ตอนที่ 17 ข้าก็คิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน

“เจ้าจะจับเสือมือเปล่าชัดๆ คิดว่าข้าโง่นักหรือไง!”หลินเป่ยฟานตะคอก

“ข้าพูดอะไรผิด?”เหยาเหยาโน้มน้าว“ดูสภาพเจ้าสิ แม้เจ้าจะมีเงิน แต่บ้านเมืองโดนปิดกั้นการค้า เจ้าไม่สามารถใช้เงินได้เลย นั่นเท่ากับว่ามันไม่มีประโยชน์เลยนะ!”

“การค้าโดนปิดกั้น อาณาจักรเจ้าเล็กจะตายและชาวบ้านก็กำลังอพยพ ทรัพยากรก็ขาดแคลน อีกไม่นานบ้านเมืองก็ล่มจมหมดแล้ว! แถม อาณาจักรโม่ก็กำลังจับตาดูอยู่ สั่งระดมทัพสี่แสนเตรียมพร้อมเปิดศึกทุกเมื่อ!’

“พูดได้ว่าอาณาจักรเซี่ยเจ้าจบสิ้นแล้ว และเจ้า จักรพรรดิองค์ปัจจุบันก็กำลังจะจบสิ้นด้วย!แล้วทำไมไม่แลกเงินนี้เพื่อชีวิตเจ้าแทนละ และข้า เหยาเหยาจะรักษาชีวิตเจ้าไว้ให้!”

“สองล้านตำลึงเพื่อแลกโอกาสรอด คุ้มจะตาย!”

หลินเป่ยฟานพูดเสียงดัง“ข้าจะบอกเจ้าให้แล้วจำใส่สมองน้อยๆไว้ซะ อาณาจักรเซี่ยจะไม่มีวันพินาศ และข้าก็จะไม่มีวันตาย!ภายใต้การปกครองของข้า อาณาจักรเซี่ยจะยืนอย่างมั่นคงและรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน!”

เหยาเหยาแปลกใจ“เจ้ามั่นใจมาก!ข้าตกใจ เจ้ายังจะต้านกระแสลมได้อีกเหรอ?”

“ข้ามีทางออกไงละ!”หลินเป่ยฟานพูดด้วยความมั่นใจ

เหยาเหยาเกิดความอยากรู้“อะไร บอกข้าได้ไหม?”

หลินเป่ยฟานมองเหยาเหยาด้วยรอยยิ้ม“เหยาเหยา เจ้าดูเหมือนจะมีภูมิหลังที่พิเศษนะ!”

“แน่นอน”เหยาเหยาเชิดหน้าด้วยความภาคภูมิใจ.“ขุมอำนาจเล็กๆทั่วไปจะสามารถเลี้ยงองค์หญิงที่ทั้งน่ารัก ฉลาดและเก่งแบบข้าได้ยังไง?”

หลินเป่ยฟานถามอีกครั้ง“แล้วถ้าเทียบกับตระกูลใหญ่พวกนั้นละ?”

เหยาเหยาดูหมิ่น“พวกมันไม่มีสิทธิ์มาเทียบกับข้า!”

“งั้นเจ้าก็ไม่กลัวพวกนั้นสิ?”

เหยาเหยายิ่งดูถูก“เจ้าควรถามพวกมันว่าพวกมันกลัวข้าไหม!”

“งั้นข้าก็สบายใจแล้ว!”หลินเป่ยฟานประสานมือ“เหยาเหยา ขุมอำนาจเบื้องหลังเจ้าควรทำธุรกิจเป็น ข้าอยากทำธุรกิจกับเจ้า!ข้าอยากใช้ตั๋วเงินในมือข้าเพื่อซื้อเสบียงจากเจ้า เป็นไปได้ไหม?”

“เจ้าอยากทำธุรกิจกับข้า?”เหยาเหยาตะลึง

“ใช่ ด้วยทรัพยากรที่มากพอ ข้ามั่นใจว่าจะชนะศึกนี้!”หลินเป่ยฟานพยักหน้า

“ได้!แต่ข้าอยากได้ราคาสามเท่า!’เหยาเหยายิ้มและชูสามนิ้ว

“เจ้ากำลังเอาเปรียบข้า!”หลินเป่ยฟานพูดด้วยความโกรธ

“เจ้าจะมองแบบนั้นก็ได้”เหยาเหยาพูด“แต่เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเกาะข้า!”

หลินเป่ยฟานถอนหายใจ“เห้อ!”

“เจ้าถอนหายใจทำไม?”เหยาเหยางุนงง

หลินเป่ยฟานพูดเศร้าๆ“ข้าก็หลงคิดว่าหลังเราสู้รบและหลอกศัตรูด้วยกัน เราจะเป็นสหายกันแล้วซะอีก เห้อ ไม่คิดเลยว่าเราจะไม่ใช่สหายกันด้วยซ้ำ!ข้าก็คิดตลอดว่าเราเข้ากันได้ดิบดี แต่สุดท้ายมันก็แค่ผลประโยชน์!ช่างเถอะ สามเท่าก็สามเท่า ข้าจะคิดว่าข้าไม่ใช่สหายเจ้า และมองเงินก้อนนี้เป็นบทเรียน!”

เหยาเหยาตื่นตระหนก ราวกับกำลังจะเสียสหายรู้ใจอย่างหลินเป่ยฟานไป

“ไม่ ข้าแค่พูดหยอกเจ้าเล่นเฉยๆ ข้าจะคิดราคาสองเท่าพอ สองเท่านะ ตกลงไหม?”

หลินเป่ยฟานถอนหายใจอีกครั้ง“เหยาเหยา อย่าฝืนตัวเองเลย ต่อให้เจ้าคิดราคาแค่สองเท่า มันก็ถือเป็นจำนวนที่มากโขสำหรับข้า ข้าจ่ายไม่ไหวหรอก!ในเมื่อเจ้าไม่อยากช่วยข้า ก็ช่างมัน เราแค่ทำตามกฎของการแลกเปลี่ยนเนี่ยแหละ!”

“ข้าไม่ได้ฝืนใจ ไม่ได้ฝืนใจสักนิด ข้าอยากช่วยเจ้าจริงๆ!’เหยาเหยาพูดอย่างวิตก”50%!ข้าจะคิดเจ้าเพิ่มแค่50%เท่านั้น ยังไงซะ การขนส่งก็มีต้นทุน!”

“ดี ตกลง!”หลินเป่ยฟานปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่เศร้าหมองเหมือนเดิมอีก

เหยาเหยาพลันรู้สึกตัวว่าโดนหลอก แต่นางได้พูดไปแล้วและนางก็ไม่คิดกลับคำ

“ฮึ่ม ครั้งนี้ข้าจะช่วยเจ้า แต่ถ้าเจ้าคิดวิธีทำเงินดีๆได้อีกในอนาคต เจ้าห้ามลืมข้าเด็ดขาด!”

“ไม่ต้องห่วง ผลประโยชน์จะต้องลอยไปหาเจ้าแน่ คุณหนูเหยาเหยา!”หลินเป่ยฟานหัวเราะ

“ตามนั้น!’เหยาเหยาหน้ามุ่ย”เจ้าอยากได้อะไร บอกข้ามา ข้าจะได้กลับไปเตรียม!”

หลินเป่ยฟานพูด“หลักๆก็อาหาร ยิ่งเยอะยิ่งดี!นอกจากอาหาร ก็น้ำมัน น้ำตาล เสื้อผ้า และอื่นๆ ยิ่งเจ้าซื้อเยอะได้ยิ่งดี!”

“ได้ รอฟังข่าวดีจากข้าได้เลย!”

เหยาเหยารับตั๋วเงินสองล้านตำลึงของหลินเป่ยฟานไปและจากไปอย่างมีความสุข

ไม่นานนัก นางก็ปรากฏตัยวบนยอดเขาแห่งหนึ่ง

มีบ้านบนยอดเขา ซึ่งดูเงียบสงบมาก

ในลานบ้าน มีสาวสวยสวมชุดม่วงกำลังนั่งสมาธิบนเบาะ ใบหน้าดูผ่อนคลาย ราวกับนางเป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์และโลก

ตอนนั้นเอง เหยาเหยาพุ่งพรวดเข้ามาและพูดอย่างมีความสุข“อาจารย์ อาจารย์…ข้าออกไปเที่ยวเล่นครั้งนี้ทำเงินได้ตั้งสองล้านเชียวนะ!และข้ายังได้รับธุรกิจใหญ่มูลค่าสองล้านมาอีกด้วย!”

สาวสวยลืมตาและพูดด้วยรอยยิ้ม“เหยาเหยา เจ้าไปเล่นซุกซนอีกแล้ว!”