บทที่ 65 หนึ่งเดือนเจ็ดระดับ
บทที่ 65 หนึ่งเดือนเจ็ดระดับ
เมื่อย่างเข้าสู่ยามเที่ยง บริเวณหน้าธารน้ำตก หลิวเฟยกำกระบี่วิญญาณไว้แน่น ก่อนปลดปล่อยรัศมีกระบี่ออกมา
จากนั้น นางเร่งเร้าพลังวิชาที่เสิ่นหงอีเป็นผู้ถ่ายทอดให้
“วิชากระบี่อำพราง!”
เมื่ออยู่ภายใต้แรงกดดันของนาง รัศมีกระบี่กลับค่อยๆ หดเล็กลงเรื่อยๆ
สุดท้าย ท่ามกลางแสงอาทิตย์ รัศมีกระบี่นั้นกลับบางเบาจนดูราวกับเส้นด้ายโปร่งแสง
“ตอนนี้แหละ!”
หลิวเฟยเหวี่ยงกระบี่ออกไปสุดแรง
ทว่าชั่วขณะที่กระบี่พุ่งออกไป
โครม!
รัศมีกระบี่ที่ถูกบีบอัดถึงขีดสุดพลันแตกสลาย กระแสลมรุนแรงซัดผ่านใบหน้านาง ปรากฏรอยแผลสองเส้นจนเลือดซึมออกมา
“ล้มเหลวอีกแล้วหรือ…”
“รัศมีกระบี่ที่ถูกบีบอัดนั้นควบคุมได้ยากกว่ารัศมีกระบี่ปกติหลายเท่า เจ้าสามารถกดรัศมีกระบี่ให้เล็กลงถึงขนาดนี้ภายในครึ่งเดือน นับว่าไม่เลวแล้ว! วันนี้พอแค่นี้ก่อน กลับไปที่ตำหนักใหญ่เถอะ!”
เมื่อทั้งสองกลับถึงตำหนักใหญ่ ก็พบว่ามีเงาร่างหนึ่งกำลังพุ่งวูบวาบไปทั่วโถงอาคาร ความเร็วที่แสดงออกมานั้น ไม่ด้อยไปกว่าการเคลื่อนที่ในพริบตาเลยแม้แต่น้อย
“เร็วมาก… นั่น เย่เซียว งั้นหรือ?”
“โอ้… แค่ครึ่งเดือนก็ฝึกวิชาเก้ามังกรทะยานเมฆาจนถึงขั้นชำนาญระดับต้นได้ เจ้าหนูนี่มีพรสวรรค์ด้านความเร็วอย่างแท้จริง!”
เมื่อได้ยินคำชื่นชมของเสิ่นหงอี หลิวเฟยพลันเผยสีหน้าหดหู่เล็กน้อย
‘แม้แต่เจ้านั่นยังมีพัฒนาการที่รวดเร็วถึงเพียงนี้ แต่ข้ากลับยังไม่สามารถควบคุมกระบวนท่ากระบี่ได้สมบูรณ์เลย…’
เสิ่นหงอีคล้ายจะสังเกตได้ นางจึงกล่าวด้วยสีหน้าปลอบใจ
“อย่าเพิ่งหมดกำลังใจไป การฝึกฝนวิชาตัวเบากับวิชากระบี่เป็นคนละเรื่องกันอยู่แล้ว ที่เจ้ามาถึงจุดนี้ได้ ก็นับว่าไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย”
“ยายห้าว! เห็นวิชาตัวเบาของข้าไหม? ดูดีหรือไม่? หล่อหรือเปล่า!”
เย่เซียวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลิวเฟยในพริบตาเดียว พลางอวดความสามารถอย่างภาคภูมิ
เมื่อได้ยินคำว่ายายห้าว มุมปากของหลิวเฟยพลันกระตุก ก่อนที่นางจะชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตา
รัศมีกระบี่ที่ถูกบีบอัดสั่นไหวเล็กน้อย ทำให้เย่เซียวตกใจจนต้องรีบใช้วิชาตัวเบาถอยหนีทันที
“เฮ้อ…”
เมื่อสัมผัสถึงอันตรายที่แฝงอยู่ในกระบี่เล่มนั้น เย่เซียวก็รีบปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“ให้ตายเถอะ! ศิษย์พี่หญิง ท่านสอนอะไรให้ยายห้าวนี่กันแน่?! ถ้าข้าไม่เร็วพอ ใบหน้าหล่อเหลาอันสง่างามของข้าคงพังยับเยินไปแล้ว!”
หลิวเฟยมองกระบี่ในมือของตนเองอย่างครุ่นคิด
ตลอดหลายวันแห่งการฝึกฝน แม้ว่านางจะยังไม่สามารถฝึกกระบวนท่านั้นจนสมบูรณ์ แต่การควบคุมรัศมีกระบี่กลับก้าวหน้าไปมากกว่าก่อนหน้านี้อย่างมหาศาล
‘ใช่แล้ว! ข้าไม่ได้ย่ำอยู่กับที่!’
ขณะที่นางกำลังคิดทบทวน เย่เซียวก็เริ่มบ่นพึมพำอีกครั้ง
“ทำไมถึงได้ชักกระบี่พร่ำเพรื่อเช่นนี้กัน! ถ้าเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ เจ้าคงไม่มีทางได้สามีแน่!”
ใบหน้าของหลิวเฟยที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติพลันเปลี่ยนเป็นดำคล้ำอีกครั้ง
“เฮ้…เจ้าไก่อ่อน เจ้าหาเรื่องตายหรือไร?!”
“ยายห้าว! เจ้าหมายถึงใครกัน? ข้าน่ะเป็นชายแท้ทั้งแท่ง!”
“แค่กระบี่ยังจับให้มั่นคงไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่ใช่ไก่อ่อนแล้วจะเป็นอะไร?!”
“อย่างไรข้าก็ยังดีกว่าผู้หญิงที่ไม่มีทางออกเรือนไปแต่งงานได้อยู่ดี!”
“ถึงข้าจะไม่มีสามี ข้าก็ไม่มีวันลดตัวไปเป็นของเจ้าหรอก เจ้าไก่อ่อน!”
“…”
เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังจะเปิดศึกปะทะฝีปากกันอีกครั้ง เสิ่นหงอีก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นกุมขมับด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
เห็นได้ชัดว่า… หลังจากผ่านเดือนหนึ่งไป นางก็ชินกับเหตุการณ์เช่นนี้เสียแล้ว
ขณะที่ทั้งสองเถียงกันจนบรรยากาศร้อนระอุ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูตำหนักใหญ่
นั่นคือ เฟิงอู๋เฉิน!
เขายังคงอยู่ในชุดขาวสะอาดสะอ้าน และสีหน้ายังคงเยือกเย็นราวกับน้ำในบ่อโบราณ
ทว่า ชั่วขณะที่เขาปรากฏตัว สามคนในโถงพลันรับรู้ถึงรัศมีอันเฉียบคม ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา
“เฮ้อ… อย่างที่คิด เจ้าบ้านี่แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!”
เสิ่นหงอีถอนหายใจได้เพียงครึ่งเดียว ก่อนที่หลิวเฟยจะพุ่งทะยานไปพร้อมกับกระบี่ในมือ
ปลายกระบี่ของนางมุ่งตรงไปที่เฟิงอู๋เฉิน!
“ข้าขอลองดูหน่อยว่าเจ้าแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด!”
เมื่อเห็นว่ารัศมีกระบี่บนปลายกระบี่ของหลิวเฟยหดตัวลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเสิ่นหงอีพลันเปลี่ยนไป
“ศิษย์น้องหลิว! เจ้าควบคุมกระบวนท่านี้ได้ไม่สมบูรณ์ อย่าใช้มันส่งเดช!”
ท้ายที่สุด พลังของกระบวนท่านี้มหาศาลเกินไป หากนางควบคุมมันไม่ดี และเผลอฆ่าเฟิงอู๋เฉินขึ้นมา จะเป็นเรื่องใหญ่แน่!
ทว่า… เมื่อเห็นปลายกระบี่ของหลิวเฟยที่มีรัศมีกระบี่เล็กละเอียดจนแทบมองไม่เห็น เฟิงอู๋เฉินพลันเผยรอยยิ้มเล็กน้อยในแววตา
“วิชายุทธ์ที่สามารถบีบอัดรัศมีกระบี่จนถึงขีดสุดเช่นนี้… ช่างน่าสนใจจริงๆ!”
ฟึบ!
ในชั่วพริบตาที่หลิวเฟยแกว่งกระบี่ออกไป รัศมีกระบี่ที่บางเฉียบราวกับเส้นด้ายก็กำลังจะสลายตัวอีกครั้ง
“แย่แล้ว!”
ในห้วงเวลาสำคัญ เฟิงอู๋เฉินยื่นสองนิ้วออกมาก่อนพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
แปะ!
เขาใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางหนีบใบกระบี่ของหลิวเฟยไว้แน่น และในชั่วขณะนั้นเอง รัศมีกระบี่ที่กำลังจะระเบิดออก กลับค่อยๆ สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์
“เป็นไปได้อย่างไร!”
“การจะคงรัศมีกระบี่ที่มีความหนาแน่นสูงเช่นนี้ไว้ พร้อมกับโจมตีออกไปอย่างว่องไวราวสายฟ้า หากเจ้าต้องการใช้กระบวนท่านี้ให้สำเร็จ เจ้าต้องฝึกให้สามารถควบคุมสองสิ่งพร้อมกันได้เสียก่อน!”
“อะไรนะ?”
“จงตั้งสมาธิให้มั่น รักษารัศมีกระบี่ให้นิ่ง!”
ขณะที่กล่าว เฟิงอู๋เฉินพลิกข้อมือเปลี่ยนทิศทางของกระบี่ ก่อนสะบัดออกไปทางโลงศพด้านข้าง
ฉัวะ!
แม้ว่าปลายกระบี่ยังคงอยู่ห่างจากโลงศพถึงครึ่งฉื่อ แต่เมื่อรัศมีกระบี่กลับกรีดผ่าน โลงศพถูกตัดขาดไปมุมหนึ่งอย่างไร้ซึ่งเสียงใดๆ
“สะ…สำเร็จแล้ว…”
เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวเฟยถึงกับตื่นตะลึง
ด้วยการช่วยเหลือของเฟิงอู๋เฉิน นางสามารถใช้กระบวนท่านั้นได้สำเร็จ!
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ตื่นเต้นดี เงามืดสายหนึ่งพลันพุ่งเข้ามาในตำหนักใหญ่
เย่เซียวปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเฟิงอู๋เฉินอย่างเงียบเชียบ ก่อนยกหมัดขึ้นแล้วฟาดลงมาหมายจะซัดเข้ากะโหลกของอีกฝ่าย
“เจ้าบ้าเฟิง! เมื่อก่อนเจ้าทำให้ข้าต้องไปนอนในสุสาน ถึงเวลาที่ข้าจะเอาคืนเจ้าแล้ว!”
หมัดนี้กำลังจะเข้าถึงเป้าหมาย!
บนใบหน้าของเย่เซียวปรากฏรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
ทว่าก่อนที่เขาจะได้หัวเราะเป็นครั้งสุดท้าย ร่างของเฟิงอู๋เฉินก็พลันอันตรธานหายไปจากตำแหน่งเดิมในพริบตา
“อะไร?!”
“ช้าเกินไป!”
โครม!
เสียงกระแทกหนักดังขึ้น เย่เซียวลอยละลิ่วกลางอากาศราวกับแสดงกายกรรม ก่อนจะพุ่งกระแทกเข้ากับโลงศพอย่างจัง
ความเจ็บปวดทำให้เขากัดฟันแน่น หน้าเหยเกด้วยความทรมาน
ในขณะนั้นเอง เสิ่นหงอีก็เพิ่งสังเกตเห็นระดับพลังปัจจุบันของเฟิงอู๋เฉิน
“ขั้นปราณยุทธ์ระดับเจ็ด!”
ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน เขาทะลวงขึ้นมาถึงเจ็ดระดับติดต่อกัน!
ด้วยความเร็วเช่นนี้ ต่อให้เป็นในประวัติศาสตร์ของสำนักชิงเฉิน ก็ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน!
“ขั้นปราณยุทธ์ระดับเจ็ด…”
หลิวเฟยตะลึงงันไปชั่วขณะ นางพึมพำซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เดิมที นางคิดว่าในช่วงเดือนที่ผ่านมา นางคงสามารถไล่ตามเฟิงอู๋เฉินได้ทันแล้ว
แต่ใครจะรู้ว่า ความก้าวหน้าของเขากลับพุ่งทะยานไปไกลเสียยิ่งกว่าก่อน นำหน้าทั้งนางและเย่เซียวไปไกลสุดกู่!