ตอนที่ 24 ยากะเครียด

ภาพที่เปลี่ยนไป

นอกอาณาเขต

ปัง ปัง ปัง!

การโจมตีอันรุนแรงโจมตีอย่างหนักไปที่ลูกกลมยักษ์สีเลือด

เมเมและนานามิ คนหนึ่งถือขวานยักษ์ ส่วนอีกคนถือมีดยาว โจมตีอาณาเขตของวิญญาณคำสาประดับพิเศษอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งสองดูเคร่งเครียดมาก

บ้าเอ๊ย! นี่มันแย่จริงๆ!

วิญญาณคำสาปตัวนี้มันไร้ศีลธรรมจริงๆ!

เดิมที หากพวกเขาสามคนร่วมมือกัน พวกเขาจะสามารถฆ่าวิญญาณคำสาประดับพิเศษนี้ได้อย่างแน่นอน

แต่ใครจะคิดว่าวิญญาณคำสาประดับพิเศษนี้จะขับไล่พวกเขาออกจากอาณาเขตของมันโดยตรง

แล้วมันจงใจทิ้งเซี่ยหลิวและโชโกะที่ดูอ่อนแอไว้ข้างหลังเหรอ?

ใบหน้าของนานามิดูหนักอึ้ง : “อาณาเขตของวิญญาณคำสาประดับพิเศษไม่สามารถทำลายได้ในช่วงเวลาสั้นๆ”

เนื่องจากเป็นเด็กใหม่ในวงการ เซี่ยหลิวจะต้องไม่คุ้นเคยกับอาณาเขตอย่างแน่นอน ทำให้ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะยื้อไหวจนกว่ากำลังเสริมจะมาถึงหรือไม่

ส่วนโชโกะ...

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็กำหมัดแน่น

การโจมตีในอาณาเขตจะมีผลแบบแน่นอน และมันจะเล็งไปที่โชโกะแบบชัดเจน!

ดังนั้น เขาจึงแทบไม่สามารถคิดถึงความเป็นไปได้ในการมีชีวิตรอดของโชโกะได้เลย

“ไม่ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แน่ ผมจะติดต่อทางโรงเรียนให้ส่งอาวุธคุณไสยระดับพิเศษมา!”

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นจึงจะสามารถทำลายกำแพงอาณาเขตได้อย่างรวดเร็ว!

เมเมพยักหน้าอย่างจริงจังและเพิ่มความเข้มข้นในการโจมตีอีกครั้ง

แน่นอนว่าความกังวลหลักของเธอคือความปลอดภัยของโชโกะ

ในส่วนของเซี่ยหลิว เธอได้เห็น "ความสามารถเต็มที่" ของเขาแล้ว และจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาแน่นอน

แต่หากวิญญาณคำสาปใช้โชโกะเพื่อจำกัดเซี่ยหลิว มันคงจะเกิดเรื่องยุ่งยาก...

ณ โรงเรียนไสยเวทนครโตเกียว ห้องของอาจารย์ใหญ่

กริ๊งงงง!

ยากะ มาซามิจิ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

แต่เมื่อเขาเห็นว่าผู้โทรคือนานามิ เขาก็เริ่มสับสนเล็กน้อย

ทำไมเขาถึงโทรมาเวลานี้?

หลังจากรู้จักกันมานานหลายปี เก้าในสิบประโยคที่นานามิพูดทางโทรศัพท์ล้วนเป็นการบ่นว่าทำไมเขาถึงต้องทำงานล่วงเวลาอีกแล้ว

เขามองดูเวลา

‘สี่โมงกว่าเอง คิดจะเลิกงานแล้วเหรอ’

นอกจากเมเมที่รักเงิน ยังมีนานามิที่ปฏิเสธที่จะทำงานล่วงเวลา และเซี่ยหลิวที่เพิ่งมาเมื่อไม่นานมานี้เพียงเพราะที่นี่มีอาหารและที่พักฟรี

โอ้ย เหนื่อยจริงๆ!

แต่เขาก็รับโทรศัพท์ทันทีและพูดอย่างใจเย็นว่า "สวัสดี นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานนะ นานามิ"

“มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น ฟังผมให้ดีๆนะครับ...”

เสียงผู้ชายที่มีเสน่ห์ดังมาจากปลายสายอีกด้าน

…………

ไม่กี่นาทีต่อมา ยากะ มาซามิจิก็วางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ปัง

โต๊ะพัง!

"อิจิจิ! มานี่สิ!!!"

หลังจากที่เขาคำราม อิจิจิที่กำลังยืนเฝ้าประตูก็เดินเข้ามาพร้อมกับโค้งคำนับ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเหตุใดอาจารย์ใหฯ่จึงโกรธขึ้นมาทันใด

แต่แค่ก้มหัวไว้ก็พอ!

“ข้อมูลนั้นผิด วิญญาณคำสาประดับพิเศษนั้นเกิดมาจากความรัก!”

รูม่านตาของอิจิจิหดตัวลงอย่างรวดเร็ว

เพียงประโยคเดียว เขาก็เข้าใจได้ทันที

จบแล้ว! ข้อผิดพลาดด้านข่าวกรองนี้อาจตราบาปของฝ่ายข่าวกรองทั้งหมด

ยากะ มาซามิจิขว้างกุญแจแล้วพูดว่า "ส่งอาวุธคุณไสยระดับพิเศษมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย! ให้ไวเลยนะ!"

“ครับอาจารย์ใหญ่!”

หลังจากอิจิจิออกไป ยากะ มาซามิจิก็นั่งลงและเกาหัวของเขา

“นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย!”

หากคนพวกนี้เพียงแค่ประเมินเซี่ยหลิวก็คงจะดี แต่พวกเขายังพาโชโกะเข้ามาร่วมสนุกด้วย!

เล่นเกมสวมบทบาทครูอาจารย์บ้าอะไร?

ตอนแรกก็ไม่ได้มีอะไรหรอก แต่ตอนนี้มันดันมีแล้วนี่ไง!

ยิ่งเขาคิดเรื่องนี้มากขึ้น เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น

หากวิญญาณคำสาปนี้แค่เกิดมาจากความรักก็คงจะดี แต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็คือ มันดันมีอาณาเขตจริงๆ!

ขณะนี้ เซี่ยหลิวและโชโกะถูกขังอยู่ในอาณาเขต

คนหนึ่งตกอยู่ในอันตราย อีกคน...

"ทำไม......"

ยากะ มาซามิจิถอนหายใจยาว และในขณะนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะแก่ลงเล็กน้อย

‘โชโกะเอ้ย โชโกะ เธอมีความสำคัญไม่แพ้โกโจ ซาโตรุ’

เป็นสมบัติของวงการผู้ใช้คุณไสยทั้งหมด!

หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เขาคงต้องลงจากตำแหน่งอาจารย์ใหญ๋ และถ้าเขาจะโดนพวกเบื้องบนถลกหนังหัวก็คงจะไม่เรื่องแปลก!

นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาเครียดขนาดนี้

ครั้งแรกคือเมื่อเกะโทที่เป็นผู้ใช้คุณไสยระดับพิเศษทรยศต่อวงการผู้ใช้คุณไสย!

โอ้ ถ้าโกโจ ซาโตรุอยู่ที่นี่ก็คงดี

………..

ภายในอาณาเขต

วิญญาณคำสาประดับพิเศษยิ้มอย่างชั่วร้าย

เดิมทีมันตั้งใจจะฆ่าพวกเขาทั้งสี่คน แต่หลังจากสัมผัสถึงพลังของเมเมและนานามิแล้ว มันก็ใช้เหลี่ยมเล็กน้อย

เค้กมีขนาดใหญ่เกินไปที่จะกินหมดในคราวเดียว และหากคุณกินมากเกินไป คุณอาจจะกินจนตายได้

มันจึงยอมแพ้อย่างเด็ดขาดและเลือกที่จะอดเปรี้ยวไว้กินหวานด้วยการเก็บไอ้คนที่ดูอ่อนๆอย่างสองคนนี้ไว้ก่อน!

โชโกะมองไปยังสถานที่ที่เมเมเมและนานามิถูกส่งลอยไปเมื่อสักครู่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

‘บ้าเอ้ย! ฉันไม่คาดคิดว่าวิญญาณคำสาปจะฉลาดแกมโกงได้ขนาดนี้!’

‘เขาจงใจทิ้งฉันกับเซี่ยหลิวแล้วจะใช้ฉันเพื่อจำกัดเซี่ยหลิวงั้นเหรอ?’

เธอเหลือบมองเซี่ยหลิวที่ไม่มีสีหน้าใดๆ และกัดฟันแล้วพูดว่า "เซี่ยหลิว สิ่งสำคัญที่สุดคือการขับไล่วิญญาณคำสาป!"

ด้วยความแข็งแกร่งที่เซี่ยหลิวแสดงให้เห็น หากเขาจดจ่อกับการปัดเป่าวิญญาณคำสาปนี้ เขาก็อาจมีโอกาสชนะได้!

เธอไม่อยากกลายเป็นภาระที่น่ารำคาญ

ส่วนความปลอดภัยของตัวเธอเองน่ะเหรอ?

ก็ให้โชคชะตานำพาไป เมื่อมองย้อนกลับไปในชีวิตของเธอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอแทบจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องพยาบาลอย่างเดียว ยุ่งวุ่นวายตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

มันเพื่ออะไรกันล่ะ? มันเป็นหน้าที่ของเธอในฐานะผู้ใช้คุณไสยเหรอ?

ดูเหมือนเธอจะไม่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเลย

‘ฉันเองก็เริ่มเหนื่อยแล้วแหะ’

เซี่ยหลิวรู้แน่นอนว่าโชโกะหมายถึงอะไร

อย่างไรก็ตาม วิญญาณคำสาปนี้ดูเหมือนว่าจะทำผิดพลาดบางประการ

ดูเหมือนตัวเขาเองจะถูกประเมินต่ำไป

เขาเดินก้าวไปข้างหน้าโดยริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย : "เฮ้ ฉันให้แกคิดใหม่นะว่าใครจะล่าใคร ฉันนี่แหละคือผู้ล่า!"

ทันใดนั้น รูม่านตาที่เดิมเป็นสีดำก็เรืองแสงด้วยเลือดสีแดง และมีลายเส้นสีดำหมุนวน!

แสงสีแดงจากดวงตานั้นดูสว่างจนทำให้ท้องฟ้าที่เป็นสีแดงดูหม่นไปเลย!

บูม!

หัวใจของวิญญาณคำสาประดับพิเศษดูเหมือนจะถูกกระแทกด้วยค้อนขนาดใหญ่

แค่มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายก็เหมือนกับมีดาบคมกริบวางอยู่ที่คอ ซึ่งพร้อมจะพรากชีวิตมันไปได้ทุกเมื่อ!

วิญญาณคำสาประดับพิเศษถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ได้ตั้งใจ

มันเป็นภาพลวงตาใช่ไหม?

ไม่! มันจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองโดนขู่แบบนี้!

ไม่คิดเลย เจ้านี่ที่ดูอ่อนสุด จริงๆแล้วจะแข็งแกร่งขนาดนี้!

"ฉันจะกินเธอก่อนแล้วค่อยสู้กับแก!"

หลังจากพูดเช่นนี้ ร่างที่เหมือนโครงกระดูกของมันก็พังทลายลง และกระดูกที่อยู่ไม่ไกลจากเท้าของโชโกะก็เริ่มเคลื่อนไหว

เพียงพริบตา มันก็ควบแน่นเป็นร่างวิญญาณคำสาประดับพิเศษ

ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกระดูกนี้ มันสามารถปรับเปลี่ยนตัวเองได้ตลอดเวลา ทุกที่ ทุกเวลา และเปลี่ยนเป็นรูปแบบใดก็ได้!

ฟึบ!

มือกระดูกที่กลายเป็นมีดอันคมกริบที่ควบแน่นจากกระดูกแทงเข้าหาโชโกะ

"เซี่ยหลิว จังหวะนี้แหละ ฆ่ามันเลย!"

หลังจากพูดอย่างนั้น โชโกะก็หลับตา ใบหน้าสวยงามของเธอตึงเครียด และเธอแทบจะหยุดหายใจไปแล้ว

ขณะเดียวกัน เธอก็ได้เปิดใช้งานไสยเวทย้อนกลับในร่างกายของเธออย่างเงียบๆ

เธอหวังว่าเธอจะยื้อให้เธออยู่ได้นานที่สุดเพื่อจะให้โอกาสเซี่ยหลิวได้โจมตีอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด

"......เอ่อ?"

ความเจ็บปวดอย่างที่คาดหวังไม่ได้เกิดขึ้น เธอจึงค่อยๆลืมตาข้างหนึ่งอย่างระมัดระวัง

เธอเห็นว่ามีดกระดูกของวิญญาณคำสาปหยุดอยู่ห่างจากหัวใจของเธอประมาณสิบกว่าเซนติเมตร

ยิ่งกว่านั้น ร่างกายของวิญญาณคำสาปทั้งหมดก็ถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่เคลื่อนไหวเลย!

ถึงขนาดเห็นใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความกลัว ราวกับว่ามันกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส?

เธอจ้องดูเซี่ยหลิวด้วยความตกใจ: "นี่มัน... วิชาแช่แข็งร่างกายงั้นเหรอ?"

เขามีเทคนิควิชามากมายขนาดไหนกัน?

เซี่ยหลิวเดินเข้ามาใกล้ๆอย่างช้าๆ และหยิบลูกอมออกมาจากมิติคามุย

จากนั้นเขาก็ยิ้มและเอาบุหรี่ออกจากปากของโชโกะและแทนที่มันด้วยลูกอม

ระหว่างกระบวนการนี้ เธอไม่ได้ต่อต้านเลย และอนุญาตให้เซี่ยหลิวเอาลูกอมเข้าปากเธอแทนบุหรี่

“ใช่แล้ว ผู้หญิงจะดูดีขึ้นเมื่อพวกเธอไม่สูบบุหรี่”

เมื่อมองไปที่โชโกะซึ่งยังคงนิ่งและมึนงง เซี่ยหลิวก็พูดไม่ออก : “ฉันไม่ได้ใช้ภาพลวงตากับคุณซะหน่อย ทำไมคุณถึงดูเหมือนโดนไปด้วยล่ะ”

หลังจากพูดเช่นนี้ ร่างกายที่ตึงเครียดของโชโกะก็ผ่อนคลายลงในที่สุด เธออมลูกอมรสหวานและถามว่า

“นายเพิ่งพูดไปว่ามันถูกควบคุมโดยภาพลวงตาเหรอ?”

เธอจ้องมองเซี่ยหลิวด้วยความไม่เชื่อ

...........................

………………..

เพจ Facebook : Eeyore Translate