ตอนที่ 15 เมเมตกตะลึง

“ฮ่าๆ แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าพวกเราจะทำอะไรแกไม่ได้ แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าแกจะเดินออกจากอาคารนี้ได้แบบมีชีวิต?”

เมื่อชายวัยกลางคนที่มีผมสีแดงเพลิงพูดจบ

บูม!

ด้วยพลังไสยเวทที่ระเบิดออกมา ทำให้ห้องที่มืดสลัวสว่างขึ้นทันที!

ชายชุดดำมากกว่าสิบคนปลดปล่อยพลังไสยเวทของพวกเขาโดยไม่กั๊กไว้เลยแม้แต่น้อย และสีของพลังไสยเวทของแต่ละคนก็แตกต่างกัน

มีชายร่างใหญ่สองคนฉีกเสื้อของพวกเขาออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตเกินควร และถืออาวุธไสยเวทที่เหมือนมีดสั้นอยู่ในมือ!

หัวหน้านักสาปแช่งยิ้มเยาะ

ถึงจะเป็นผู้ใช้คุณไสยระดับ 1 ก็ตาม แต่นี่มันอาณาเขตของเขานี่นา!

ไม่เพียงแต่จะมีพื้นที่จำกัดเท่านั้น นอกจากนี้… เขาเหลือบมองไปทางดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย

ที่นั่นมีมือปืนที่ถือปืนไรเฟิลพร้อมตัวเก็บเสียงประจำในตำแหน่งแล้ว แถมกระสุนยังเป็นแบบเจาะเกราะอีกด้วย!

ท่ามกลางความโกลาหลของการต่อสู้ อีกฝ่ายสามารถหาเวลาที่เหมาะสมในการยิงหัวของผู้บุกรุกได้! แม้แต่ผู้ใช้คุณไสยระดับ 1 ก็ยังต้องตายหากไม่ระวัง!

เขาจะค่อยๆไต่เต้าขึ้นไปทีละขั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา และกลายมาเป็นหัวหน้าของนักสาปแช่งได้อย่างไรหากไม่มีวิธีการพิเศษบางอย่าง?

และหากอีกฝ่ายเป็นผู้ใช้คุณไสยระดับ 1 จริงๆ เขาก็จะสามารถใช้ร่างอีกฝ่ายในการเสริมพลังเขาได้มหาศาลเลยจริงไหม?

“ไป! ไปฆ่ามันซะ!”

ด้วยคำสั่งของเขา นักสาปแช่งกว่า 10 คนก็เปิดฉากโจมตีพร้อมๆ กัน

ในชั่วขณะหนึ่ง การโจมตีด้วยไสยเวททั้งหมดก็เข้าปกคลุมร่างของเซี่ยหลิวทันที

ใต้หน้ากากสีขาว มุมปากของเซี่ยหลิวโค้งเล็กน้อย เขาไม่หลบและปล่อยให้พวกมันโจมตี

บูม บูม บูม!!

จากภาพนอกจะเห็นเลยว่าชั้นบนสุดของอาคารนี้เต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีสัน

เมื่อควันและฝุ่นจางลง ก็เห็นกำแพงที่พังทลาย พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมบ่อ แต่เซี่ยหลิวกลับไม่ได้รับอันตรายเลย

อะไรกัน?!

เมื่อเห็นฉากนี้ทุกคนก็ตะลึง!

มีการโจมตีอย่างรุนแรงเกิดขึ้นตลอดเวลา แต่อีกฝ่ายกลับไม่เป็นอะไรเลยเนี่ยนะ?

ถึงจะเป็นระดับพิเศษก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีผลกระทบใดๆเลยจริงไหม?

มีเพียงหัวหน้าของนักสาปแช่งเท่านั้นที่ตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ในตอนนี้

เขาไม่คิดเลยว่าบนโลกใบนี้จะมีคุณไสยที่ทำให้การโจมตีใดๆก็ตามไร้ผล

แต่ไม่เป็นไร มีมือปืนประจำตำแหน่งอยู่แล้ว ยังไงอีกฝ่ายก็คงรอดจากการโจมตีไม่ได้ไปซะทุกอย่างหรอก!

ฟึบ!

ชายร่างใหญ่สองคนถืออาวุธคุณไสยปรากฏตัวและมาถึงทั้งสองฝั่งของเซี่ยหลิว

แสงสะท้อนของคมมีดปรากฏขึ้นพร้อมกัน! อย่างไรก็ตาม ความเร็วดังกล่าวไม่เพียงพอที่จะหลุดรอดไปจากเนตรวงแหวนได้

เซี่ยหลิวหยิบพัดทรงกลมที่อยู่ด้านหลังเขาออกมาและฟาดมันไปราวกับดาบอันคมกริบ!

เกร้ง!

อาวุธคุณไสยทั้งสองชิ้นตกลงบนพื้น และชายร่างใหญ่ทั้งสองก็ถูกตัดเป็นสองส่วน!

เลือดสาดกระจายไปทั่วผนังทั้งสองด้านจนเป็นสีแดงสด

เซี่ยหลิวเก็บอาวุธไสยเวททั้งสองไว้ในมิติคามุย แม้ว่ามันจะดูไม่ได้มีระดับสูงนัก แต่มันก็ยังเป็นอาวุธไสยเวทอยู่ดี ดังนั้นมันยังมีค่าอยู่

พอดีว่าในห้องพักของเขากำลังขาดมีดปอกผลไม้พอดี

เมื่อเห็นว่าลูกน้องที่มีความสามารถซึ่งติดตามเขามาหลายปีถูกตัดเป็นสองท่อน หัวหน้าของนักสาปแช่งก็โกรธมาก!

"ฆ่ามันซะ!"

เสียงคำรามนี้ดังไปทั่วทั้งอาคาร!

ทันใดนั้น นักสาปแช่งนับร้อยก็วิ่งเข้าหาเซี่ยหลิวจากทั้งสองด้าน

“ดูให้ดีๆล่ะ ฉันจะจัดการให้ไว”

เซียหลิวถอยกลับไปที่หน้าต่างและเอื้อมมือไปลูบอีกาที่เกาะอยู่บนขอบหน้าต่าง

ภายใต้หน้ากาก ดวงตาที่ลึกล้ำของเขาจับจ้องไปที่ฝูงชน : ‘ฮ่าๆ แกอยากใช้กลยุทธ์คลื่นมนุษย์เพื่อโจมตีฉันงั้นเหรอ? งั้นฉันจะให้พวกแกได้สัมผัสถึงความสิ้นหวัง!’

เนตรวงแหวนของเขาจ้องมองไปที่ฝูงชน!

จงดำดิ่งสู่โลกแห่งความฝันไปซะ!

ผู้ที่รายล้อมเขาล้วนเป็นนักสาปแช่ง และใครก็ตามที่สบตากับเซี่ยหลิวก็จะตกอยู่ภายใต้คาถาทันที

ไม่มีทางที่จะดิ้นรนได้!

ท่ามกลางนักสาปแช่งทั้งหลาย มีหลายคนที่มีแววตาว่างเปล่าไปแล้ว เหมือนกับหุ่นเชิดที่ถูกคนอื่นควบคุม!

ก่อนที่คนที่เหลือจะทันได้สัมผัสเซี่ยหลิว ก็มีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น!

“แม่งเอ้ย!”

คนที่กรีดร้องโดนดาบเสียบอยู่

“นี่! แก...”

ด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกแทง แทบทุกส่วนของร่างกาย หรือแม้แต่ทวารหนักของเขาถูกแทงอย่างโหดร้ายโดยเพื่อนนักสาปแช่งที่ไว้ใจได้ของเขา!

“ไอ้เวรเอ๊ย!” หัวหน้านักสาปแช่งสบถออกมาและตะโกนว่า “อย่ามองเข้าไปในดวงตาของเขา!”

อย่างไรก็ตาม มันสายเกินไปแล้ว มีเสียงลมหวีดดังขึ้นข้างหูของเขา

เขาหลบอย่างรวดเร็ว

บูม!

ขวานยักษ์ฝังอยู่ในกำแพง หากเขาหลบไม่ทัน หัวเขาคงถูกตัดขาดไปแล้ว!

ผู้ที่ทำเช่นนี้คือผู้ช่วยผู้รับผิดชอบในการวิจัยวิญญาณคำสาปเทียม แต่ขณะนี้ เขากำลังถูกควบคุมโดยภาพลวงตาอย่างเห็นได้ชัด

"ต้องขอโทษด้วยนะไอน้อง"

หัวหน้าของนักสาปแช่งได้รวบรวมพลังไสยเวทและสังหารอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

พวกเขาคือผู้คนที่ติดตามเขามาโดยตลอด ผ่านมาแล้วทั้งวิญญาณคำสาปหรือถูกผู้ใช้คุณไสยตามล่า แต่พวกเขาก็ผ่านมาด้วยกัน แต่สุดท้ายต้องมาฆ่ากันเอง!

แม้ว่าตอนนี้เขาจะโกรธมาก แต่เขากลับกลัวมากกว่า!

ชายสวมหน้ากากลึกลับนี้คือใคร?

แค่จ้องมอง เขาก็สามารถควบคุมลูกน้องของเขามากมายให้ฆ่ากันเองได้

มันเกินเหตุไปมาก!

แม้แต่ริคุกันก็ทำแบบนี้ไม่ได้!

ต่อให้เขาลงมือก็คงไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ให้อีกฝ่ายได้แน่ เพราะงั้นตอนนี้เขาคงทำได้แค่ฝากความหวังไว้ที่มือปืนเท่านั้น

อีกฝ่ายคงนึกไม่ถึงหรอกว่าจะมีมือปืนซุ่มยิงอยู่ เพราะงั้นเจาต้องตั้งตัวไม่ทันแน่!

ในไม่ช้า ภายใต้ภาพลวงตาของเซี่ยหลิว เหล่านักสาปแช่งทั้งหมดก็ตายไป

ทั้งห้องนั้นท่วมไปด้วยเลือด

ศพบางส่วนอยู่บนพื้น บนกำแพง และบางส่วนเป็นเนื้อเละติดตรงเพดาน วิธีการตายของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ฆ่ากันเอง ส่วนศพที่ติดอยู่บนเพดานคือพวกที่ถูกเขาพัดด้วยพัดทรงกลม

สนุกใช้ได้

ดวงตาของเซี่ยหลิวหรี่ลง : "เหลือแค่แกแล้ว หัวหน้าที่ไร้ซึ่งลูกน้อง"

เขาพุ่งไปข้างหน้าและตรึงหัวหน้านักสาปแช่งไว้กับผนังทันที

“ฉันเพิ่งได้ยินจากที่ประตูว่าแกกำลังสร้างวิญญาณคำสาปเทียมอยู่เหรอ ห้องทดลองอยู่ที่ไหน บอกมาดีๆ อย่างให้ฉันต้องใช้ภาพลวงตากับแก”

เสียงอันเฉยชาดังขึ้นที่หูของหัวหน้านักสาปแช่ง ราวกับเป็นเสียงกระซิบของปีศาจ

วันนี้เซี่ยหลิวใช้พลังของเนตรวงแหวนมากไปหน่อยจนมันเริ่มจะเจ็บนิดๆแล้ว

แม้ว่าหน้ากากของเขาจะสามารถฟื้นฟูพลังของดวงตาได้ก็ตาม แต่มันก็ช้ามากจริงๆ...

ใบหน้าของหัวหน้านักสาปแช่งเต็มไปด้วยความดุร้าย แต่เขากลับฝืนยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมา : "ฮ่าๆ แกไม่มีโอกาสได้รู้หรอก..."

ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีในการโจมตีด้วยการซุ่มยิง เขาเชื่อว่าปืนจะลั่นและหัวอีกฝ่ายจะระเบิดในไม่ช้า!

สิ่งที่เขาต้องทำคือดึงดูดความสนใจของอีกฝ่ายไว้!

เซียหลิว : "จริงเหรอ? แต่ฉันคิดว่ามือปืนของแกคงเหนื่อยกับการนอนซุ่มแล้วละมั้ง?"

ทันทีที่คำเหล่านี้หลุดออกมา ม่านตาของหัวหน้านักสาปแช่งก็หดลงเท่าเข็ม!

เป็นไปได้ยังไง! เขารู้ได้ยังไง?

อีกฝ่ายรู้ไพ่ตายใบสุดท้ายของเขาจริงๆ!

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงอย่างยิ่งของอีกฝ่าย เซียหลิวหันหัวช้าๆ และมองไปที่อาคารสูงในระยะไกล

เวลาเดียวกัน

บนตึกสูงฝั่งตรงข้าม มือปืนที่กลมกลืนไปกับยามค่ำคืนค่อยๆกดเหนี่ยวไกปืน

ตอนนี้คือโอกาสที่สมบูรณ์แบบ!

"หึๆ"

เมเมรวบรวมพลังไสยเวทไว้ที่ปลายนิ้วของเธอ จากนั้นก็มีอีกาปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆบนฝ่ามือของเธอ

เธอมองผ่านฝูงกาและพบเห็นการต่อสู้อันดุเดือด

ความสามารถในการป้องกันการตรวจจับอันน่าสะพรึงกลัว และภาพลวงตาที่ใช้ในการควบคุมจิตใจของผู้อื่น

น่ากลัวมากจริงๆ ผิดจากหน้าตาที่แสนอ่อนโยนของเขามาก

เมื่อสักครู่ที่เซี่ยหลิวก้าวถอยกลับไปที่หน้าต่างและลูบอีกา เธอจึงได้เข้าใจ

ปรากฏว่าการสอดแนมที่เธอภูมิใจมากนั้นถูกค้นพบเมื่อนานมาแล้ว

‘เพราะไม่อยากเปิดเผยตัวตนเหรอ? น่าหงุดหงิดจริงๆ~’

อย่างไรก็ตาม เขายังเด็กเกินไปและขาดประสบการณ์

เขาไม่รู้ว่ากระสุนนัดหนึ่งจะกระแทกหัวของตัวเองด้วยซ้ำ

“อืมม~ ช่วยเขาครั้งนี้ แล้วค่อยไปเก็บเงินจากเขาทีหลัง”

กา!

อีกาตัวหนึ่งพุ่งเข้าหามือปืนที่กำลังจะเหนี่ยวไกปืน ด้วยความเร็วไม่ต่างจากกระสุนปืนเลย!

แต่ในช่วงเวลาถัดมา ดวงตาของเมเมก็เบิกกว้างขึ้น และริมฝีปากสีแดงของเธอก็เปิดออกกว้างด้วยความตกตะลึง!