บทที่ 81 ปัญหาจากความปากพล่อย

บทที่ 81 ปัญหาจากความปากพล่อย

คลื่นลูกกวาดเป็นน้ำเชื่อมที่เปโรเปรอสต้องการใช้ในการมัดควีนและคนอื่นๆ แล้วจึงค่อยปล้นกล้วยไปจากเขา

น่าเสียดายที่ในขณะที่เขากำลังเตรียมใช้ความสามารถของเขาอย่างเงียบๆ ควีนก็กำลังเตรียมใช้ความสามารถของเขาอย่างเงียบๆเช่นกัน และความจริงที่ว่าเปโรสเปโรกำลังเผชิญหน้ากับแสงก็กลายเป็นหลุมพรางที่ใหญ่ที่สุดของเขา

พลังของแสงแดดจะถูกรวบรวมภายในร่างกายของเขาผ่านใบไม้บนหลังของเขา และปล่อยออกมาเป็นท่าโจมตีขั้นสุดยอดของโปเกมอนประเภทหญ้า นั่นคือโซล่าบีม

การโจมตีนี้ต้องชาร์จพลังและได้รับผลกระทบจากสภาพอากาศ แต่ถ้าปล่อยได้สำเร็จ พลังของมันก็มีความรุนแรงเป็นอย่างมาก

แม้ว่าจะเป็นทักษะประเภทหญ้า แต่เป็นการโจมตีที่ปล่อยออกมาจากการดูดซับพลังของแสงแดด มันจึงมีอุณหภูมิสูง

ผลปีศาจเป็นสิ่งที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์อยู่แล้ว แต่ก็ดันมีกฎเกณฑ์แปลกๆ ลูกอมที่ทำโดยผลลูกกวาดนั้นแข็งพอๆกับเหล็ก แต่จุดอ่อนของมันคืออุณหภูมิสูง

เปโรเปรอสสามารถป้องกันอุณหภูมิสูงที่เกิดจากการระเบิดของลูกบอลพลังงานได้ แต่อุณหภูมิสูงที่เกิดจากโซล่าบีมนั้นมันเทียบกันไม่ได้ คลื่นลูกกวาดของเขาที่ปล่อยออกมาถูกระเหยออกไปจากการโจมตีจากท่าโซล่าบีม

โจรสลัดที่อยู่รอบๆเปโรเปรอสต้องการวิ่งหนีเพื่อหลีกเลี่ยงโซล่าบีมที่กำลังเข้ามา แต่ร่างกายของพวกเขากลับหนักมาก และทำได้แค่เฝ้าดูเมื่อโซล่าบีมเข้ามาใกล้มากขึ้นเท่านั้น

แม้ว่าเปโรเปรอสจะพยายามป้องกันด้วยกำแพงลูกกวาด แต่ทันทีที่กำแพงลูกกวาดสัมผัสกับโซล่าบีม มันก็ละลายเนื่องจากอุณหภูมิสูงที่มาพร้อมกับมัน การป้องกันของเขาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง และพวกเขาทั้งกลุ่มก็ถูกยิงกระเด็นไปโดยโซล่าบีมของควีน

ปีนี้เปโรเปรอสอายุเพียง 19 ปีเท่านั้น และแม้ว่าเขาจะกินผลลูกกวาดไปแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังอยู่ในช่วงการเจริญเติบโตเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายคนโต แต่ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด

ในขณะที่ควีนวัย 25 ปีมีการเติบโตในทุกด้านอย่างครอบคลุมมากกว่าและหลังจากที่เขากักเก็บพลังงานเสร็จแล้ว โซล่าบีมก็ได้ยับยั้งความสามารถของผลปีศาจของเปโรเปรอส ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่เขามีข้อได้เปรียบขนาดนี้

มันก็เพียงว่าเขายังคงสูญเสียกล้วยไปส่วนหนึ่ง

เขาไม่ต้องการเรื่อแบบนี้ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เขาปฏิเสธที่จะประนีประนอมกับเปโรเปรอส กล้วยเหล่านี้เป็นของเขา และถ้ามีคนอื่นต้องการเอามันไป เขาอยากจะทำลายพวกมันทั้งหมดมากกว่าปล่อยให้อีกฝ่ายเอาไปได้สำเร็จ

เขาทำได้เพียงลดความเสียหายให้เหลือน้อยที่สุดเท่านั้น

คนของเปโรเปรอสทั้งหมดถูกโจมตีด้วยโซล่าบีมของควีน ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ต้องการที่จะหลบ แต่ร่างกายของพวกเขาช้าลงและพวกเขาก็ไม่สามารถหลบมันได้แล้ว

ในเวลานี้มีกลิ่นหอมหวานลอยอยู่ในอากาศ ไม่ใช่ทั้งกลิ่นกล้วยที่กำลังสุกหรือกลิ่นหอมของลูกกวาดของเปโรเปรอส แต่เป็นกลิ่นหอมหวานที่ปล่อยออกมาจากควีน ซึ่งเป็นทักษะที่สามารถลดอัตราการหลบหลีกของศัตรูได้

ในความเป็นจริง กลิ่นหอมนี้มีพิษพิเศษที่สามารถทำให้ร่างกายของคนเชื่องช้าลงได้

“มุฮ่าฮ่าฮ่า นี่คือชะตากรรมของคนที่พยายามขโมยกล้วยไปจากฉัน ตอนนี้พวกแกรู้แล้วว่าฉันแข็งแกร่งแค่ไหน! นังเด็กนั่นเชย์น่าไม่ได้มีดีอะไรเลย ถ้าไม่ใช่เพราะฉันอ่อนข้อให้เธอ เธอคงไม่มีโอกาสชนะฉันเลยดวยซ้ำ!”

ขณะที่เขาพูด ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเปลี่ยนไปหัวข้อในทิศทางที่แปลก ควีนรู้สึกพึงพอใจจากการเอาชนะเปโรเปรอสและมาพร้อมกับความมั่นใจอันลึกลับมากมาย

“เอ่อ พี่ใหญ่ควีนครับ”

“อะไรวะ? ทำไมแกถึงยืนเฉยๆโง่ๆ และไม่ทำอะไรกันเลย! รีบมัดพวกมันแล้วไปเก็บเกี่ยวกล้วย เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ เราต้องหาสถานที่ใหม่”

แม้ว่าเขาจะปลูกกล้วยชุดแรกได้สำเร็จ แต่ลูกทีมของบิ๊กมัมก็ค้นพบสถานที่นี้เช่นกัน มันอยู่ห่างจากอาณาเขตของกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูรพอสมควร และมีคุณค่าหรือความสำคัญเชิงกลยุทธ์เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาจึงตัดสินใจหาสถานที่ใหม่เพื่อสร้างสวนที่ใหญ่ขึ้น

“แต่พี่ใหญ่ควีน มันไม่เหมาะเลยที่จะพูดลับหลังพี่สาวนะ!”

“ฮึ่ม พูดลับหลังเธอเหรอ? เดี๋ยวฉันจะไปพูดต่อหน้าเธอด้วย! เธอมันก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง”

ขณะที่เขาพูดจบ เขาก็หยิบซิการ์ออกมาและวางแผนที่จะผ่อนคลายสักหน่อย ตลอดกระบวนการนี้ เขาจับจ้องไปที่ทิศทางของเปโรเปรอสอยู่เสมอ ท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลชาร์ล็อตต์ และแม้ว่าเขาจะถูกคุมตัวอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดที่จะถูกกำจัดไปในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ขณะที่เขากำลังมองหาไฟแช็ก นิ้วที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟก็มาอยู่ตรงหน้าเขา

ควีนไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติจึงจุดซิการ์ของเขา แต่หลังจากผ่านไปเสี้ยววินาที เขาก็รู้สึกว่ามือนั้นดูค่อนข้างคุ้นเคย

“เจ้าดูมีความมั่นใจมากเลยนะ ดี! น่าชื่นชมมาก มีปัญหาอะไรไหมกับการที่ข้าเป็นผู้หญิง? ข้าอยากได้ยินความเห็นของเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้”

"อึก" ควีนกลืนน้ำลายและค่อยๆหันศีรษะมาอย่างแข็งทื่อ จากนั้นดวงตาของเขาก็แทบจะพุ่งออกมาจากเบ้าตา

"ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่!!!"

ในสายตาของควีนเขามองเห็นเชย์น่ากำลังบินต่ำบนท้องฟ้า เมื่อกี้มือของเชย์น่าเป็นคนจุดซิการ์ไม่ใช่เหรอ? ความรู้สึกไม่สบายใจเพิ่มขึ้นในใจของควีนมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากคำนวณวันแล้ว เขาก็ตระหนักว่าช่วง “ไม่สบาย” ของเชย์น่าได้สิ้นสุดลงแล้ว

แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร เชย์น่าก็ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ได้

“เธอมาที่นี่เพื่อจะสู้กับฉันเหรอ?”

“ไม่ ท่านสัตว์ศักดิ์สิทธิ์กำลังจะตามล่าสมบัติ และข้าก็จะไปกับท่านด้วย เราบังเอิญผ่านมาที่นี่เพราะจุดหมายของเราอยู่ใกล้ๆเท่านั้น”

พวกเขาวางแผนที่จะเติมเสบียงที่นี่ก่อนที่จะดำเนินการต่อ แต่เมื่อพวกเขามาถึง ก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังขึ้น เชย์น่าเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“อ่า ฉันเข้าใจแล้ว”

“แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เดิมทีเราวางแผนที่จะหยุดพักที่นี่ แต่ข้าเห็นว่าเจ้าค่อนข้างมั่นใจ ดังนั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า”

"เดียวก่อนนน! เธอฟังผิดไปเอง ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ไม่เชื่อฉันเหรอ? งั้นก็ถามพวกเขาสิ” ควีนชี้ไปที่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างหลังเขา และเชย์น่าก็มองตามมือที่เขาชี้ไป แรงกดดันก็เปลี่ยนมาสู่พวกลูกเรือทันที

แต่หลังจากลังเลเพียงเสี้ยววินาที พวกเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไปและเลือกที่จะขายควีน เชย์น่ามาถึงนานแล้ว แต่ควีนไม่ได้สังเกตเห็น การปฏิเสธของพวกเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์และมีแต่จะนำหายนะมาสู่ตัวพวกเขาเองเท่านั้น

“ขอโทษครับ พี่ใหญ่ควีน!!!”

พวกเขาเข้าคิวโค้งคำนับขอโทษและรีบวิ่งหนีไปไกลๆ

ลูกน้องของเขาอธิบายสถานการณ์ตามที่เป็นอยู่ และผลลัพธ์มันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว พวกเขาไม่ต้องการโกหกสมาชิกคณะกรรมการวินัยของกลุ่มพวกเขา

“ไอ้พวกขี้ขลาด” ควีนบ่นพึมพำกับตัวเอง แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้หยุดเขาจากการดูหมิ่นพวกลูกน้องในใจ

“อืม ฉันคิดว่าการจัดการกับศัตรูก่อนเป็นสิ่งที่สำคัญกว่านะ” เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเปโรเปรอสจะยังไม่สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ของเขา เพื่อที่เขาจะได้เปลี่ยนความโกรธให้ไปลงกับเปโรเปรอสได้

และเปโรเปรอสก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง และยังมีโจรสลัดอีกสองสามคนที่อยู่ข้างๆเขาซึ่งยังไม่ล้มลง

เนื่องจากขาดโอกาสในการแสดงความสามารถของเขา ควีนจึงยังไม่ได้รับค่าหัว เขายังถูกลดบทบาทเหลือเพียงตัวประกอบในระหว่างการต่อสู้กับเวิร์ล อย่างไรก็ตาม เชย์น่านั้นแตกต่างออกไป

เธอและคิงออกไปต่อสู้เกือบตลอดเวลาในช่วงนี้ และสร้างชื่อให้กับตัวเองแล้ว

“ท่านเปโรเปรอส ผู้หญิงคนนั้นคือ…เจ้าหญิงกรงเล็บเปลวเพลิง ดูเหมือนว่ากำลังเสริมของพวกเขามาถึงแล้วครับ”

“ฉันไม่ได้ตาบอดนะเว้ย เตรียมถอยทัพได้”

“แต่ว่าเรื่องคุณแม่….”

“ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องบอกความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ และหวังว่าแม่จะเข้าใจ” เขาพูดกับตัวเอง แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อเรื่องที่เขาพูดจริงๆก็ตาม แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะปลอบใจตัวเขาเองได้