บทที่ 164 ปลิดวิญญาณ
บทที่ 164 ปลิดวิญญาณ
เฟิงอู๋เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก มือขวาของเขาเปิดออกพร้อมกับเปล่งเสียงดัง
"กระบี่จงมา!"
เสียงเสียดแทงอากาศดังขึ้นพร้อมกัน ชายผู้นั้นเผยรอยยิ้มเหยียดหยามมากขึ้นไปอีก
"แค่เจ้า? คิดจะควบคุมกระบี่เพลิงจันทรา? ฝันไปเถอะ!"
ทว่าเฟิงอู๋เฉินไม่แสดงความหวั่นไหวแม้แต่น้อย
เมื่อกระบี่เพลิงจันทรากำลังจะเข้าถึงตัว เขากลับยืนนิ่งไม่คิดจะหลบ!
"ใครบอกว่าข้าจะควบคุมกระบี่เพลิงจันทรา?"
"อะไรนะ?"
ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว
ฟึ่บ!
ท่ามกลางความมืดของหอคอยหลงหยวน แสงสีแดงสดพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า!
มันคือกระบี่เล่มหนึ่ง แต่เล่มนี้มิใช่กระบี่เพลิงจันทรา!
ชายผู้นั้นเบิกตากว้าง "นั่นมัน…"
ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ กระบี่สีแดงนั้นได้กลายเป็นลำแสง แล้วพุ่งเข้ามาในมือของเฟิงอู๋เฉิน
ชวิ้ง!
ในพริบตา กระบี่สีแดงขยายตัวเป็นกระบี่ยาวสี่ฉื่อ!
และในขณะเดียวกัน กระบี่เพลิงจันทราของศัตรูก็มาถึง!
ปลายกระบี่พุ่งตรงเข้าสู่หว่างคิ้วของเฟิงอู๋เฉิน!
แต่เฟิงอู๋เฉินกลับแสยะยิ้ม
"ดีมาก! ฆ่า!"
ฉัวะ!
แทบจะเป็นไปตามสัญชาตญาณ เฟิงอู๋เฉินยกกระบี่ขึ้น และแทงสวนออกไป!
นี่คือกระบี่สังหาร เป็นท่ากระบี่ที่มีเพียงเจตนาเดียว "ฆ่า!"
แต่ทันทีที่กระบี่ของเขาพุ่งออกไป ชายผู้นั้นพลันเปลี่ยนทิศทางของกระบี่เพลิงจันทราทันที!
บูม!
ภายใต้แรงปะทะมหาศาล คลื่นสังหารของทั้งสองกระบี่ปะทะกันกลางอากาศ!
แต่แล้ว เฟิงอู๋เฉินก็ต้องตกตะลึง!
เพราะภายใต้แรงปะทะ แสงจากกระบี่เพลิงจันทราค่อยๆ หดตัวลง!
จากรัศมีกระบี่ที่ระเบิดออกเป็นวงกว้าง มันหดตัวกลายเป็นปราณกระบี่!
ปัง!
สิ้นเสียงปะทะ ทั้งสองฝ่ายกระเด็นถอยออกไป!
แต่เฟิงอู๋เฉินเป็นฝ่ายถูกซัดกระเด็นไปไกลกว่าถึงหลายเท่า!
เขาเข้าใจในทันที
'มิใช่เพราะระดับพลังที่ต่างกัน แต่เป็นความต่างของกระบวนท่า!'
กระบี่ของอีกฝ่าย มีหลักการเดียวกับกระบี่สังหารของเขา
แต่... มันดิบเถื่อนและโหดเหี้ยมยิ่งกว่า!
'กระบี่ของข้าสามารถรวบรวมจิตสังหารให้กลายเป็นรัศมีกระบี่'
'แต่เจ้านี่สามารถบีบอัดมันให้กลายเป็นปราณกระบี่ได้!'
ปราณกระบี่ เป็นพลังที่เกิดขึ้นจากการบีบอัดเจตนากระบี่และจิตสังหารจนกลายเป็นสายหนึ่ง
แตกต่างจากรัศมีกระบี่ ที่ปลดปล่อยพลังออกเป็นวงกว้าง
ปราณกระบี่จะรวมทุกสิ่งเป็นหนึ่งเดียว และมีพลังทำลายล้างที่รุนแรงกว่าหลายเท่าตัว!
‘การควบแน่นเช่นนี้… ข้าเคยเห็นแค่ไม่กี่ครั้งในชีวิตเท่านั้น!’
ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ พลางมองกระบี่ในมือของเฟิงอู๋เฉิน
เขาพึมพำกับตัวเอง "เจ้ารู้จักกระบี่ชิงวิญญาณด้วยหรือ? หรือว่าเป็นฝานเย่ที่สอนเจ้า?"
จากนั้นเขาก็แลบลิ้นออกมาเล็กน้อย
"เฮอะ… และเจ้าก็สามารถฝึกกระบี่สังหารถึงระดับนี้ได้ด้วย มิน่าล่ะ... หมอนั่นถึงเลือกเจ้า!"
‘ชิงวิญญาณหรือ?’
‘นี่คือชื่อกระบวนท่าของเพลงกระบี่สังหารนั้นหรือ?’
‘กระบี่ชิงวิญญาณ ช่างสมชื่อโดยแท้!’
แม้ว่าเมื่อครู่กระบวนท่าของเฟิงอู๋เฉินจะเป็นรองอยู่บ้าง แต่มิได้ทำให้เขาท้อถอย ตรงกันข้ามกลับเผยรอยยิ้มบางที่มุมปาก
"ดูเหมือนข้าคาดไม่ผิด! เก้าคนที่ถูกจองจำในหลงหยวนล้วนมีความเกี่ยวข้องกันจริงๆ กระบวนท่าที่เจ้าพึ่งใช้เมื่อครู่นั้น เรียกว่าอันใด?"
ชายผู้นั้นยิ้มเหยียดริมฝีปากก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากตนเอง "กระบวนท่านี้มีนามว่าปลิดวิญญาณ! ทำไม? อยากเรียนหรือ? มาเถอะ...เอาชนะข้าให้ได้ ข้าจะสอนให้!"
"เช่นนั้นก็ตามปรารถนา!"
สิ้นคำ เฟิงอู๋เฉินก็พุ่งทะยานขึ้นหน้าอีกครั้ง กระบี่ในมือของเขาหาใช่กระบี่ธรรมดา หากแต่เป็นกระบี่ที่กำเนิดจากมรรคากระบี่ หรือก็คือกระบี่ต้นกำเนิดเต๋า มันสามารถเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกับใจของเขา ทำให้ใช้งานได้อย่างคล่องแคล่วเหนือกว่ากระบี่ใดๆ
ครั้งหนึ่งในขุมทรัพย์วังมังกร เฟิงอู๋เฉินเคยกระตุ้นพลังแห่งหลงหยวนเพื่อผนึกมังกรดำ ในตอนนั้นเองเขาได้สัมผัสถึงพลังของมรรคากระบี่ในชั้นแรกของหลงหยวน
หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเข้าใจว่า หลงหยวนมีสองภพที่แตกต่างกัน
ในโลกภายนอก เขาไม่อาจใช้กระบี่ต้นกำเนิดเต๋าได้ แต่ภายในหอกระบี่หลงหยวน เขากลับสามารถดึงพลังนี้ออกมาใช้ได้!
แต่กระนั้น เมื่อเข้าสู่หอกระบี่หลงหยวนแล้ว พลังอื่นของเขากลับถูกปิดผนึกโดยสิ้นเชิง
ไม่ว่าจะเป็นตราประทับจ้าวสวรรค์ หรือกระบี่พิฆาตมังกร ล้วนไม่สามารถใช้งานได้ภายในที่แห่งนี้
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฝานเย่จะบอกให้เขารวบรวมมรรคากระบี่ให้มากเข้าไว้
เกรงว่ามรรคากระบี่นี้อาจเป็นกุญแจสำคัญในการหลอมรวมหลงหยวนเข้ากับตัวเขาเอง!
ณ หอกระบี่หลงหยวน บุรุษทั้งสองต่างไม่มีคำพูดมากความ กระโจนเข้าห้ำหั่นกันอีกครา!
เฟิงอู๋เฉินหลอมรวมเจตนากระบี่ลงสู่กระบี่ในมือ
"ฉับพลันเกิดดับ!"
พลังปราณกระบี่อันเกรี้ยวกราดแผ่กระจายออกไปกว้างกว่าร้อยจั้ง สร้างคลื่นพลังอันน่าหวั่นเกรง
ทว่ากลางพายุปราณกระบี่นั้นเอง กลับมีเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากศัตรูเบื้องหน้า "กระบวนท่าขยะเช่นนี้คิดจะโค่นข้าหรือ? ฝันไปเถอะ!"
เพียงพริบตาเดียว ปราณกระบี่ที่เฉียบคมถึงขีดสุดฟันผ่าลงมา!
ฉับพลันเกิดดับ ที่ก่อเกิดอาณาเขตปราณกระบี่ กลับถูกผ่าออกเป็นสองส่วน กระจายแยกไปด้านข้าง
ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ พลังของกระบี่นี้มิได้ลดทอนแม้แต่น้อย แต่ยังคงพุ่งทะลวงเข้าหาเฟิงอู๋เฉินอย่างรวดเร็ว!
เฟิงอู๋เฉินไม่กล้าประมาท รีบยกกระบี่ขึ้นต้านทาน
กระบวนท่ากระบี่ไร้ขอบเขต ที่มีพลังเทียบเท่ากระบวนท่ากระบี่ขั้นราชัน กลับถูกศัตรูผู้นี้ฟันทำลายได้ในกระบี่เดียว
ถึงกับเรียกกระบวนท่าของเขาว่า ‘กระบวนท่าขยะ’!
แต่เมื่อคิดดูแล้วก็มิใช่เรื่องแปลก
แม้ฉับพลันเกิดดับจะเป็นกระบวนท่ากระบี่ไร้ขอบเขต แต่วิถีที่สมบูรณ์ที่สุดของมัน ก็เพียงแค่ขั้นจักรพรรดิเท่านั้น
สำหรับเฟิงอู๋เฉินในยามนี้ อาจยังพอมีคุณค่าให้ศึกษาอยู่บ้าง
แต่สำหรับชายที่อยู่ตรงหน้าเขา กระบวนท่านี้ก็เปรียบได้ดั่งขยะชิ้นหนึ่งโดยแท้
หลังจากต้านทานกระบวนท่านั้นได้ เฟิงอู๋เฉินแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะกระโจนเข้าไปประชิดตัวศัตรูอีกครา งัดกระบวนท่าชิงวิญญาณฟาดฟันออกไปพุ่งตรงสู่ลำคอของอีกฝ่าย!
"ดี! มาเลย!"
ทั้งสองต่อสู้แลกกระบวนท่ากันกว่าร้อยกระบวน แม้ว่าชายลึกลับจะกดดันเฟิงอู๋เฉินอยู่ตลอด แต่ด้วยกระบี่แห่งมรรคากระบี่อยู่เคียงข้าง เฟิงอู๋เฉินจึงมิได้ตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ
และในระหว่างการต่อสู้ เฟิงอู๋เฉินแม้จะรับการจู่โจมอยู่ตลอด แต่ก็อาศัยจังหวะนั้นศึกษากระบวนท่าปลิดวิญญาณไปด้วย ในที่สุดก็เริ่มเข้าใจแก่นแท้ของมันได้บ้าง
ฉัวะ!
เฟิงอู๋เฉินสะบัดกระบี่แทงออกไปอีกครั้ง เมื่อจิตสังหารหลอมรวมกับเจตนากระบี่ถึงจุดสูงสุด รัศมีกระบี่ที่พุ่งออกไปเป็นระยะสิบจั้งพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างประหลาด
มันกลายเป็นพลังปราณกระบี่!
"หืม? เจ้า..."
ชายลึกลับมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาตกตะลึงสุดขีด กระบี่ของเฟิงอู๋เฉินกำลังจะตวัดออกไป!
ปัง!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง!
พลังสังหารที่หลอมรวมอยู่ในปราณกระบี่เกิดการสั่นไหวเพียงชั่วขณะ พลังปราณกระบี่ที่รวมตัวกันก็แตกกระจายหายวับไป!
ชายลึกลับเผยรอยยิ้มบาง ใช้โอกาสนี้ฟาดกระบี่สวนกลับอย่างเฉียบคม!
ฉัวะ!
เฟิงอู๋เฉินตั้งตัวไม่ทัน ปลายกระบี่เฉียดผ่านแก้มของเขาไปเพียงเส้นยาแดง
และในขณะเดียวกัน บนใบหน้าของเฟิงอู๋เฉินที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ภายในหุบเขา ปรากฏรอยแผลเป็นเลือดเส้นหนึ่ง!
เขายกมือแตะบาดแผลเบาๆ คิ้วขมวดเข้าหากันครุ่นคิด
ชิงวิญญาณ มีหัวใจสำคัญอยู่ที่การหลอมรวมจิตสังหารเข้ากับรัศมีกระบี่
แต่ ปลิดวิญญาณ กลับต้องหลอมรวมจิตสังหารเข้ากับพลังปราณกระบี่!
ระดับความยากที่เพิ่มขึ้นนั้น... มิใช่เพียงเล็กน้อยแน่นอน!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฟิงอู๋เฉินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะสลายกระบี่แห่งมรรคากระบี่ในมือ
ชายลึกลับเลิกคิ้วเล็กน้อย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "คิดจะยอมแพ้แล้วรึ?"
เฟิงอู๋เฉินกล่าวเสียงเย็น "วันนี้ไม่จำเป็นต้องสู้กับเจ้าอีกต่อไปแล้ว อีกไม่นานนัก ข้าจะกลับมาหาเจ้าแน่นอน!"
"เหอะ!"
ชายลึกลับหัวเราะหยัน แม้ว่าตอนนี้เฟิงอู๋เฉินจะยังไม่ใช่คู่มือของเขา แต่หากอีกฝ่ายคิดจะจากไป เขาเองก็รั้งไว้ไม่ได้
"ไม่ได้ต่อสู้กับใครมานานแล้วสินะ ฮ่าๆ… แต่ก็พอทำให้ข้าสนุกได้บ้างล่ะน่า! ดูให้ดี!"
สิ้นคำ ร่างของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นสายลม!
เพียงชั่วพริบตา กระบี่เพลิงจันทราในมือของเขาแทงออกไป!
"ปลิดวิญญาณ!"
ทว่าปลายกระบี่ของเขากลับ มิได้พุ่งเข้าใส่เฟิงอู๋เฉิน
ภายใต้กระบี่เล่มนั้น จิตสังหารและพลังปราณกระบี่หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ
พลังของมัน แข็งแกร่งกว่าปราณกระบี่ธรรมดาถึงสิบเท่า ก่อนจะหายลับไปในความมืด
เห็นภาพนี้ เฟิงอู๋เฉินพลันเบิกตาเล็กน้อย
‘เขากำลังส่งสัญญาณอะไรบางอย่างให้ข้าหรือ?’
กระบี่นั้นแทงออกเพียงหนึ่งกระบวน จากนั้นชายลึกลับเพียงแค่เก็บกระบี่เพลิงจันทรา ส่งกลับสู่ความเวิ้งว้างแห่งห้วงอากาศอันว่างเปล่า
ร่างของเขากลายเป็น ลำแสงสีน้ำเงิน ก่อนจะกลับเข้าสู่ร่างจริงของตนเองที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งหลงหยวน
……………………………….