บทที่ 1

"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เฉินเป่ยขมวดคิ้วและมองไปรอบๆ

ตอนนี้เขาอยู่ในห้องขนาดเล็กและโทรม เขากำลังนั่งอยู่บนเตียง โดยด้านข้างเตียงมีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง และหน้าต่างแบบมีเหล็กดัด

นอกหน้าต่างปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ มองเห็นแสงสลัวอยู่บ้างเล็กน้อย

บานประตูเป็นแบบไม้ปิดสนิท ภายในห้องเงียบมาก ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

ก่อนหน้านี้เฉินเป่ยทำงานอยู่ที่สถานที่จัดงานศพ แต่พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองมาอยู่ที่นี่อย่างกะทันหัน

หรือว่า……เป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ?

ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของเขา

【ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดในหอพัก!】

【ที่นี่ คุณจะเผชิญกับความท้าทายที่เอาชีวิตเป็นเดิมพัน หากคุณตายในเกม  นั่นหมายความว่าคุณตายอย่างแท้จริง】

【ผู้เล่นแต่ละคนจะถูกผูกมัดกับหอพักหนึ่งห้อง นี่คือที่พักของคุณ และเป็นที่หลบภัยของคุณ】

【เกมรอบนี้ใช้เวลา 4 วัน เรียกว่า คืนแห่งความหวาดกลัว】

【เมื่อเวลาหมดลง หากยังมีชีวิตอยู่ คุณจะเข้าสู่เกมรอบต่อไปพร้อมกับหอพัก】

【การตั้งค่าเกมแต่ละรอบจะแตกต่างกัน เกมรอบนี้มีการตั้งค่าการสลับกลางวันและกลางคืน กลางวันค่อนข้างปลอดภัย ขอแนะนำให้ทุกคนออกไปสำรวจ เพื่อเพิ่มพูนความสามารถ】

【เมื่อถึงเวลากลางคืน ความอันตรายของเกมจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก การหลบอยู่ในหอพักจะปลอดภัยมากกว่า】

【ในรอบนี้การควบคุมการเปลี่ยนแปลงของกลางวันและกลางคืน เป็นกุญแจสำคัญในการผ่านเกมคืนแห่งความหวาดกลัว】

【เนื้อหาเพิ่มเติมโปรดสำรวจและค้นพบด้วยตนเอง นี่เป็นยุคแห่งความรวดเร็ว ไม่มีบทช่วยสอนสำหรับผู้เล่นใหม่ที่ยาวเกินไป】

【ขอให้ทุกท่านสนุกกับเกม!】

แผงโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินเป่ย

เปล่งประกายความรู้สึกทางเทคโนโลยี

เฉินเป่ยเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ

ไม่จริงน่า? เรื่องจริงเหรอเนี่ย?

ความสงสัยผุดขึ้นในใจของเฉินเป่ย เขาจึงศึกษาแผงข้อมูลตรงหน้าต่อ

เขากด x เพื่อปิดหน้าจอเริ่มต้นนี้

จากนั้นก็มีหน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นอีกหลายหน้าต่าง

【ข้อมูล】【หอพัก】【แชท】【เพื่อน】【แผนที่】【อื่นๆ】

เขาเปิดฟังก์ชันข้อมูลก่อน จากนั้นข้อมูลส่วนตัวของเฉินเป่ยก็ปรากฏขึ้น

——

เฉินเป่ย:

เลเวล: 1

สถานะ: สุขภาพดี

จิตใจ : 11

พละกำลัง : 9

ความว่องไว : 9

ร่างกาย : 9

สติ : 100/100

พลังลมปราณ : 100/100

พลังชีวิต : 100/100

ความอิ่ม : 65/100

อุปกรณ์: ไม่มี

สกิล: ไม่มี

หมายเหตุ：จิตใจ พละกำลัง ความว่องไว ร่างกาย ในกรณีของผู้ชายวัยทำงานที่มีสุขภาพดี ค่ามาตรฐานคือ 10

——

“ปกติฉันก็ออกกำลังกายนะ ทำไมค่าต่างๆ ถึงไม่ถึงเกณฑ์ ดูเหมือนว่ามาตรฐานในเกมนี้จะเข้มงวดมาก”

เฉินเป่ยพึมพำในใจ

จากนั้นเขาเปิดส่วน【หอพัก】

——

เลขห้อง: 815

ระดับ: ระดับ 1

พื้นที่: 10 ตารางเมตร

ความทนทานของประตูห้อง: 30/30

ความทนทานของผนัง: 100/100

สิ่งอำนวยความสะดวก：ประตู เตียงเดี่ยว โต๊ะข้างเตียง หน้าต่างเหล็กดัด โคมไฟเพดาน

——

ไม่แปลกใจเลยที่เรียกว่าเกมเอาชีวิตรอดในหอพัก แม้แต่หอพักก็ยังมีข้อมูลด้วย

แถมยังสามารถอัปเกรดหอพักได้ด้วย!

แต่ไม่รู้ว่าหอพักหลังอัปเกรดจะเป็นอย่างไร

ใหญ่ขึ้น? แข็งแกร่งขึ้น?

จากนั้น เฉินเป่ยก็คลิกที่ฟังก์ชันอื่นๆ เพื่อตรวจสอบทีละรายการ

รายชื่อเพื่อนตอนนี้ว่างเปล่า

ส่วนฟังก์ชันแผนที่ ตอนนี้สามารถดูได้เฉพาะหอพักนี้ ไม่สามารถดูพื้นที่อื่นๆได้

ส่วนฟังก์ชันอื่นๆ มีฟังก์ชันเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงการถ่ายภาพและบันทึกวิดีโอด้วย

จากนั้นเขาก็เปิดช่องแชท

ก็พบว่ามีช่องแชทสาธารณะหมายเลข 77 อยู่

เมื่อคลิกเข้าไป ระบบก็แจ้งเตือนให้ตั้งชื่อผู้ใช้เสมือน

มันเหมือนกับเกมจริงๆ

เฉินเป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ป้อนชื่อที่เคยใช้เล่นเกมเข้าไป

ซีโร่

เข้าสู่ช่องสาธารณะ

ภายในห้องมีคนกำลังพูดคุยกัน ดูเหมือนจะเป็นคนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันหมด

[นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[ฉันคือใคร ฉันอยู่ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็นใคร?]

[ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าของฉัน? ต้องรับผิดชอบ! ฉันกับลูกในท้องเป็นของคุณ!]

[ฮือๆๆ ฉันกลัว]

[ต่อยทีเดียวจอด พวกแกทุกคนไสหัวไป]

[ฮ่าๆ กลุ่มฆ่าหมูใช่ไหม? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ นอกจากฉันที่เป็นเหยื่อ พวกคุณทุกคนเป็นพวกหลอกลวง! แสดงต่อไปสิ แสดงต่อไป]

[ฉันลองเปิดประตูดูแล้ว ด้านนอกเป็นทางเดิน!]

[ถ้าออกไปได้ ก็กลับบ้านซะสิ]

เฉินเป่ยเลื่อนอ่านข้อความแชท และพบว่าทุกคนก็อยู่ในสถานการณ์คล้ายๆ กัน

เขาจึงลุกขึ้น เดินไปที่ประตู และหมุนลูกบิดแล้วผลักออกไปเบาๆ

ประตูเปิดออกได้จริงๆ

เขาผลักประตูออกไปเล็กน้อย แล้วมองออกไปด้านนอก

ด้านนอกเป็นทางเดินยาวๆ มืดมิด มีแสงไฟสลัวๆ ส่องสว่างอยู่เล็กน้อย

ตรงข้ามทางเดิน มีประตูอีกบานเปิดอยู่ มีใบหน้าของผู้หญิงผมยาวโผล่ออกมา หน้าตาสะสวยพอสมควร

ทั้งสองสบตากันพอดี

อีกฝ่ายตกใจ รีบหดตัวกลับเข้าไป แล้วปิดประตูลงอย่างแรง

เขาไม่ได้สนใจ และหันกลับไปสังเกตการณ์คร่าวๆ จากนั้นก็ปิดประตูกลับเข้าไปในห้อง

เมื่อกลับไปดูการแชทในกลุ่มต่อ

จู่ๆ ก็มีกล่องข้อความใหม่โผล่ขึ้นมา

【คุณถูกเพิ่มเข้าไปในกลุ่มผู้ดูแลเกมมือใหม่หมายเลข 77 ได้รับตำแหน่งผู้ดูแลฝึกหัด รหัสคือ มังคุด】

หน้าต่างแชทใหม่ปรากฏขึ้น!

ด้านซ้ายคือการสนทนา ด้านขวาคือชื่อ

ที่ด้านบนสุดคือผู้ดูแลกลุ่ม ผู้ดูแลระดับ 1 รหัสทุเรียน

ต่อมาคือผู้ดูแลระดับ 2 จำนวนห้าคน

ผู้ดูแลระดับ 3 จำนวนสิบคน

สุดท้ายคือผู้ดูแลฝึกหัด จำนวนมากถึงยี่สิบคน

เฉินเป่ยเป็นหนึ่งในนั้น

รหัสของทุกคนในกลุ่มเป็นชื่อผลไม้ต่างๆ

เช่น สับปะรด กล้วย มังคุด ฯลฯ และมีผลไม้หลากหลายชนิดอีกมากมาย

ระดับของเฉินเป่ยต่ำเกินไป กล่องแชทจึงถูกล็อค หมายความว่าเขาไม่มีสิทธิ์พูดคุย สามารถดูได้อย่างเดียว

ในตอนนี้ผู้ดูแลกลุ่มกำลังพูดคุยกันอยู่

[ผู้เล่นพวกนี้เฉื่อยชาจริง ไม่ยอมทำอะไรเลย]

[ก็ปกติของมือใหม่นี่นา]

[เวลาที่พวกเขามีเหลือไม่มากแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมง กลางคืนก็จะมาถึง]

[ถ้าไม่ไปเก็บทรัพยากรพัฒนาตัวเอง ตอนกลางคืนก็ต้องเสี่ยงดวงแล้ว]

[ฉันแทบอยากจะปลุกซอมบี้ตอนนี้เลย]

[ใจเย็นๆ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป หลักการของเราคือการสร้างเกมที่สนุก ไม่ใช่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างเดียว]

[พวกผู้ฝึกหัดในกลุ่ม จงจำหลักการนี้ไว้ จำไว้ให้ขึ้นใจ!]

คนพวกนี้ต่างคุยกันอย่างสนุกสนาน

ทำให้เฉินเป่ยอึ้งไปเลย

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เขาไม่เพียงแต่เข้ามาในเกมในฐานะผู้เล่นเท่านั้น แต่ยังเข้ากลุ่มมาในฐานะผู้ดูแลอีกด้วย!

และเขายังได้รับข้อมูลสำคัญจากกลุ่ม

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมากลางคืนก็จะมาถึงแล้ว

และในเกมนี้มีซอมบี้

เมื่อถึงเวลากลางคืน ซอมบี้จะเริ่มโจมตี

ข้อมูลเหล่านี้ทำให้เขาพอร่างภาพคร่าวๆ ของเกมได้

กลุ่มผู้ดูแลยังกล่าวถึงว่า ตอนนี้ควรใช้เวลาให้เกิดประโยชน์ในการเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง เพิ่มโอกาสในการเอาชีวิตรอด

เฉินเป่ยหลับตา หายใจเข้าลึกๆ แล้วย่อยข้อมูลเหล่านี้

สิ่งที่เขาเผชิญอยู่นั้น เป็นเหตุการณ์เหนือธรรมชาติอย่างแน่นอน

การใช้ตรรกะปกติในการพิจารณาคงไม่ได้ผล

อย่างไรก็ตาม ชีวิตในอดีตของเขาก็เหมือนน้ำนิ่ง เขารู้สึกเหนื่อยหน่ายกับมันมานานแล้ว

ตอนนี้เขากำลังเผชิญกับจุดเริ่มต้นใหม่

ทำไมไม่ลองใช้โอกาสนี้ใช้ชีวิตใหม่ดูละ

ราวกับฟืนแห้งกองหนึ่งถูกจุดไฟขึ้นมาลุกโชน

ลองดูสักตั้ง!

ตามที่กลุ่มผู้ดูแลกล่าวไว้ ต้องรีบออกไปเก็บทรัพยากร เพิ่มพูนความแข็งแกร่ง!

เฉินเป่ยลืมตาขึ้น ในดวงตาไม่มีความสับสนอีกต่อไป เขาก้าวไปที่ประตู

ที่ลูกบิดประตูมีกุญแจเสียบอยู่ เป็นรายละเอียดที่ง่ายต่อการมองข้าม

เฉินเป่ยดึงกุญแจออก เปิดประตูออกไป หลังจากปิดประตูแล้ว ก็ใช้กุญแจล็อคประตู

หอพักนี้สำคัญอย่างแน่นอน แม้ว่าข้างในจะว่างเปล่า ก็ยังจำเป็นต้องปกป้องไว้

ตามทางเดินมืดมาก โคมไฟบนทางเดินส่องแสงสลัวๆ ดับๆติดๆ

หอพักแต่ละห้องมีหมายเลขกำกับอยู่ เฉินเป่ยพักอยู่ที่ห้อง 815

ตัวเลขนี้ อาจหมายถึงชั้นแปด ห้องที่สิบห้า

เฉินเป่ยมองไปรอบๆ พบว่าทางเดินล้วนว่างเปล่า เขาเป็นคนแรกที่ออกมาสำรวจที่นี่

กลุ่มผู้ดูแลกล่าวถึงคำสำคัญว่า “เก็บทรัพยากร”

ดูเหมือนว่าต้องค้นหาให้ทั่ว

เฉินเป่ยเดินไปที่ประตูตรงข้าม ประตูเขียนว่า 840

จากหมายเลขห้อง สามารถบอกได้ว่าแต่ละชั้นมีห้องพักเป็นจำนวนมาก

ก๊อกๆๆ...

เฉินเป่ยเคาะประตูอย่างระมัดระวัง และเสียงเคาะประตูได้ทำลายความเงียบของทางเดินในทันที