บทที่ 202 ปีศาจร้าย
บทที่ 202 ปีศาจร้าย
แม้ว่าเฟิงอู๋เฉินจะเป็นถึงมหาปรมาจารย์กระบี่ แต่กลับถูกบีบให้ต้องตั้งรับเช่นนี้!
ความต่างของพลังยุทธ์เป็นปัจจัยสำคัญ แต่ก็ต้องยอมรับว่า เสวียนหยวนห่าวมีความเข้าใจในกระบี่อยู่ไม่น้อย
หากเขาครอบครองชีพจรวิญญาณกระบี่ เกรงว่าคงสามารถก้าวขึ้นเป็นมหาปรมาจารย์กระบี่ได้เช่นกัน!
"มาอีก!"
เฟิงอู๋เฉินรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย จึงตัดสินใจใช้กระบี่ปลิดวิญญาณ ปราณกระบี่และจิตสังหารผสานเป็นหนึ่งเดียวกัน!
กระบี่นี้ ต่อให้เป็นเสวียนหยวนห่าวก็ไม่อาจประมาทได้!
ในชั่วพริบตาเดียว เสวียนหยวนห่าวเก็บกระบี่เข้าฝัก ก่อนจะเร่งพลังหมัดอันทรงพลัง
"หมัดสังหารทำลายสรรพสิ่ง!"
บูมมมมมม!!
พลังหมัดและปราณกระบี่ปะทะกันกลางอากาศ เกิดแรงสั่นสะเทือนสะท้านฟ้า!
แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะรับแรงปะทะได้ แต่ก็ไม่อาจทำให้อีกฝ่ายล่าถอยได้ในทันที!
สองกระบวนท่าผ่านไป เสวียนหยวนห่าวพลันเปลี่ยนเป้าหมาย สายตาหันไปมองเย่เซียวและพวกพ้องที่กำลังสังหารผู้ฝึกยุทธ์ของดินแดนเสินโจว
"กุ่ยลี่! เจ้าถ่วงเวลามันไว้ ข้าจะไปฆ่าสามคนนั่น!"
เมื่อรับรู้ได้ว่าไม่อาจเอาชนะเฟิงอู๋เฉินได้ภายในสองสามกระบวนท่า เขาจึงหันไปเล่นงานคนที่เหลือแทน!
"คิดจะหนีรึ? ฝันไปเถอะ!"
เฟิงอู๋เฉินตวัดกระบี่ออกไปหมายจะขัดขวาง
แต่ทันใดนั้น แสงสีแดงพุ่งวาบขึ้น!
เป็นกุ่ยลี่เข้ามาขวาง
แววตาของเฟิงอู๋เฉินแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ก็ดี… เช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้าก่อน!"
สิ้นคำ เฟิงอู๋เฉินมิได้ลังเล หวดกระบี่โจมตีสุดกำลังเข้าใส่กุ่ยลี่ทันที!
กุ่ยลี่ไม่กล้าประมาท ร่างของเขาแตกออกเป็นสาม แยกย้ายไปคนละทิศ
เขารู้ตัวดีว่าไม่ใช่คู่มือของเฟิงอู๋เฉิน
ดังนั้น เขาจึงไม่มีเจตนาจะต่อสู้ให้ชนะ ขอแค่ถ่วงเวลาจนกว่าเสวียนหยวนห่าวจะจัดการสามคนที่เหลือได้ก็พอ!
แต่ภายใต้กระบี่ของเฟิงอู๋เฉิน การถ่วงเวลานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย!
เพียงพริบตาเดียว… ปลายกระบี่ของเฟิงอู๋เฉินพลันสะท้อนแสง
สามสายปราณกระบี่แยกออก โจมตีใส่ร่างแยกของกุ่ยลี่พร้อมกัน!
"อ๊ากกกก!!"
เสียงร้องดังขึ้น ร่างทั้งสามรวมกลับเป็นหนึ่งอีกครั้ง แต่บัดนี้กุ่ยลี่ได้รับบาดเจ็บสาหัส!
เฟิงอู๋เฉินย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ
เขาพุ่งตัวไปข้างหน้า… แทงกระบี่ทะลวงเข้ากลางอกของกุ่ยลี่ทันที!
"เจ้า…"
ฉัวะ!
แต่ทว่า ร่างของกุ่ยลี่กลับเปล่งแสงสีแดง ก่อนจะละลายกลายเป็นของเหลว!
นี่คือวิชาลับของสำนักเทพปีศาจ เคล็ดวิชาเก้าทารกอมตะ มันทำให้เขาหลบหนีได้และฟื้นคืนชีพใหม่อีกครั้ง!
แต่เฟิงอู๋เฉินก็มิใช่คนโง่ เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว!
เมื่อของเหลวนั้นเริ่มรวมตัวขึ้นเป็นร่างมนุษย์อีกครั้ง กระบี่ของเขาก็ฟาดฟันลงไปอย่างรวดเร็ว!
ฉัวะ!
ร่างของกุ่ยลี่ที่พึ่งฟื้นคืนชีพ กลับต้องสลายเป็นเลือดอีกครั้ง!
อีกด้านหนึ่ง
เย่เซียวกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ดินแดนเสินโจวขั้นทะเลโลหิต แต่กลับถูกการจู่โจมกะทันหันของเสวียนหยวนห่าวเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน!
"โว้ย! ไอ้บ้าเฟิงอู๋เฉิน เจ้าหลอกข้าอีกแล้ว!"
เฟิงอู๋เฉินเหลือบมองไปทางเย่เซียว ก่อนจะเร่งควงกระบี่เพลิงสุริยันให้รวดเร็วขึ้นกว่าเดิม
"อดทนไว้ก่อน ข้าจัดการเจ้านี่เสร็จเมื่อไหร่ จะไปช่วยเจ้าเอง!"
อีกฟากหนึ่งของสนามรบ
เสิ่นหงอีฟันกระบี่ใส่เย่หลางแห่งตระกูลเย่ ได้เพียงกระบวนท่าเดียวก็ส่งเขากระเด็น ก่อนจะถีบซ้ำจนร่างของเขากระแทกพื้นเต็มแรง
แต่เมื่อเห็นเย่เซียวถูกเสวียนหยวนห่าวเล่นงาน นางก็รีบจะพุ่งไปช่วย!
ฟุ่บ!
แต่ก่อนที่นางจะเคลื่อนไหว ร่างหนึ่งที่ราวกับภูเขาขนาดย่อมพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
กระบี่หนักฟาดลงมาราวกับภูผาทับถม!
ตึงงงงง!!
เสิ่นหงอีรีบตั้งกระบี่รับไว้ แต่แรงปะทะรุนแรงจนพลังปราณในกายนางปั่นป่วน
บุรุษผู้นี้แข็งแกร่งกว่าเย่หลางนับสิบเท่า เขาคือต้วนจิงหง!
เสิ่นหงอีรับรู้ได้ทันทีว่านางไม่มีทางเอาชนะเขาได้ภายในเวลาอันสั้น ดังนั้นนางจึงหันไปตะโกนบอกหลิวเฟย
"ศิษย์น้อง! รีบไปช่วยเขา!"
สิ้นคำ นางก็หันมาประจันหน้ากับต้วนจิงหงอย่างเต็มกำลัง
ท่ามกลางสนามรบที่ดุเดือด มีเพียงสองคนที่มิได้เข้าร่วมต่อสู้ นั่นคือจีหรูเสวี่ยและกงเหยา
กงเหยายิ้มบางๆ "เจ้าก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องใช่ไหม?"
จีหรูเสวี่ยพยักหน้า "แน่นอน แต่ว่าข้ายังบอกไม่ได้ว่ามันผิดตรงไหนกันแน่"
ขณะเดียวกัน พวกนางมองไปยังสนามรบที่เต็มไปด้วยศพของผู้ฝึกยุทธ์แดนเสินโจว และศิษย์สำนักบูรพาไท่หวงที่ถูกส่งกระเด็นกระแทกพื้น
กงเหยามิได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่แสยะยิ้มมุมปาก
กลับมาทางด้านเฟิงอู๋เฉิน
หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ กุ่ยลี่ก็ถูกฟันจนร่างทารกโลหิตทั้งห้าของเขาถูกทำลายจนหมด
ตอนนี้เหลือเพียงร่างจริงเท่านั้น!
การที่เขาต้องใช้เคล็ดวิชาเก้าทารกอมตะฟื้นคืนชีพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่งผลให้ร่างกายของเขาอ่อนแอลงอย่างมาก
"อย่า… อย่าฆ่าข้า!"
ในน้ำเสียงของกุ่ยลี่เริ่มปะปนไปด้วยความหวาดกลัว
เฟิงอู๋เฉินหัวเราะเย็นชา "หรือเจ้าลืมไปแล้วว่า ข้าเคยบอกอะไรกับเจ้า หากเจ้ากล้ามายุ่งกับข้าอีก ข้าไม่ลังเลที่จะฆ่าเจ้าซ้ำอีกหกครั้ง!"
กุ่ยลี่แทบอยากจะร้องไห้! "ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เจ้าเคยพูดเช่นนั้นกับข้าเมื่อไหร่กัน!?"
เฟิงอู๋เฉินแสยะยิ้ม ก่อนจะยกกระบี่ขึ้นอย่างช้าๆ
"ความจำแย่นัก!"
ทันใดนั้นเอง กุ่ยลี่พลันเบิกตากว้างราวกับคิดอะไรบางอย่างออก
"ไม่… ไม่ใช่… เจ้าไม่ใช่เฟิงอู๋เฉิน! เจ้าเป็นกู่…."
ฉัวะ!!
ยังไม่ทันพูดจบ ปลายกระบี่ก็ฟาดฟันลงมาพร้อมอายสังหารสูงสุด ร่างของกุ่ยลี่ขาดสะบั้นเป็นสองท่อน
"คราวนี้เจ้าฟื้นขึ้นมาไม่ได้แล้วใช่ไหม?"
แต่ขณะที่เฟิงอู๋เฉินกำลังจะละจากไป เขากลับรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง พลังปราณของกุ่ยลี่ไม่ได้ดับสิ้นไป!
พลังสีแดงบนร่างของกุ่ยลี่ กำลังหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว!
พลังทั้งหมดกำลังถูกรวบรวมไปยังจุดเดียว… ภายในตันเถียนของเขา!
"หืม?"
เฟิงอู๋เฉินขมวดคิ้ว "ยังไม่ตายงั้นรึ?"
"นั่นเป็นวิชาลับของสำนักเทพปีศาจ! หากศิษย์เอกถูกสังหาร มันจะระเบิดตัวเอง! รีบถอยเร็วเข้า!"
เสียงของกงเหยาดังขึ้นในช่วงเวลาวิกฤติ
เฟิงอู๋เฉินรีบพุ่งถอยออกจากร่างของกุ่ยลี่โดยไม่ลังเล!
บูมมมม!!
แรงระเบิดพลันปะทุขึ้นทั่วทั้งหุบเขามังกรสิ้นสูญ พลังวิญญาณอันมหาศาลแผ่ซ่านออกไปทั่วบริเวณกว่าร้อยจั้ง!
"แย่แล้ว! ทุกคนถอย!"
ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนที่กำลังต่อสู้กันต่างต้องละมือรีบล่าถอยโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง!
"ศิษย์น้องซ่างกวน!"
เสียงของจีหรูเสวี่ยดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล
เฟิงอู๋เฉินหันไปมอง และดวงตาของเขาหดเกร็งในทันที!
ซ่างกวนเจวี๋ย ยังคงยืนนิ่งอยู่ริมขอบของแรงระเบิด!
ทันใดนั้น เขาพึ่งนึกขึ้นได้ ก่อนหน้านี้เขาได้ปิดจุดชีพจรของนางไว้!
"เจวี๋ยเอ๋อร์!"
เฟิงอู๋เฉินไม่คิดสิ่งใดทั้งสิ้น รีบพุ่งตัวไปตรงหน้านาง พร้อมกับปลดปล่อยปราณกระบี่เพื่อสร้างกำแพงป้องกันแรงระเบิด!
บูมมมม!!
แรงระเบิดยังคงดำเนินต่อไป
เฟิงอู๋เฉินกัดฟันแน่น ฝืนร่างกายที่กำลังจะหมดแรง ป้องกันซ่างกวนเจวี๋ยจากการถูกแรงระเบิดกลืนกิน!
เมื่อระเบิดสงบลง เฟิงอู๋เฉินค่อยๆ ลดกระบี่ลงหันไปทางซ่างกวนเจวี๋ย
แต่ทันใดนั้น
ฉึก!
ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านกลางอกของเขา ดวงตาของเฟิงอู๋เฉินพลันเบิกกว้าง!
"นี่..."
เขาก้มลงมอง เห็นคมดาบเปื้อนเลือดแทงทะลุออกมาจากกลางอกของเขา!
เขาค่อยๆ หันไปมองซ่างกวนเจวี๋ย และสิ่งที่เขาเห็น คือแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน!
ทั้งความโกรธแค้น ทั้งความเจ็บปวด... แต่เหนือสิ่งอื่นใด ดวงตาของนางเต็มไปด้วย ความหวาดหวั่นอันแรงกล้า!
มือของนางสั่นเทิ้ม แม้แต่กระชับด้ามดาบก็แทบไม่อยู่!
"เจ้าอย่า... อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามาใกล้ข้า!"
จ้าวหยาง… ซ่างกวนอี… กู่ฉี… สามคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของซ่างกวนเจวี๋ย ทั้งหมดตายด้วยน้ำมือของเฟิงอู๋เฉิน!
ฉากที่ซ่างกวนอีถูกตัดศีรษะ และฉากที่กู่ฉีถูกพลังปราณกระบี่ฉีกเป็นละอองโลหิต...
ถูกจารึกอยู่ในห้วงความทรงจำของซ่างกวนเจวี๋ยอย่างมิอาจลบเลือน!
แม้แต่ความแค้น... ยังถูกความหวาดกลัวกลืนกินไปมากกว่าครึ่ง!
ในสายตาของนาง ชายหนุ่มผู้นี้มิใช่คน แต่คือปีศาจร้าย!
คือยมทูตแห่งความตาย!
นางหวาดกลัวเขาอย่างสุดขีด!
"ศิษย์น้องเฟิง!"
เสียงของเสิ่นหงอีดังขึ้น นางออกแรงฟันกระบี่สุดกำลัง บังคับให้ต้วนจิงหงต้องล่าถอย ก่อนจะพุ่งเข้าหาเฟิงอู๋เฉินทันที!
ขณะเดียวกัน เย่เซียวและหลิวเฟยที่กำลังสู้กับเสวียนหยวนห่าว ก็รับรู้ได้ว่าพวกเขาไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป
ทั้งสองกัดฟัน เผาผลาญโลหิตแท้เพื่อเร่งพลังหนีออกจากการโจมตีของเสวียนหยวนห่าว!
"ถอยกันก่อน!"
ทั้งสามมิได้กล่าวอันใดเพิ่มเติม รีบประสานพลังกัน แบกร่างของเฟิงอู๋เฉินขึ้น แล้วพุ่งทะยานออกไปเป็นแสงสายฟ้าทะลวงหายลับไปในเส้นขอบฟ้า!
"จับมันให้ได้! วันนี้ต้องฝังมันทั้งสี่คนไว้ที่นี่!"
เสียงคำรามของเสวียนหยวนห่าว กึกก้องไปทั่วทั้งยอดหุบเขามังกรสิ้นสูญ!
……………………..