ตอนที่ 22 เขาพ่นไฟได้ด้วย?

พวกมันเร็วมากและมาถึงหน้าพวกเขาในพริบตา

ฟึบ ฟึบ ฟึบ

นั่นคือเสียงปีกของวิญญาณคำสาปที่พุ่งผ่านสายลม และยังเป็นเสียงกรงเล็บอันแหลมคมของมันที่ตัดผ่านอากาศอีกด้วย!

เมเมและคนอื่นๆขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เมื่อพิจารณาจากความผันผวนที่ปล่อยออกมาจากวิญญาณคำสาปเหล่านี้ พวกมันเกือบจะเป็นวิญญาณคำสาประดับ 1 แล้ว!

ในอดีต เมื่อพวกเขาทำภารกิจปัดเป่าวิญญาณสาประดับพิเศษ วิญญาณคำสาปลูกกระจ๊อกจะอยู่ที่ระดับ 2 ไม่มากเกินไปกว่านั้น

อย่างไรก็ตาม วิญญาณคำสาปเหล่านี้ที่อยู่ต่อหน้าพวกเขานั้นมีความใกล้เคียงกับวิญญาณคำสาประดับ 1 มากทีเดียว!

หลายคนไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย นี่คือการทดสอบของเซี่ยหลิว พวกเขาอยากรู้ว่าเซี่ยหลิวจะจัดการกับวิญญาณคำสาปเหล่านี้อย่างไร

มันคงจะเป็นการบิดเบือนอวกาศแปลกๆของเขาใช่ไหม?

อย่างไรก็ตาม เซี่ยหลิวกระโดดขึ้นไปและลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างช้าๆ พร้อมมองไปที่วิญญาณคำสาปประมาณสิบตนที่พุ่งเข้าใส่เขาจากเบื้องล่าง

ภายใต้สายตาที่งุนงงของคนทั้งสาม เขาปรบมือและพองแก้ม

จักระเปรียบเสมือนน้ำพุที่พุ่งพล่านมารวมตัวอยู่ในลำคอ!

"คาถาไฟ มหาเพลิงผลาญ!"

ฟื้ม!!

เปลวเพลิงสีแดงพุ่งออกมา และเมื่อเปลวเพลิงสัมผัสอากาศ มันก็ขยายตัวขึ้นทันทีเป็น 20 เท่าของขนาดเดิม!

เปลวเพลิงลุกไหม้เป็นทะเลเพลิงยาวกว่าร้อยเมตรทันที กลืนกินวิญญาณคำสาปเบื้องล่าง!

คลื่นความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวแผดเผาผิวหนังของคนที่อยู่เบื้องหลังเขาจนเจ็บราวกับว่าถูกไฟเผา

ดวงตาของทั้งสามคนที่เหลือกดตัวลง จากนั้นก็รีบถอยห่าง!

เมเมยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนและร่ายวิชาป้องกัน ทำให้สามารถป้องกันผลกระทบจากการโจมตีของเซี่ยหลิวได้!

นี่คือวิชานินจาอันโด่งดังของมาดาระ!

ต้องใช้นินจานับพันใช้คาถาน้ำในเวลาเดียวกันเพื่อต่อต้านมัน!

แน่นอนว่าปริมาณไสยเวท (จักระ) ของเซี่ยหลิวในปัจจุบันนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้ท่านี้มันน่ากลัวเหมือนกับที่มาดาระใช้ได้

แต่ถึงกระนั้นพลังนี้ก็น่าสะพรึงกลัวมากพอแล้ว

ไฟพ่นออกมายาวนาน10วินาทีก่อนจะหยุด

คนที่เหลือมองดูรอบๆ ก่อนจะพบว่าทั่วพื้นที่นั้นไม่มีวิญญาณคำสาปหลงเหลืออยู่แล้ว

พื้นดินที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวไฟกลายเป็นสีดำไหม้ และมีควันดำจางๆลอยออกมา

ในอากาศยังคงมีกลิ่นเนื้อไหม้จางๆ ซึ่งน่าจะมาจากวิญญาณคำสาป...

แต่ไม่นาน พวกมันก็ถูกเผาจนไม่เหลือซากเนื่องจากอุณหภูมิที่สูงอย่างต่อเนื่อง จนไม่มีขี้เถ้าเหลืออยู่เลย

"ฟู่ว......"

เซี่ยหลิวลงสู่พื้นอย่างช้าๆ และถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

ความรู้สึกเมื่อได้แสดงวิชานินจาครั้งแรกนั้นค่อนข้างดี ยกเว้นว่าแก้มของเขารู้สึกเจ็บเล็กน้อย

เอ่อ... อีกประเด็นหนึ่งที่ควรสังเกตก็คือ ปริมาณจักระที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นไม่ได้รับการควบคุมที่ดีนัก และถูกใช้ไปในคราวเดียวมากเกินไป

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่เหมือนกับมาดาระผู้ซึ่งมีจักระที่แทบจะไร้ขีดจำกัด

ดูเหมือนว่าเขาต้องฝึกฝนมากขึ้น ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถทนต่ออัตตราการใช้จักระเช่นนี้ได้

เมื่อรู้สึกถึงจักระที่เหลืออยู่ในร่างกาย เซี่ยหลิวก็นึกถึงอาจารย์คาคาชิที่มีจักระต่ำ

เซี่ยหลิวก้มหัวลงและพึมพำกับตัวเอง : "โอ้ ถ้าฉันสามารถใช้จักระได้แบบไม่มีที่สิ้นสุดก็คงดี"

‘ลืมมันไปเถอะ อย่าตั้งเป้าไว้สูงเกินไป เพียงแค่ทำไปทีละขั้นตอน อาจจะมีบางอย่างแบบนี้ในภารกิจต่อไปหรือในร้านค้าก็ได้?’

“เห้ พวกคุณยืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น เดินต่อกันเถอะ พวกเรายังไม่เจอวิญญาณคำสาประดับพิเศษเลย”

“นอกจากนี้ ทำไมถึงไปอยู่ไกลขนาดนั้น?”

เขาจ้องดูคนสามคนที่ถอยหนีออกไปหลายสิบเมตรด้านหลังเขาและจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า

เมื่อเขาพูดจบ คนทั้งสามก็ฟืื้นคืนสติของตน

เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์อันน่าสยดสยองที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ พวกเขายังคงรู้สึกกลัวและอดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ

“พี่สาวเมเม… เขาเป็นแค่ผู้ใช้คุณไสยระดับหนึ่งจริงๆเหรอ?”

โชโกะจับแขนเมเมแล้วถามออกมา

ที่หางตาของเธอมีน้ำตา ซึ่งเป็นน้ำตาที่หลั่งออกมาจากต่อมน้ำตาที่ได้รับผลกระทบจากคลื่นความร้อน

เธอจ้องดูเซี่ยหลิวราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเซี่ยหลิวลงมือ

ในความคิดของเธอ เซี่ยหลิวมีความสามารถมาก แต่อย่างมากก็คงไม่ต่างกับนานามิ และอาจจะแย่กว่าเมเมด้วยซ้ำ

แต่หลังจากประสบการณ์ครั้งนี้ ทำให้เธอได้เข้าใจเซี่ยหลิวมากขึ้น

ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ไม่รู้ว่าจะกางม่านยังไงด้วยซ้ำ แต่ในชั่วพริบตา เขาก็ปลดปล่อยเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวออกมาได้?

ไม่! นี่ไม่ใช่เปลวไฟอีกต่อไป แต่เป็นทะเลเพลิง!

เมเมไม่รู้จะตอบอย่างไรในตอนนี้ ตอนนี้เธออ้าปากค้างเล็กน้อยและจ้องมองเซี่ยหลิวด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

เด็กคนนี้ยังมีความลับอีกกี่อย่าง? หรือจริงๆแล้วเขาเป็นใครกันแน่?

คาถาอวกาศประหลาด พลังบงการจิตใจผู้คน ภาพลวงตาที่ไม่สามารถป้องกันได้ และตอนนี้ยังมีทะเลเพลิงที่พ่นออกมาจากปากโดยตรง?!

และทักษะกายภาพของอีกฝ่ายก็ไม่ด้อยไปกว่าเธอเลย!

นี่เขาไร้ซึ่งจุดบอดเลยหรอ?

มีอะไรที่เขาทำไม่ได้บ้าง? แม้แต่โกโจ ซาโตรุที่มีริคุกันก็ยังไม่ถึงขนาดนี้ตอนอายุเท่านี้จริงไหม?

เมื่อมองย้อนกลับไปในคืนนั้น เธอรู้สึกโชคดีจริงๆ

หากเซี่ยหลิวต้องการฆ่าใครสักคนเพื่อปิดปากจริงๆ เธอจะสามารถหนีจากเขาได้หรือไม่?

ไอ้ยากะ มาซามิจินี่ก็หาทำ ปล่อยให้เธอมาเฝ้าติดตามคนแบบนี้ได้!

นานามิผู้ที่ใจเย็นอยู่เสมอ กล่าวว่า “คุณเมเม นี่ผมตาฝาดไปรึเปล่า ผมรู้สึกว่าตัวเองคงไม่สามารถเอาชนะเซี่ยหลิวได้”

ในความคิดของเขา หากอีกฝ่ายใช้ท่านั้นกับเขา เขาคงไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อย่างแน่นอน

และผลที่ตามมาจากการโดนเผา...

เมเม : “ไม่ต้องไปคิดอะไร ไปต่อกันเถอะ!”

เซี่ยหลิวเดินเข้ามาต่อหน้าคนทั้งสามคนและกระตุ้นพวกเขาว่า "เฮ้ อย่าเอาแต่ยืนงงสิ รีบตามครูมาปัดเป่าวิญญาณคำสาประดับพิเศษซะ"

เขายังมีธุระต้องทำกับสุคุนะต่ออีกนะ

………………

ตัดภาพมาที่วิวชายหาดอันสวยงาม

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีฟ้า สวมแว่นกันแดด และมีรอยเย็บเต็มหน้า นอนสบายๆบนเก้าอี้ชายหาด เพลิดเพลินไปกับแสงแดด

ชายที่ว่าคือมาฮิโตะ!

“นายนี่มันเหลือเกินจริงๆ เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะรอให้ฮานามิและโจโกะมาถึงก่อนถึงจะลงมือร่วมกันไม่ใช่หรอ?”

เสียงอันนุ่มนวลของเกะโท สึงุรุ (เคนจาคุ) ดังอยู่ข้างหูของมาฮิโตะ

น้ำเสียงเป็นเพียงการหยอกล้อ ไม่ได้กล่าวโทษจริงจัง

มาฮิโตะยิ้มและโบกมือ : "มันเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยก่อนที่อาหารจานหลักจะเริ่มต้น ฉันแค่ต้องการทดสอบว่าคำสาปแบบไหนจะบิดเบี้ยวและทรงพลังได้มากที่สุด"

“นายไม่อยากรู้เหรอ?”

“ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ความรักไง มันทรงพลังที่สุดแล้ว”

‘เกะโท สุงุรุ’ ชัดเจนมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ร่างกายนี้เคยเป็นผู้ใช้คุณไสยระดับสูงมาก่อน

แต่ท้ายที่สุด เขาก็ยังคงพ่ายแพ้ต่อพลังแห่งความรักอันบริสุทธิ์

“ก็นั่นแหละ ฉันเบื่อพอดี เลยได้ลองสร้างอะไรที่บิดเบี้ยวอย่างความรักขึ้นมาได้”

มันคงจะดีหากเจ้านั่นสามารถฆ่าผู้ใช้คุณไสยระดับหนึ่งได้สักสองสามคน แล้วโกโจ ซาโตรุจะได้โผล่หัวออกมา

นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะให้มาฮิโตะและวิญญาณคำสาปตนอื่นๆได้เห็นว่าชายผู้สามารถปราบโลกแห่งคุณไสยทั้งหมดได้เพียงลำพังนั้นน่ากลัวขนาดไหน

“ว่าแต่ มาฮิโตะ” เคนจาคุมองไปที่มาฮิโตะแล้วพูด “นายสร้างวิญญาณต้องสาประดับพิเศษแบบนั้นได้ยังไง?”

“ฮ่าๆ จริงๆแล้วมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย”

“เขาเป็นคนงานถูกเจ้านายเอาเปรียบ และภรรยาสุดที่รักของเขาก็ถูกเจ้านายของเขาข่มขืนเพราะความสวยของเธอ แถมเขายังถูกมอบหมายให้ทำงานเสี่ยงอันตรายทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง และโชคร้ายที่พลัดตกเสียชีวิต!”

“ฮ่าๆๆ นายคิดว่าไงล่ะ มนุษย์ในโลกนี้น่ากลัวกว่าวิญญาณคำสาปเยอะเลยใช่ไหมล่ะ”

เมื่อพูดเช่นนี้แล้ว มาฮิโตะก็ยืนขึ้น หันหน้าไปทางทะเล กางแขนออก ปล่อยให้ลมทะเลพัดผ่านแก้ม ผมสีเงินยาวของเขาปลิวไสวในสายลม

“ความสกปรก ความเห็นแก่ตัว ความอิจฉา ความโลภ และอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่พูดไปก็คงไม่หมด พวกที่มีสิ่งเหล่านี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้ที่อยู่อาศัยบนโลกนี้”

“เคนจาคุ ฉันรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆว่าทุกสิ่งที่เราทำนั้นยุติธรรม และการดำรงอยู่ของเราก็สมควร...”

“เรากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง!”

เคนจาคุยิ้มอย่างรู้ทัน : “แล้วนายทำอะไรไป?”

มาฮิโตะพูดด้วยน้ำเสียงอันชั่วร้ายว่า “ฉันแค่พูดเรื่องโกหกที่สวยงามให้กับคนงานคนนั้นฟัง”

"ตัวอย่างเช่น หากเขาฆ่าคน 100,000 คนและเก็บเลือดของพวกเขา เขาก็จะสามารถชุบชีวิตคนรักของเขาขึ้นมาได้"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! อัจฉริยะจริงๆ!"</br >