บทที่ 33: เทวทูตทำความเคารพนายท่าน

บทที่ 33: เทวทูตทำความเคารพนายท่าน

เทวทูตกาเบรียลเข้าไปในร่างของเป่ยเหิงทำให้เขากรีดร้องทันที ร่างกายของเขาแข็งทื่อเหมือนศพและกล้ามเนื้อของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

ความเจ็บปวดจากการจัดกระดูกเป็นสิ่งที่แม้แต่เป่ยเหิงซึ่งอยู่ในอาณาจักรนักบุญไม่สามารถรับได้

เขาร้องด้วยความเจ็บปวด เขากรีดร้องและร้องไห้ !

ร่างกายของเขาไร้การควบคุม แข็งเหมือนซากศพและความรู้สึกกลัวนั้นแทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกของเขา !

เป่ยเหิงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบสติอารมณ์ หัวใจแห่งนักบุญค่อยๆปล่อยให้เขาจัดการกับมันได้ !

วิญญาณและร่างกายแยกออกจากกัน !

ความเจ็บปวดในร่างกายของเขา การร้องไห้และเสียงกรีดร้องจากร่างกายของเขา นั่นเป็นเพียงสัญชาตญาณของเขา เขาไม่สามรถทำอะไรได้ร่างกายมันแสดงออกไปเอง

แต่จิตวิญญาณของเขายังคงรวมเข้ากับเทวทูตกาเบรียล !

ขั้นตอนนี้สำคัญมาก!

ถ้าเขารอดจากสิ่งนี้เทวทูตกาเบรียลก็จะปรากฏตัวอีกครั้งในโลก !

ถ้าเขาทำไม่ได้เทวทูตกาเบรียลก็ยังคงกลายเป็นเทพบรรพกาล แต่เป่ยเหิงจะตาย !

โชคดีที่หลี่เซียนเต่าควบคุมจากด้านหลัง !

หลี่เซียนเต่าซึ่งเป็นผู้มีอำนาจ เอื้อมมือไปคว้าคอของเป่ยเหิง ขณะที่เขาฉีดพลังงาน

เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้จิตวิญญาณของเป่ยเหิงคงที่เพื่อปล่อยให้ชายชรากลืนเทวทูต!

แตกต่างจากโจวเทียนหยู่ เป่ยเหิงไม่ได้มีพรสวรรค์ที่น่ากลัวเช่นโจวเทียนหยู่เขามีเพียงหัวใจที่แน่วแน่ !

เต๋าของเขาคือดาบของเขา !

ภายในร่างกายของเป่ยเหิงมีสิ่งประดิษฐ์แห่งสวรรค์ มันคือสิ่งที่เขาได้รับจากสนามรบสวรรค์และโลก !

หลังจากได้ดาบนี้แล้วเป่ยเหิง ก็ใช้มันเพื่อเข้าสู่อาณาจักรนักบุญ ในช่วงไม่กี่ปีนี้ดาบได้ผสานเข้ากับเป่ยเหิงแล้ว !

แต่…เป่ยเหิงพยายามอย่างเต็มที่ แต่ดาบไม่ได้สนใจเขาเลย

ดาวสวรรค์มีพื้นฐานที่ลึกซึ้งและไม่ได้สนใจกับพรสวรรค์ของเป่ยเหิง แม้ว่าเป่ยเหิง จะใช้มันเพื่อเข้าสู่อาณาจักรนักบุญ แต่ก็มันยังไม่สนใจเขาและทำทุกอย่างที่ต้องการ

เป่ยเหิงทำออะไรไม่ถูกเกี่ยวกับเรื่องนี้และไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้ !

ความคืบหน้าของเป่ยเหิงในการรวมกับเทวทูตกราเบรียล นั้นช้ามากด้วยความเร็วนี้จะใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี

หลี่เซียนเต่าต้องดูแลเขาเป็นเวลาครึ่งปี !

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลี่เซียนเต่ารู้สึกเหนื่อยมาก เขาเป็นเจ้านาย แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าเขาต้องมาทำงานจิ้บจ้อยแบบนี้ ?

แกร้ง !

เสียงดาบคมดังก้องผ่านร่างของเป่ยเหิงและแทงเข้าไปในการรวมตัวของเป่ยเฮงและเทวทูตกาเบรียล!

เกิดการระเบิด!

เป่ยเหิงซึ่งกำลังก้าวหน้าอย่างช้าๆเริ่มเร่งความเร็วขึ้นสองสามร้อยครั้งด้วยความช่วยเหลือของดาบสวรรค์

เมื่อหลี่เซียนเต่าเห็นฉากเหล่านั้นเขาปรับขนาดดาบเล่มนั้นอย่างระมัดระวังด้วยความประหลาดใจ!

“สิ่งประดิษฐ์จากสวรรค์ที่ดีพร้อมด้วยที่มันมีจิตสำนึกของตัวเอง มันไม่ใช่ดาบแห่งสวรรค์ทั่วไป !” หลี่เซียนเต่ามั่นใจในเรื่องนี้

เพียงแค่มองเพียงครั้งเดียวเขาก็รู้ว่าดาบเล่มนี้น่าทึ่งมาก!

เป่ยเหิงโชคดีจริงๆ เมื่อ 10,000 ปีก่อนเขาเปลี่ยนจากการเป็นคนธรรมดามาเป็นนักบุญและได้รับดาบแห่งสวรรค์ ตอนนี้เมื่อหลี่เซียนเต่าขาดคนเขาก็สามารถผสานเข้ากับเทวทูตกาเบรียลได้ !

เขาโชคดีจริงๆ !

หลี่เซียนเต่าไม่ได้ศึกษาเพิ่มเติม แม้ว่าดาบจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้มีเกียรติอย่างที่หลี่เซียนเต่าเป็น ตราบใดที่เป่ยเหิงได้เป็นหัวหน้าทูตสวรรค์เขาจะได้รับความช่วยเหลือจากหลี่เซียนเต่า

สำหรับดาบสวรรค์นั้นถ้าเขาปล่อยให้เป่ยเหิงใช้มันล่ะ ?

อย่างไรก็ตามชีวิตและความตายของเป่ยเหิงอยู่ในกำมือของเขา !

หลี่เซียนเต่ายังคงควบคุมพลังงานเพื่อช่วยเป่ยเหิง จัดการกับจิตวิญญาณของเขาและการผสานจิตก็ดำเนินต่อไป !

หลังจากที่มันเร็วขึ้นหลายร้อยเท่าในที่สุดเป่ยเหิงก็ทำขั้นตอนนี้สำเร็จ

ฮ่อง !

ในขณะนั้นร่างกายของเป่ยเหิงแข็งทื่อไปหมด ความตาย ! ร่างกายย่อยสลายกลายเป็นเถ้าถ่านและในที่สุดเขาก็ตาย !

เป่ยเหิงคนใหม่เกิดขึ้นใหม่จากเถ้าถ่าน ดวงตาของเขาเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์และร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยชุดเกราะ เมื่อเทียบกับสีเงินของเทพสงครามแล้วชุดเกราะสีขาวน้ำนมนี้น่าทึ่งยิ่งกว่า พร้อมกับไม้เท้าดั้งเดิมมันแสดงให้เห็นถึงพลังของเทวทูต

เทียนกวงหมิงมองด้วยความอิจฉาและอิจฉา เขาอยากให้เขาเป็นคนๆนั้น !

นักบุญที่กำลังจะตายได้กระโดดเข้ามาเป็นสมาชิกของเผ่าพันธุ์เทพเจ้า ด้วยศักยภาพที่ไม่มีที่สิ้นสุดด้วยความช่วยเหลือของนายธนาคารแห่งจักรวาล

ตอนนี้เขาแข็งแกร่งแค่ไหน ?

แม้ว่าเทียนกวงหมิงจะอิจฉาและริษยามาก แต่ในใจของเขาเขาภักดีต่อหลี่เซียนเต่ามากกว่า!

หากมีระบบแสดงว่าความภักดีของเทียนกวงหมิงอย่างน้อยก็เกิน 90 ใกล้เคียงกับคะแนนเต็ม เขาจะน้อยกว่าเทพสงครามและเทวทูตเพียงไม่กี่คะแนน

บู้มม !

เทวทูตกาเบรียลเกิดใหม่และรวมร่างกับเป่ยเหิงทำให้เกิดร่างใหม่ ช่างขาวสะอาดและหล่อจริงๆ เขามีผมสีทองที่ห้อยอยู่ด้านหลังของเขาซึ่งให้กลิ่นอายอันสูงส่ง ปีกสามคู่กางออกข้างหลังเขามือข้างหนึ่งถือดาบสวรรค์ส่วนอีกข้างถือไม้เท้าดั้งเดิม!

ต๋อง !

หัวหน้าทูตสวรรค์กาเบรียลร่อนลงจากท้องฟ้าคุกเข่าบนเข่าข้างหนึ่ง “หัวหน้าทูตสวรรค์กาเบรียลเทาความเคารพนายท่าน !”

หลี่เซียนเต่าพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ไม่เลว ! ความจริงพิสูจน์ได้ว่าเจ้าเป็นคนโชคดี หากไม่มีดาบเล่มนี้เจ้าจะไม่สามารถประสบความสำเร็จได้อย่างรวดเร็วเจ้าอาจเสียชีวิตไปแล้ว !”

เทวทูตกาเบรียลมองไปที่ดาบ ดวงตาของเขาอ่อนโยนขึ้น “นายท่านดาบเล่มนี้มีความหมายลึกซึ้งอยู่เบื้องหลังเมื่อข้ารู้แล้วข้าจะรายงานให้นายท่านทราบ !”

“อืมม ตอนนี้เจ้าแข็งแกร่งที่สุดภายใต้ข้า ปรับตัวให้เข้ากับจุดแข็งนี้และอีกสักครู่ข้าจะส่งเจ้าไปทำภารกิจให้สำเร็จ !” หลี่เซียนเต่ากล่าวด้วยความพึงพอใจและบอกให้พวกเขาทั้งหมดออกไป

เทพสงครามไมเคิลพยักหน้าไปทางกาเบรียล พวกเขาสองคนมาจากเผ่าพันธุ์เทพเจ้า และอาจเป็นสมาชิกเผ่าพันธุ์เทพเจ้าเพียงสองคนที่เหลืออยู่ในโลก พวกเขามีความรู้สึกใกล้ชิดต่อกันโดยธรรมชาติ

การต่อสู้และการฆ่าจากก่อนหน้านี้ความคับแค้นใจทั้งหมดถูกโยนทิ้งไปหลังจากที่พวกเขาเปลี่ยนชื่อ

ตอนนี้มีเพียงเทพสงครามไมเคิลและเทวทูตกาเบรียลไม่มีโจวเทียนหยู่และเป่ยเหิง อีกต่อไป!

เทียนกวงหมิงรู้สึกอิจฉา แต่เขาก็ยังเดินไปข้างหน้า “ยินดีด้วย !”

เทพสงครามไมเคิลมองไปที่เทียนกวงหมิงและพูดว่า “เจ้าต้องทำงานอย่างหนักเพื่อค้นหา ข้าจำได้ว่าเมื่อเผ่าพันธุ์เทพเจ้าถูกกำจัดออกไปมีเทพบรรพกาลมากมายที่สูญหายไป นายท่านมีเพียงสี่ตน ถ้าเจ้าพบหนึ่งตน ก็ทำได้เช่นกัน !”

เทียนกวงหมิงเก็บความอิจฉาไว้และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าต้องการให้เจ้าสองคนช่วยข้า !”

“แน่นอน !” เทพสงครามไมเคิลตกลงทันที

เทวทูตกาเบรียลรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนใหม่และนายท่านมีเพียงสามคนอยู่ภายใต้เขาดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะสนิทกันไว้และเขาก็เห็นด้วยเช่นกัน

เทียนกวงหมิงรู้สึกขอบคุณพวกเขาสองคนและทั้งสามคนก็ถอยออกมา

ในขณะนั้นเทียนกวงหมิงลืมเรื่องเทียนต๋าและสัญญา 14 ปีโดยสิ้นเชิง !

แม้ว่าจะผ่านไป 14 ปีแล้ว เทียนกวงหมิงก็ยังคงอยู่เคียงข้างเขา เขาไม่ใช่คนโง่และมีโอกาสอยู่ต่อหน้าต่อตาหากเขาไม่สามารถคว้ามันได้แสดงว่าเขาเป็นคนโง่จริงๆ

…

หลี่เซียนเต่านั่งลงบนเก้าอี้หลังจากที่พวกเขาจากไป เขาถอดหน้ากากทองคำและถูมือเข้าด้วยกันในขณะที่เขาคิด

หน้ากากทองคำมีความนุ่มและติดแนบกับผิวมากจึงไม่รู้สึกอึดอัดเลย รู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของผิวหนังของตัวเอง

แต่หลี่เซียนเต่าไม่อยากใส่เป็นเวลานาน !!

“นายท่านมีแขกค่ะ !” จู่ๆเสี่ยวฉีก็พูดขึ้น

หลี่เซียนเต่าคิ้วขมวดขึ้น “นาฬิกา 10 เรือนที่ข้าโยนออกไปในที่สุดก็พบใครบางคน !”

-------------------

วันนี้จบบทพอดีเลยไม่ค้าง ไว้เจอกันใหม่วันพรุ่งนี้ค่ะ :D