บทที่ 57 – ฮัวหมิงเยว่

บทที่ 57 – ฮัวหมิงเยว่

ศีรษะที่ล้านของไต้ซือเทียนซินนั้นสะดุดตาและทำให้ทุกคนจากดินแดนร้อยดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์โกรธมาก

โดยเฉพาะฮัวฉีหลัวที่ตะโกนว่า “อูฐหัวล้าน เจ้ากำลังรนหาความตายรึไง ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ไม่อนุญาตให้ผู้ชายเข้ามา นั่นเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ดี ในเมื่อเจ้ากล้าที่จะเข้ามาจริงๆ ในวันนี้ ข้าต้องสังหารเจ้า !”

บู้มม !

พร้อมกับความโกรธของนางท้องฟ้าก็ปกคลุมไปด้วยเมฆดำ สายฟ้าและลมรวมตัวกัน นางบินขึ้นไปในอากาศนิ้วทั้งห้าของนางเหมือนกรงเล็บที่แหลมคม

ตาย!

ฮัวฉีหลัวตะโกนด้วยความโกรธดูเหมือนว่าจะมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในดวงตาของนาง เดิมทีนางรู้สึกรำคาญอยู่แล้วเพราะเรื่องของลูกศิษย์ของนางและถูกกระตุ้นยิ่งขึ้นเมื่อนางเห็นผู้ชาย การปรากฏตัวของไต้ซือเทียนซินกระตุ้นความรู้สึกของนางโดยตรง

บู้มมมม !

ท้ายที่สุดฮัวฉีหลัวอยู่ในช่วงปลายของอาณาตักรแก่นแท้สวรรค์และอยู่ไม่ไกลจากอาณาจักรนักบุญมากนัก การโจมตีของนางทำให้เกิดปรากฏการณ์ต่างๆมากมายมีรุ้ง 1,000 สายปรากฏขึ้นและดอกไม้สดจำนวนมากก็เบ่งบานบนท้องฟ้า

วรยุทธ์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ วรยุทธ์ดอกบัวขาว !

การเคลื่อนไหวครั้งนี้แข็งแกร่งมากและสาวกแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ ทุกคนมองด้วยความหวาดกลัว

แม้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้จะมีเงื่อนไขที่เข้มงวด แต่วรยุทธิ์ดอกบัวขาวนี้แข็งแกร่งมากและเมื่อได้เรียนรู้แล้วก็จะสามารถสังหารคนที่มีระดับเดียวกันได้อย่างง่ายดาย

นี่เป็นการเคลื่อนไหวที่น่ากลัว !

พวกเขาทุกคนต้องการที่จะเรียนรู้และเรียนรู้มันให้ดี

แต่ในสายตาของไต้ซือเทียนซินการเคลื่อนไหวนี้ช่างง่ายดาย

เขาไม่ได้ขยับตัวมากเพียงแค่ยกมือขึ้นแล้วตบเบา ๆ

เปง !

เช่นเดียวกับการตบแมลงวันการเคลื่อนไหวของไต้ซือเทียนซินทำให้ฮัวฉีหลัว กระเด็นออกไป

วรยุทธ์ดอกบัวขาวที่เรียกดอกไม้ที่เบ่งบานออกมาล้วนกลายเป็นฝุ่นผงหลังจากการตบง่ายๆจากไต้ซือเทียนซิน

ดอกไม้สดที่ผลิบานจากความว่างเปล่าบนท้องฟ้าล้วนเหี่ยวเฉา กลีบดอกบัวหลุดแล้วก็หายไป

ฮัวฉีหลัวล้มลงบนแท่นและถอยกลับ ใบหน้าของนางแดงและเขียวขณะที่นางพ่นเลือดออกมา นางมองไปที่ไต้ซือเทียนซินด้วยความไม่เชื่อ

" ระดับนักบุญ ! ! ! "

ฮัวฉีหลัวแทบไม่เชื่อสายตาของนาง พระหนุ่มคนนี้เป็นนักบุญที่เกินกำลังต่อสู้ของนางจริงหรือ ?

เกิดอะไรขึ้นในโลกนี้ ?

นางอยู่อย่างสันโดษมานานจนสูญเสียการติดต่อกับโลกใบนี้หรือไม่ ?

ฮีวฉีหลัวกดหน้าอกของนางและจ้องไปที่ไต้ซือเทียนซินอย่างดุเดือด

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ทั้งหมดเต็มไปด้วยการพูดคุยถึงฮัวฉีหลัว

ซัวซัวซัว !

หลายคนมองไปที่ไต้ซือเทียนซินและอุทานว่าเขาเป็นนักบุญจริง ๆ !

คนที่มีความรู้สึกเพียงแค่อุทานเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของเขาและตกใจว่าเขาเป็นนักบุญจริงๆ

มีนักบุญไม่มากนักในดินแดนต้าหลี่

คนที่ยังไม่ถูกพฤกษาขังวิญญาณดึงความรู้สึกออกไปมองด้วยความหวาดกลัว ไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา เมื่อมองดูใบหน้าของพวกนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและขาของพวกนางก็อ่อนละทวย

ไต้ซือเทียนซินไม่สนใจและพูดอย่างใจเย็น “ตอนนี้ อาตมาสามารถพูดต่อได้แล้วใช่ไหม ?”

" ไต้ซือเป็นนักบุญและเจ้าควรรู้ว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ของข้าผ่านมาหลายแสนปีและไม่ล่มสลาย ไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้เจ้าต้องทำตัวหยิ่งยโสที่นี่ ” ฮัวฉีหลัวเยาะเย้ยอย่างเย็นชา นางไม่กลัวเพราะไต้ซือเทียนซินเป็นนักบุญและไม่กล้าโจมตี

แค่เพียงเพราะนางไม่กล้าโจมตีไม่ได้หมายความว่านางจะอดกลั้นคำพูด นางยังคงจ้องมองเขาด้วยความโกรธ

“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่มีอายุยาวนานนับแสนปี อาตมาไม่อยากทำตัวหยิ่งยโสใดๆ อาตมามาที่นี่เพราะเรื่องในอดีต” ไต้ซือเทียนซินกล่าว อย่างใจเย็น

เขาไม่มีความปรารถนา เขาไม่ได้มองสาวกที่สวยงามรอบๆ เขาจ้องไปที่ฮัวฉีหลัว ด้วยสายตาที่สงบและไม่มีอะไรเพิ่มเติม

" มันคืออะไร ? " ฮัวฉีหลัวถามอย่างเคร่งขรึมคิ้วของนางขมวดด้วยความไม่พอใจ

ถ้านางสามารถเอาชนะไต้ซือเทียนซินได้ นางคงจะสับเขาเป็นชิ้นๆกับการที่เขากำลังมองนางแบบนั้น ...

" เมื่อ 10,000 ปีก่อนจ้าวนิกายของประสกซื้อพฤกษาขังวิญญาณจากเรา ราคาเท่าสมบัติทั้งหมดในห้องเก็บสมบัติของนิกายประสก ! " ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ทำสัญญา

“น่าขัน !” ฮัวฉีหลัวพูดโดยไม่ลังเลใด ๆ

" พฤกษาขังวิญญาณคือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้ของเราและเจ้าบอกว่ามันเป็นของเจ้างั้นรึ นั่นเป็นเรื่องตลก อย่าคิดว่าเพียงเพราะเจ้าเป็นนักบุญ เจ้าจะสามารถพูดเรื่องไร้สาระได้มากขนาดนี้ ” ฮัวฉีหลัวหัวเราะอย่างเย็นชา

ไต้ซือเทียนซินพูดอย่างใจเย็นว่า “ไม่เป็นไร ประสกไม่เชื่ออาตมาเพราะประสกไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้อง อาตมาจะเรียกคนที่เกี่ยวข้องออกมาเอง”

การแสดงออกของฮัวฉีหลัวเปลี่ยนไปและพูดขึ้น “ไต้ซือ เจ้าจะทำอะไร ?”

ไต้ซือเทียนซินขี้เกียจที่จะรบกวนนาง เขาก้าวออกไปที่พื้น

ดง ดง !

ภายใน 100 ไมล์พื้นสั่นสะเทือน แต่ละคนรู้สึกว่ามันเหมือนแผ่นดินไหว

“ฮัวหมิงเยว่ ประสกซ่อนตัวมา 10,000 ปีประสกคิดว่าจะซ่อนตัวต่อไปได้หรือ ?” ไต้ซือเทียนซินเย้ยหยันอย่างเย็นชา

ในขณะที่เขาเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้เขารู้สึกได้ว่ามีหญิงชราคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึก การหายใจของนางหนักหน่วงและเหมือนกับเขาเมื่อก่อนตอนรอวันตาย

ฮัวฉีหลัวพูดขึ้น “ไต้ซือ อาจารย์ของข้าใกล้จะตายแล้วเจ้าพยายามจะฆ่านางหรือไง ?”

ไต้ซือเทียนซินขมวดคิ้ว “ประสกหุนหันพลันแล่นเกินไปเหมือนไก่ป่าที่ร้องเจื้อยแจ้วไม่หยุด หุบปากเสียที !”

ไต้ซือก็พนมมือ เช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ที่สูงขึ้นด้านบนเช่นเดียวกับแผ่นดินทั้งหมดที่กดลงทำให้ฮัวฉีหลัวล้มลงราบกับพื้น ใบหน้าของนางถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นและนางอยู่ในสภาพที่ไม่ดี

“ทำไมต้องซ่อนอยู่อีก อาตมามาพร้อมกับสัญญาในวันนี้ ประสกคิดว่าประสกจะซ่อนตัวจากอาตมา ต่อไปได้หรือ ?” ไต้ซือเทียนซินกล่าวทันที

" แค่ก แค่ก ! " เสียงไอดังออกมา มีคนปรากฏตัวข้างฮัวฉีหลัวเป็นหญิงชรา

ฮัวหมิงเยว่ !

จ้าวนิกายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้เมื่อ 10,000 ปีก่อน

นางเป็นคนที่เซ็นสัญญากับธนาคารแห่งจักรวาล และหลังจากระยะเวลาสิ้นสุดลงนางก็ผิดสัญญา

ธนาคารแห่งจักรวาลนั้นโชคร้ายและไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มาหาเรื่องกับนางปล่อยให้นางผ่านไปอีกหมื่นปี

หลังจาก 10,000 ปี ไต้ซือเทียนซือก็ได้พบกับฮัวหมิงเยว่

“ประสกจำสิ่งนี้ได้ไหม ?” ไต้ซือเทียนซินถือสัญญาและกล่าว

ฮัวหมิงเยว่เหล่มอง นางไม่พูดอะไรสักคำและยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ

ไต้ซือเทียนซิน ว่า“ประสกผิดสัญญานี้ดังนั้นวันนี้ อาตมา มาเพื่อเอาพฤกษาขังวิญญาณและทุกอย่างในห้องเก็บสมบัติของนิกายประสกด้วย!”

ในขณะที่เขาพูดแบบนี้ใบหน้าของฮั่วหมิงเยว่ก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ นางหัวเราะอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่าเพียงแค่มีการบ่มเพาะระดับนักบุญของเจ้าเท่านั้น เจ้าก็สามารถแสดงความหยิ่งผยองได้ที่นี่งั้นรึ ?”

ไต้ซือเทียนซินไม่สนใจ “อาตมาไม่ได้คิดแบบนั้น อาตมาแค่บอกประสก ว่า ประสกเป็นฝ่ายผิด อาตมาต้องเอาพฤกษาขังวิญยาณกลับไปและอาตมารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความคิดชั่วร้ายของประสกเช่นกัน”

" เจ้ารู้อะไร ! " ฮัวหมิงเยว่ตะคอก

“อาตมาต้องเปิดเผยอดีตที่ยุ่งเหยิงของประสกจริงๆหรือ” ไต้ซือเทียนซินหัวเราะอย่างเย็นชาการจ้องมองของเขาไม่เป็นมิตร

“ฮัวหมิงเยว่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยดอกไม้เมื่อ 10,000 ปีก่อนไม่มีกฎเกณฑ์ใด ๆ เกี่ยวกับการไม่ออกเดทและกำจัดความรู้สึกของใคร !”

" ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ประสกยึดอำนาจ ประสกเป็นคนขี้เหนียวและไม่มีการมองการณ์ไกล จากนั้นประสกก็ตั้งกฎนี้และทำร้ายลูกศิษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่า ตอนนี้ประสกมีความกล้าที่จะถกเถียงกับอาตมาหรือไม่ ? ” ไต้ซือเทียนซินหัวเราะอย่างเย็นชา

การแสดงออกของฮัวหมิงเยว่เปลี่ยนไป “เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ?”

--------------------***********-----------

@_@ นี่คือหน้าคนแปลค่ะ ฮ่าๆ เดี๋ยวประสก อาตมา เจ้า ข้า นาง เขา