บทที่ 340 เมื่อคนอื่นสงสัยว่าเจ้ามีอาวุธร้ายแรง เจ้าก็ควรจะมีอาวุธนั้นจริงๆ!
บทที่ 340 เมื่อคนอื่นสงสัยว่าเจ้ามีอาวุธร้ายแรง เจ้าก็ควรจะมีอาวุธนั้นจริงๆ!
[แฟนเพจBamแปลNiyay:ลงแบบราคาถูกโคตรในmy-novel(ลงช้ากว่าThai-novel100ตอน)กับthai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นนอกจากสองเว็บนี้คือไม่ใช่ผมนะ ถ้าเจอคนอ่านก็อปดันเยอะกว่าก็ท้อเป็นนะครับ]
[ถ้าอ่านฟรีแบบเถื่อนไม่ว่าจะได้มายังไงนั้น ผมไม่ว่าเลยครับ และต่อให้ไม่มีคนอ่าน ผมก็ยังจะแปลต่อจนจบด้วย แต่ถ้าจะจ่ายเงินให้เว็บหรือคนที่copyไปขายอีกที คุณโคตรแย่เลยครับ]
[หลังแปลจบจะมีการแก้คำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น ดังนั้นถ้าคุณอ่านแบบเถื่อน ก็เชิญเลยครับ เพราะมันไม่มีอัพเดทให้หรอก]
บทที่ 340 เมื่อคนอื่นสงสัยว่าเจ้ามีอาวุธร้ายแรง เจ้าก็ควรจะมีอาวุธนั้นจริงๆ!
โดยทั่วไปแล้วเวลาที่ผู้หญิงใช้ในการอาบน้ำจะนานกว่าผู้ชาย แต่เรื่องนี้จะใช้ไม่ได้กับยามาโตะ ในเวลาไม่ถึงสิบนาที เธอก็โผล่ออกมาจากห้องน้ำรวมถึงเวลาที่ใช้ในการแต่งตัว
จากการแสดงออกของมาเรีย มันเห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้ทำความสะอาดตัวเองอย่างทั่วถึง แต่ภายใต้การยืนกรานของยามาโตะ เธอจึงรู้สึกสิ้นหวัง
“พ่อคะ แจ็คอยู่ไหนเหรอ?”
ผมสีขาว เขียว และน้ำเงินแบบไล่ระดับห้อยลงมาที่ด้านหลังศีรษะของเธอ เพียงแค่ผูกไว้ด้วยโบว์ที่หนัง อาร์เซอุสสงสัยเกี่ยวกับสีผมของเธอในตอนแรก เพราะว่าผมของไคโดเดิมทีเป็นสีดำบริสุทธิ์
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเห็นโคซึกิโทกิ สีผมของพวกเขามีความคล้ายคลึงกันบางอย่าง แต่ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงเวลา อาร์เซอุสอาจสงสัยว่าไคโดมีส่วนเกี่ยวข้องกับโคซึกิ โทกิในระหว่างที่เขาหายตัวไป
“เช็ดผมให้แห้ง หรืออย่างน้อยก็ห่อด้วยผ้าขนหนู ข้าเชื่อว่าข้าเคยบอกเรื่องนี้กับเจ้ามาก่อนแล้วนะ”
“มันเป็นปัญหามากเกินไป และหนูสบายดี ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ”
คนส่วนใหญ่หนีไม่พ้นการทรมานจากความเจ็บป่วย แม้แต่คนที่แข็งแกร่งอย่างหนวดขาวและโรเจอร์ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการล้มป่วยได้ อย่างไรก็ตาม สำหรับคนที่มีร่างกายแบบยามาโตะ ความเจ็บป่วยทั่วไปอาจไม่ตรงกับระบบภูมิคุ้มกันของเธอ
“ไม่หมายความว่าไม่ ข้าจะปล่อยเรื่องนี้ไปในครั้งนี้ ถ้าข้าเห็นเจ้าเป็นแบบนี้อีก เจ้าจะต้องฝึกกับพ่อของเจ้าต่อไป”
เมื่อพูดเช่นนั้นเสร็จ อากาศร้อนก็ถูกปล่อยออกมา ทำให้ผมของเธอแห้งสนิท มาเรียดื่มด่ำไปกับความอบอุ่น ยามาโตะก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
“เราไม่มีไดร์เป่าผมโรตอมงั้นเหรอ? อย่าลืมใช้มันในครั้งต่อไปด้วย”
“เข้าใจแล้วค่ะ พ่อ ว่าแต่แจ็คหนีไปไหนคะ?”
“เขาอยู่ตรงนั้น”
อาร์เซอุสทำท่าทางไปทางทะเล ซึ่งมีฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นชุด มันเป็นหลักฐานที่ชัดเจนเกี่ยวกับการปรากฏตัวของแจ็ค ในไม่ช้า จมูกก็โผล่ออกมาจากพื้นทะเลและมาถึงฝั่ง จากนั้นแจ็คในรูปแบบของมนุษย์ช้างก็ได้ปีนขึ้นมาจากน้ำ
ในไทม์ไลน์ดั้งเดิม รูปแบบมนุษย์สัตว์ของผลปีศาจแมมมอธนั้นคล้ายกับรูปแบบของมาเรีย ซึ่งเป็นครึ่งมนุษย์และครึ่งช้าง อย่างไรก็ตาม รูปแบบนั้นน่าจะเป็นผลมาจากการปรับเปลี่ยนยาของควีน
ผู้ใช้ผลปีศาจสามารถผ่านการแปลงดังกล่าวได้ แต่ผู้ใช้ผลปีศาจที่บริสุทธิ์ไม่สามารถทำได้ ดังนั้นรูปแบบครึ่งคนครึ่งสัตว์ของแจ็คจึงคล้ายกับผู้ใช้ผลปีศาจส่วนใหญ่ ซึ่งคล้ายกับมนุษย์ที่มีลักษณะเป็นช้าง
“เจ๋งใช่ไหมล่ะ หือ? ตามที่คาดหวังจากพลังของพ่อ”
ยามาโตะเคาะตัวของแจ็ค และฟังเสียงทุ้มของโลหะ พลางแสดงความคิดเห็นของเธอ
“แต่ด้วยร่างกายนี้ คุณไคโดจะไม่กระทืบเราแรงกว่านี้อีกเหรอ ?”
มาเรีย ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เทน้ำเย็นลงบนความกระตือรือร้นของแจ็ค เนื่องจากเขามุ่งเน้นไปที่การต่อสู้ป้องกันตัว การฝึกซ้อมหลักของเขาจึงเกี่ยวข้องกับการโจมตี ตามทฤษฎีการสอนที่แปลกประหลาดของไคโดตามความสามารถของนักเรียน จู่ๆแจ็คก็รู้สึกว่าอนาคตของเขาค่อนข้างมืดมน
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก ในท้ายที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะจบลงด้วยความเหนื่อยล้าและตายไปครึ่งหนึ่ง มันไม่ต่างกันเลยจริงๆ”
ในขณะนี้ ในทางตรงกันข้าม ยามาโตะได้ลาออกจากความจริงที่ไม่พึงประสงค์นี้และพูดอะไรบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้ที่จะปฏิเสธ กล่าวโดยสรุป มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะผ่อนคลายภายใต้การฝึกฝนของไคโด
“ว่าแต่ พ่อค่ะ หนังสือพิมพ์บอกว่าพ่อกับพ่อไคโดทำลายทั้งหมด-”
“ชิคคิเอรุ”
“ใช่แล้วค่ะ อาณาจักรชิคคีเอรุ มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ?”
หลังจากที่แจ็คยอมรับความเป็นจริงที่โหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น ยามาโตะก็ถามอาร์เซอุสต่อ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะลืมชื่อที่ซับซ้อนของประเทศนั้น และกระตุ้นให้มาเรียเตือนเธอ
ส่วนว่าชื่อของประเทศนี้มีความซับซ้อนหรือไม่นั้น มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนสำหรับเธออย่างแน่นอน
“ไม่ เราทำลายเมืองหลวงและกษัตริย์เท่านั้น พวกมันแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรมี และนี่คือผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นี่เป็นเหตุผลเดียวกับที่โอฮาร่าของเจ้าถูกทำลาย เจ้าไม่มีความแข็งแกร่งที่จำเป็น แต่ดันไปสัมผัสสิ่งที่เจ้าไม่ควรมี”
ส่วนหลังของประโยคนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้พูดถึงยามาโตะแต่พูดถึงโรบิน หูที่อยู่ในมุมอับสายตาของโรบินไม่สามารถหลุดพ้นจากการรับรู้ของเขาได้
“ออกมาได้แล้ว ไม่ต้องหลบไปดอก หากเจ้ามีคำถามใดๆ เจ้าสามารถถามพวกเขาได้ด้วยตนเองเลย”
ยามาโตะจะไม่ถามคำถามนี้เว้นแต่เธอจะเห็นบางอย่างแปลกๆด้วยตัวเอง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาได้สร้างความไว้วางใจอย่างแท้จริงระหว่างพวกเขา
สิ่งนี้ไม่น่าแปลกใจ พ่อแม่ปกติจะไม่สงสัยลูกๆของพวกเขาไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของพวกเขาก็ตาม
เห็นได้ชัดว่า สิ่งนี้ทำเพื่อคนอื่น ผลดอกไม้นั้นสะดวกสำหรับการแอบฟังและสิ่งอื่นๆ เมื่อความสามารถของเธอแข็งแกร่งขึ้น แม้ว่าเธอจะอยู่นิ่งๆ เธอก็สามารถรวบรวมข้อมูลที่เธอต้องการผ่านแขนขาที่ยื่นออกมาได้
ไม่นานหลังจากนั้น โรบินก็เดินเข้ามา มันดูเหมือนว่าเธอจะพูดเรื่องนี้กับยามาโตะในขณะที่เธอกำลังอาบน้ำ และเธอตกลงที่จะสอบถามในนามของโรบิน
สำหรับเหตุผลที่พวกเขาไม่ถามไคโด เขาจะไม่ยอมตอบคำถามดังกล่าว แม้ว่าเขาจะทำ มันอาจจะเป็นอะไรบางอย่างเช่น【ถ้าพวกเขาถูกทำลาย พวกเขาก็ถูกทำลาย มีอะไรที่ต้องสนใจล่ะ? พวกเขาอ่อนแอเกินไป】
ดังนั้น ยามาโตะจึงเลือกที่จะรอให้อาร์เซอุสกลับมา
“แม้ว่าข่าวในหนังสือพิมพ์จะไม่เป็นความจริงทั้งหมด แต่เจ้าต้องกังวลเกี่ยวกับปัญหานี้เนื่องจากเหตุการณ์บัสเตอร์คอลในตอนนั้น”
"ใช่แล้ว คุณจัดการประเทศนี้ได้ดีมาก แต่เมื่อพูดถึงโลกภายนอก มันเหมือนกับ …”
“เดิมทีข้าไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของเจ้า แต่ยามาโตะถือว่าเจ้าเป็นเพื่อน ดังนั้นข้าจะบอกเจ้าอีกเล็กน้อย ทุกคนมีข้อห้ามของตัวเอง และพวกเขาแตะต้องข้อห้ามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า”
ขณะที่เขาพูด เขาแสดงศิลาแห่งชีวิตต่อหน้าโรบิน นักโบราณคดีจากโอฮาร่าได้เห็นภาพของศิลาแห่งชีวิตทั้งหมด ด้วยตัวตนของโอฮาร่า พวกเขาถูกกำหนดให้เข้ากับรัฐบาลโลกไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลเกี่ยวกับการเปิดเผยข้อมูลนี้ให้กับพวกเขา
“ใครก็ตามที่พยายามเก็บศิลาแห่งชีวิตของข้า ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใคร มันก็จะไม่ได้รับการอภัยทั้งนั้น ในทำนองเดียวกัน ถ้าเจ้าสามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ข้าได้ เจ้าจะได้รับประโยชน์มากมาย”
“ข้าไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ พลเรือนของประเทศนั้นมีเวลามากเพียงพอที่จะอพยพ แต่ทหารเรือก็สร้างเรื่องโกหกขึ้นมา เจ้าก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดีเหมือนกัน ในตอนแรก คนของโอฮาระล้วนถูกมองว่าเป็น ‘คนบ้าที่พยายามทำลายโลก '”
“เราไม่ได้เป็นอย่างนั้นอย่างแน่นอน”
“นี่คือโลกที่บิดเบี้ยว เมื่อคนอื่นสงสัยว่าเจ้ามีอาวุธที่จะทำลายโลก เจ้าก็ควรจะมีอาวุธนั้นอยู่จริงๆ ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากลายเป็นนักวิชาการตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ดังนั้นเจ้าควรเข้าใจตรรกะนี้”
การเติบโตทางจิตใจของโรบินช้าลงเมื่อเทียบกับชีวิตที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเธอในการหลบหนี แต่เธอก็ยังเข้าใจหลักการพื้นฐานที่สุด
“เจ้าสำรวจประวัติศาสตร์ แต่ใครจะรับประกันได้ว่าประวัติศาสตร์ที่ทิ้งไว้เมื่อ 800 ปีก่อนเป็นความจริงแท้? ประวัติศาสตร์ถูกจารึกโดยผู้ชนะ และเจ้ายังมีเวลาอีกมากที่จะตรวจสอบ”
หลังจากนั้น อาร์เซอุสก็ออกไปก่อน เขามีสิ่งอื่นที่ต้องทำ แต่สิ่งนี้ยังเสริมความคิดอีกอย่างในใจของโรบิน เธอต้องการสำรวจความจริงของโลกและค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตอันไกลโพ้น
อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีเวลามากนักที่จะไตร่ตรองเรื่องนี้และในไม่ช้าก็ถูกยามาโตะดึงตัวออกไป
“ไปกันเถอะ โรบิน เธอได้คำตอบแล้ว เราไปสนุกกันเถอะ ไม่บ่อยนักที่เราจะได้หยุด”
"อ่า?"
“ไว้คุยเรื่องอนาคตกันทีหลังเถอะ ตอนนี้เธอจะไปทำอะไรได้?”
. .