้างๆสามารถไปหาเธอได้หากพวกเธอรู้สึกไม่สบาย”
ห้องของไนจินอยู่ติดกับห้องของเอเซียร์ โอลกะไม่สามารถระบุความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองได้ แต่พวกเขามักจะเล่นเทนนิสด้วยกัน
“จะว่าไป นี่คือบัตรประจำตัวของพวกเธอ พวกเธอสามารถมาและไปบนโอนิกาชิมะได้ตามปกติ แต่มันมีสถานที่ที่พวกเธอไม่ควรเข้าใกล้โดยไม่ได้รับอนุญาต หรือมิฉะนั้น…”
เธอยกมือขึ้นและทำท่าทางโดยพาดผ่านคอของเธอ ทำให้ความตั้งใจของเธอค่อนข้างชัดเจน
“อืม เราเข้าใจแล้วค่ะ”
อเมซอนลิลลี่ยังมีพื้นที่ต้องห้าม และการบุกรุกเข้าไปในนั้นจะนำไปสู่การไปลงเอยที่สนามประลอง ในฐานะประเทศโจรสลัด แฮนค็อกและน้องสาวของเธอยอมรับกฎเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย
ภายใต้สายตาแปลกๆของแฮนค็อก โอลกะได้ออกจากห้องไป เธอต้องการดูว่าชายชราของเธอก่อปัญหาใดๆในช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่หรือไม่
"พี่สาว พี่สาว! นางออกไปแล้ว!”
โอลกะปิดประตูและออกไปแล้ว แต่สายตาของแฮนค็อกยังคงจับจ้องอยู่ที่ประตู ถัดจากเธอ แซนเดอโซเนียและมารีโกลด์ยังคงเรียกเธอ
เมื่อไม่ต้องทนกับการเป็นทาสเป็นเวลาสามปี แซนเดอร์โซเนียและมารีโกลด์ก็ยังไม่ได้สูญเสียรูปร่างของพวกเขาไป ในขณะที่หัวของแซนเดอร์โซเนียร์กลมขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับพี่สาวของเธอ มารีโกลด์มีลักษณะคล้ายกับแฮนค็อกมากยิ่งขึ้นในฐานะน้องสาว
ในไทม์ไลน์ดั้งเดิม เธอเริ่มกินหม้อไฟซูโม่เพื่อเพิ่มน้ำหนักเพื่อเพิ่มความแข็งแรงของเธอ ในที่สุด เธอก็พัฒนาฮาคิเกราะที่น่าเกรงขาม แต่สิ่งที่เสียไปก็คือเธอค่อนข้างอวบอ้วน
"พี่รู้ เอาล่ะ มารีโกลด์ แซนเดอร์โซเนียร์ เตรียมตัวอยู่ที่นี่กันได้แล้ว คนอื่นๆในคุจาน่าจะรู้สถานการณ์ดี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่น่าจะกังวลมากเกินไป”
ขณะที่เธอพูด เธอตรวจสอบเฟอร์นิเจอร์ในห้องนั้น แม้ว่านี่จะเป็นห้องส่วนตัวของโอลกะ แต่มันดูเหมือนว่าจะไม่ได้อาศัยอยู่บ่อยนัก ส่วนใหญ่ เธอจะอยู่กับอลิซาเบธเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ทาสที่เธอนำกลับมาและตั้งรกรากในโอนิกาชิมะได้รับบทบาทเป็นคนรับใช้ พวกเขารักษาสถานที่แห่งนี้อย่างพิถีพิถัน
จากหน้าต่างของห้องพัก พวกเธอสามารถมองเห็นเกือบครึ่งหนึ่งของประเทศวาโนะได้ ฉากตามฤดูกาลที่ตัดกันของริงโกะและฮาคุไมปรากฏต่อหน้าต่อตาพวกเธอ
แม้แต่ต้นไม้ที่ได้รับการปลูกใหม่ในเมืองหลวงดอกไม้ก็ยังสามารถมองเห็นได้ พร้อมกับยอดไม้บางส่วน
ประเทศวาโนะ แม้จะมีชื่อเป็นประเทศ แต่มันก็ไม่ได้มีพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นพิเศษ มันมีพื้นที่กว่า 4,000 ตารางกิโลเมตรและมีประชากรเพียงล้านกว่าคนเท่านั้น ในสถานที่อื่นๆ มันจะไม่มากเกินไปกว่าแค่เมืองที่มีขนาดพอเหมาะ
“ช่างเป็นประเทศที่สวยงามจริงๆ นี่มันที่ไหนกันแน่?”
โอลกะไม่ได้เปิดเผยชื่อประเทศให้พวกเธอรู้ สิ่งที่พวกเธอรู้คือคำว่า “โอนิกาชิมะ”
“พี่รู้เรื่องกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรหรือเปล่า พี่ใหญ่?”
“กลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรเหรอ?”
ในมุมมองของอเมซอนลิลลี่ ยุคโจรสลัดที่ยิ่งใหญ่เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนสามารถกลายเป็นโจรสลัดได้ ขณะที่พวกเธอออกเดินทางเป็นครั้งแรก พวกเธอไม่ได้ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกภายนอก
เมื่อลูกน้องของโอลกะแสดงใบค่าหัวให้เธอดู พวกเขาก็เพียงแค่โบกมันสั้นๆ ดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาดูข้อมูลเฉพาะ ตอนนี้ มารีโกลด์เห็นใบประกาศจับบางส่วนบนผนัง
การใช้ใบประกาศจับของกัปตันและลูกเรือในการตกแต่งผนังเป็นวิธีปฏิบัติที่ได้รับความนิยมในหมู่โจรสลัด อย่างไรก็ตาม บางครั้งมันอาจดูแปลก เพราะมันสามารถให้ความรู้สึกว่าบุคคลนั้นต้องการแลกเปลี่ยนค่าหัวของพวกเขากับอีกฝ่าย
ใบประกาศจับของอาร์เซอุสและไคโดอยู่เคียงข้างกันในแถวแรก
“หน่วย สิบ ร้อย พันล้าน 1 พันล้าน?!”
เมื่อมองไปที่ค่าหัวสูงเสียดฟ้าทั้งสองบนผนัง ทั้งสองใบนั้นเป็นตัวเลขสิบหลัก พี่น้องทั้งสามก็สั่นสะเทือนอย่างสุดซึ้ง มันเกินกว่าสิ่งที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนในคุจา
วันนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเธอเข้าใจว่าโจรสลัดระดับสูงหน้าตาเป็นอย่างไร
. .