ตอนที่ 5 มีอาหารกับที่พักฟรีไม่ใช่เหรอ?
ตอนที่ 5 มีอาหารกับที่พักฟรีไม่ใช่เหรอ?
ชานเมืองของโตเกียว
โรงเรียนไสยเวทตั้งอยู่ในพื้นที่บริเวณภูเขาที่มีประชากรเบาบาง
อิตาโดริจัดการกับงานศพของปู่ของเขาเรียบร้อยแล้ว และโกโจ ซาโตรุก็ช่วยอิตาโดริด้วยตัวของเขาเองเช่นกัน
โทษประหารชีวิตได้ถูกเปลี่ยนจากการประหารชีวิตทันทีเป็นโทษรอประหารชีวิต
อิตาโดริมองไปรอบๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ที่นี่คือโรงเรียนไสยเวทหรอ ทำไมมันถึงดูเหมือนป่าช้าเลยล่ะ"
โกโจ ซาโตรุ : "ทำตัวให้ชินไว้เถอะ จะไปสร้างสถานที่แบบนี้ไว้ใจกลางเมืองมันก็ใช่เรื่องอ่ะนะ"
จากนั้น อิตาโดริก็หันความสนใจไปที่เซี่ยหลิว : "เซี่ยหลิวสุดยอดจริงๆ สามารถจัดการสุคุนะไว้ได้อย่างอยู่หมัดเลย!"
เซียหลิวตบไหล่อิตาโดริ
ตอนนั้นเขาเกือบลืมไปแล้วว่าสุคุนะกำลังครอบครองร่างของอิตาโดริอยู่ ถ้าคามุยโดนหัวและสุคุนะไม่หลบ อิตาโดริคง...
เขาหันกลับไปมองแขนที่เคยขาดไปของอีกฝ่าย โชคดีที่สุคุนะใช้ไสยเวทย้อนกลับเพื่อช่วยให้อีกฝ่ายฟื้นตัวได้
อิตาโดริถามด้วยความสับสน “ว่าแต่ ฟุชิงุโระอยู่ที่ไหน?”
โกโจ ซาโตรุเอามือประคองหัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เขาได้รับบาดเจ็บภายในและได้รับการรักษาแล้ว ตอนนี้เขาคงกำลังพักผ่อนอยู่่น่ะ”
จากนั้นเขาก็มองไปที่ทั้งอิตาโดริและเซี่ยหลิวและอธิบายข้อมูลต่างๆในโรงเรียนให้ทั้งคู่ฟัง
หลังจากคุยกันไปสักพัก ทั้งสามก็เดินมาถึงประตูที่ดูโบราณๆ
มีอักษรขนาดใหญ่สลักไว้ว่า ‘โรงเรียนเฉพาะทางไสยเวทนครโตเกียว’
“เอาล่ะ พวกนายทั้งสองคนก็ทำตัวดีๆกันหน่อยล่ะ ถ้าอาจารย์ใหญ่ไม่พอใจ เขาอาจปฏิเสธไม่ให้เข้าเรียนก็ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อิตาโดริก็กุมหัวและตะโกนว่า “ฉันโดนปฏิเสธไม่ได้เด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะถูกประหารชีวิตทันที!!”
โกโจ ซาโตรุ : “อย่ากลัวเลย อาจารย์ใหญ่เป็นคนใจดีมาก”
ในไม่ช้า ทั้งสามคนก็เข้ามาในห้องที่มีลานกว้างขนาดใหญ่
ภายในบ้านมีเพียงแสงสลัวๆ ต้องอาศัยเทียนไขในการเพิ่มความสว่าง และทั้งบ้านเต็มไปด้วยตุ๊กตาที่มีท่าทางแปลกๆ
"มาสายนะ ซาโตรุ!"
"นายมาสายแปดนาที"
อิตาโดริถึงกับตกตะลึง
เขาเห็นชายชราร่างกำยำนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้า มือของเขากำลังถักตุ๊กตาอย่างขะมักเขม้น
ลุงหน้าตาจริงจังนั่งทำตุ๊กตาน่ารักจริงเหรอ???
ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกันอะไรเช่นนี้?
เซียหลิวมองไปรอบๆอย่างสงบ
เขารู้ดีว่าตุ๊กตาที่วางอยู่เต็มไปหมดนั้นไม่ใช่ตุ๊กตาธรรมดา แต่เป็นตุ๊กตาต้องสาปที่ยากะ มาซามิจิเป็นคนทำขึ้นมาเองต่างหาก! ตุ๊กตาพวกนี้ไม่ควรถูกประเมินต่ำไป
นี่คือชายที่แข็งแกร่งที่สุดในศาสตร์หุ่นเชิดแห่งโลกผู้ใช้คุณไสยนี้!
แน่นอนว่าขั้นตอนต่อไปก็คงเป็นการอบรมอิตาโดริ
ยากะมองเซี่ยหลิวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นจึงพูดกับโกโจ ซาโตรุต่อว่า "รอบนี้ฉันจะไม่ว่าอะไร แต่ช่วยแก้นิสัยชอบมาสายของนายด้วยนะ"
“เก็บแรงที่จะใช้บ่นไว้เถอะ เพราะต่อไปอาจจะต้องเหนื่อยหน่อยนะครับ”
โกโจ ซาโตรุวางมือบนไหล่ของเซียหลิว ดูเหมือนเขากำลังเพลิดเพลินไปกับการแสดงดีๆ
“ขอแนะนำตัวก่อนนะ นี่คืออาจารย์ใหญ่ของเรา ยากะ มาซามิจินั่นเอง งานอดิเรกของเขาคือการถักตุ๊กตาน่ารักและเซ็กซี่~”
"ถ้าพวกนายมีความต้องการในเรื่องอย่างว่า สามารถติดต่ออาจารย์ใหญ่เป็นการส่วนตัวเพื่อปรับแต่งให้ตรงตามความต้องการของพวกนายได้นะ~"
โกโจ ซาโตรุพูดติดตลก
ยากะ มาซามิจิกัดฟันแล้วพูดว่า “หยุดนะ ฉันเป็นอาจารย์ใหญ่นะ! ให้เกียรติฉันหน่อยเถอะ”
จากนั้นเขาก็ค่อยๆยืนขึ้น เดินไปข้างหน้า จ้องมองเซี่ยหลิวอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็มุ่งเป้าไปที่อิตาโดริ
“นายสินะ ภาชนะของสุคุนะ? นายนี่เป็นระเบิดเวลาจริงๆ”
อิทาโดริโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและพูดอย่างประหม่า : "ผมเองครับ! ฝากตัวด้วยนะครับ!"
“นายมาทำอะไรที่นี่?”
อิตาโดริ: “เอ่อ…สัมภาษณ์ครับ?”
“ฉันถามนายว่ามีจุดประสงค์อะไรถึงได้มาเรียนที่โรงเรียนไสยเวท?”
เมื่อถูกถาม อิตาโดริก็ดูสับสนไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบตามความรู้สึกในใจของเขา
โกโจ ซาโตรุส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ กางมือไปทางเซี่ยหลิวและบ่นว่า "เห้อ! มันกำลังเริ่มแล้ว"
เซี่ยหลิวกำลังมองหาตุ๊กตาและในที่สุดก็จับจองตุ๊กตาสีชมพูที่มีผมทรงโพนี่เทล
คามุย!
อวกาศบิดเบี้ยว และตุ๊กตาถูกดูดเข้าไปในคามุยอย่างเงียบๆ
ตอนนี้เขารู้สึกเบื่อมาก เขาคงต้องหาตุ๊กตาไว้กอดตอนนอนหลับตอนกลางคืน
“เอ่อ…” โกโจ ซาโตรุกระซิบที่หูเขา “ฉันอยากได้อันที่มีผมห้อยลงมาตรงหน้าผาก”
เมื่อมองตามทิศทางนิ้วของโกโจ ซาโตรุ เซี่ยหลิวก็ตกตะลึง
ทำไมทรงผมนี้ถึงดูคล้ายทรงผมของเกะโทมาก?
เซี่ยหลิวใช้พลังคามุยของเขาดูดตุ๊กตาเข้าไปในอวกาศ เพื่อสนองคำขอของโกโจ ซาโตรุ
ปัง
อิทาโดริถูกตุ๊กตาที่ยากะเรียกออกมาต่อยไป ยากะทรมานอิตาโดริในขณะที่เทศนาไปด้วย
คำพูดเหล่านี้อาจจะน่าเบื่อเกินไปสำหรับคนอื่น แต่สำหรับอิตาโดริแล้วมันมีความหมายมากจริงๆ
ณ ขณะนี้เอง อิตาโดริก็ตื่นขึ้นและได้ตระหนักถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา!
ท่าทีของอิตาโดริเปลี่ยนไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็พูดเสียงดังด้วยแววตามั่นคง : "มีแต่ฉันเท่านั้นที่กลืนนิ้วของสุคุนะได้!"
“ถึงแม้ว่าฉันจะสามารถหลีกเลี่ยงโทษประหารชีวิตและไม่จำเป็นต้องทำภารกิจพวกนั้นก็ได้ แต่เมื่อฉันกลับไปกินข้าว อาบน้ำ และอ่านการ์ตูน ใช้ชีวิตของฉันในแต่ละวัน ระหว่างนั้นก็จะมีคนที่ตายอย่างน่าเศร้าเพราะวิญญาณคำสาปหรือสุคุนะตลอดเวลา!”
“แบบนั้นฉันจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจได้ยังไง?”
“ฉันไม่ต้องการแบบนั้น!”
ยากะ มาซามิจิหยุดแล้วพูดว่า “ดีมาก นายผ่าน”
เซี่ยหลิวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ : ‘ช่างเป็นคนที่มีความรับผิดชอบและจิตใจที่สูงส่งจริงๆ’
แม้แต่เขาเองก็ไม่ได้มีความคิดที่ยิ่งใหญ่ถึงขนาดนั้น
เขาเพียงต้องการแข็งแกร่งขึ้นและปกป้องคนที่เขารัก ชีวิตและความตายของคนอื่นเกี่ยวข้องอะไรกับเขา?
"ถึงตานายแล้ว น้องใหม่!"
“โกโจ ซาโตรุคงเห็นบางอย่างที่พิเศษในตัวนายสินะ? ให้ฉันดูด้วยตาตัวเองหน่อยสิ”
ยากะหันมองไปทางเซี่ยหลิว
"เดี๋ยวก่อนครับ!"
โกโจ ซาโตรุรีบวิ่งไปหายากะแล้วพูดว่า "ผมแนะนำว่าอย่าสู้กับเขา ไม่งั้นคุณต้องเสียใจแน่"
ยางะ มาซามิจิยกคิ้วขึ้น : "นายคิดว่าฉันจะเอาชนะมือใหม่ไม่ได้รึไง?"
แม้ว่าเขา ยากะ มาซามิจิ จะไม่ใช่สัตว์ประหลาดเหมือนกับโกโจ ซาโตรุ แต่เขายังคงเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนไสยเวทเชียวนะ!
แพนด้าคือความสำเร็จที่เขาภูมิใจที่สุด!
ด้วยแพนด้า เขาสามารถเบียดตัวเองขึ้นสู่ตำแหน่งผู้ใช้คุณไสยชั้นยอดได้อย่างหวุดหวิด แม้จะไม่มีแพนด้า เขาก็สามารถควบคุมหุ่นเชิดต้องคำสาปได้หลายร้อยหุ่นในเวลาเดียวกัน!
ถือเป็นผู้ใช้คุณไสยระดับแนวหน้าเลยจริงๆ!
แล้วจะมาบอกเขาว่าเขาไม่สามารถจัดการกับมือใหม่ที่พึ่งเข้าวงการได้งั้นเหรอ? แล้วเขาควรจะเป็นผู้ใช้คุณไสยต่อไปทำไม?
“เห้อ~ ถือว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน” หลังจากพยายามแล้วไม่เป็นผล โกโจ ซาโตรุก็แวบไปตรงหน้าเซี่ยหลิว และกระซิบว่า “อย่ารุนแรงเกินไปล่ะ”
เซี่ยหลิวพยักหน้า
เขาจะไม่ใช้การโจมตีแบบคามุยกับยากะ มาซามิจิแน่นอน
เมื่อมองดูการ์ตูนทั้งเรื่องแล้ว แม้ว่าชายคนนี้จะหัวโบราณและเข้มงวดไปนิดก็ตาม แต่เขาถือเป็นบุคคลที่สมควรได้รับการชื่นชมอย่างแน่นอน!
สิ่งเดียวที่อยากจะบ่นคือเขามีความชอบธรรมเกินไป และการตายของเขาค่อนข้าง... น่าหดหู่ใจ
สีหน้าของยากะ มาซามิจิจริงจังมาก : "แล้วนายล่ะ มาที่โรงเรียนไสยเวททำไม?"
เพื่ออะไร?
แน่นอนว่ามาหาคนเข้าองค์กรไงล่ะ
ไม่เพียงแต่โรงเรียนในโตเกียวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงโรงเรียนในเกียวโตด้วย!
แต่เซี่ยหลิวไม่สามารถพูดแบบนั้นออกไปได้จริงๆ
ดังนั้นเขาจึงหันไปมองยากะ : “ไม่ใช่ว่าอาจารย์โกโจบอกว่าจะมีอาหารและที่พักให้ฟรีหรอครับ?”
ทันทีที่คำเหล่านี้หลุดออกมา ทั้งสามก็ตกตะลึงพร้อมๆกัน!
โกโจ ซาโตรุจ้องมองเซี่ยหลิวด้วยความตกใจ : ‘เห้ยๆๆ! พูดตรงๆแบบนั้นฉันก็ซวยน่ะสิ!’
แต่เมื่อคิดดูอีกครั้ง เซียหลิวดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้จริงๆ...
ปากของอิตาโดริอ้ากว้างมากจนดูเหมือนว่าจะใส่แอปเปิลทั้งลูกลงไปได้!
ตามที่คาดไว้ เซี่ยหลิว เขากล้าพูดแบบนั้นจริงๆ ถ้าเป็นเขา เขาคงโดนกระทืบอย่างหนักแน่
แต่ถ้าเป็นเซี่ยหลิว จะตอบยังไงก็ได้ใช่ไหมล่ะ?
เพราะยังไงความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายก็แข็งแกร่งมากจริงๆ
เขาสงสัยมากว่าใครเก่งกว่ากัน เซี่ยหลิวหรืออาจารย์ใหญ่?</br >