บทที่ 31: นักบุญที่ไม่สมบูรณ์

บทที่ 31: นักบุญที่ไม่สมบูรณ์

ระดับนักบุญ !

นักบุญอยู่ตรงหน้าเขา ความตกใจที่เทียนกวงหมิงรู้สึก ไม่สามารถอธิบายได้

ในอดีตแม้แต่นิกายเทียนต๋ายังไม่มีนักบุญแม้แต่คนเดียว !

บนดินแดนต้าหลี่มีระดับนักบุญน้อยเกินไป แม้ว่าจะมีอยู่ก็ตามพวกเขาก็จะออกจากพื้นที่ที่ยากจนนี้และมุ่งหน้าไปยังหนึ่งในเก้าสวรรค์และสิบดินแดนอื่น ๆแทน

นี่เป็นสาเหตุที่เห็นได้ชัดว่าผู้คนที่แข็งแกร่งที่สุดของดินแดนต้าหลี่ อยู่ในระดับจ้าวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นอาณาจักรแก่นแท้สวรรค์

การบ่มเพาะเริ่มต้นจาก รากฐาน ขึ้นสู่สวรรค์ วงล้อชีวิต แสวงเต๋า นิพพาน ความว่างเปล่า และจากนั้นเข้าสู่ทางแยกโลกา ซึ่งเป็นความแข็งแกร่งระดับจ้าวนิกาย

จากรากฐานสู่อาณาจักรแสวงเต๋า แต่ละอาณาจักรมี 10 ระดับที่แตกต่างกัน

นิพพานมีการเปลี่ยนแปลงสี่ขั้นตอนและความว่างเปล่ามีเก้าขั้นตอน

ที่ทางแยกโลกา มี 12 ขั้นตอนที่สัมพันธ์กับ 12 จักรราศี

เข้าสู่ แก่นแท้สวรรค์ มี 12 ขั้นตอนที่สัมพันธ์กับตัวอักษร 12 ตัว

หลังจากจบสิ่งเหล่านี้แล้วก็จะกลายเป็นนักบุญได้

ในดินแดนต้าหลี่ผู้คนส่วนใหญ่มาถึงขั้นแรกของ แก่นแท้สวรรค์ อักษรแรกเท่านั้น !

ตัวอย่างเช่นเทียนกวงหมิงอยู่ในอาณาจักรแห่งนี้ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาตกใจมากที่ผู้อาวุโสสูงสุดกลุ่มดาบมหาคงคาเป็นนักบุญ

“เนื่องจากเจ้าเป็นนักบุญแล้วทำไมเจ้าถึงติดตามพวกเราอย่างสุภาพชน ?” เทียนกวงหมิงถามด้วยความสับสน

ถ้านักบุญต้องการโจมตีแม้ว่าเขาและเทพสงครามไมเคิล จะโจมตีด้วยกันพวกเขาก็ไม่สามารถปิดกั้นเขาได้ แม้จะมีพู่กันจักรพรรดิสวรรค์สิ่งประดิษฐ์สวรรค์พวกเขาก็ไม่มีความมั่นใจ อย่างมากที่สุดพวกเขาสามารถป้องกันตัวเองไม่ให้ตายได้ แต่พวกเขาไม่สามารถพาผู้อาวุโสสูงสุดกลุ่มดาบมหาคงคาไปได้อย่างแน่นอน

ชาชราสงบสติอารมณ์และพูดว่า “ร่างกายของข้าจะทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดเช่นนี้ได้อย่างไร ? ข้าลดการเคลื่อนไหวลงเพื่อพยายามลากเวลาให้นานขึ้นเพื่อให้กลุ่มดาบมหาคงคามีอัจฉริยะอีกคนหนึ่งเพื่อส่งผ่านสิ่งประดิษฐ์แห่งสวรรค์ไปก่อนที่ข้าจะตาย”

เทพสงครามไมเคิลมองอย่างเงียบ ๆ และไม่พูดอะไรสักคำ

เทียนกวงหมิงเข้าใจว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้ามากเกินไปสินะ !”

นี่ไม่ใช่คำพูดที่ผิดเพราะบางสิ่งบางอย่างที่จะทรมานนักบุญในระดับนั้นแสดงให้เห็นว่าการบาดเจ็บนั้นรุนแรงเพียงใด

“นี่อาจเป็นการโดนลงโทษของข้า ข้าได้รับผลประโยชน์ แต่ไม่ทำตามสัญญาที่ข้าลงนามแม้จะคิดหาวิธีหลบเลี่ยง แต่สิ่งต่างๆในโลกมักไม่เป็นไปตามที่คนเราต้องการ เมื่อข้าคว้าสิ่งประดิษฐ์แห่งสวรรค์มาได้แม้ว่าข้าจะทำสำเร็จข้าก็จ่ายครึ่งหนึ่งของชีวิตเพื่อทำเช่นนั้น” ชายชรากล่าวอย่างเสียใจ

“ข้าคิดว่าพวกท่านหายไปหมดแล้วข้าเลยคิดว่าข้าโชคดี ตอนนี้ท่านทุกคนปรากฏตัวแล้วข้าก็รู้ว่าไม่ควรคิดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆดีเกินไป” ชายชราถอนหายใจ แต่มันก็สายเกินไปที่จะเสียใจ เขาได้สังหารชายชราผู้มีความสามารถสูงสุดในกลุ่มดาบแม่น้ำใหญ่

ถ้าเขาออกมาก่อนหน้านี้ผู้เชี่ยวชาญระดับจ้าวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดนั้นจะไม่ตาย !

เมื่อชายชราคิดถึงเรื่องนี้เขารู้สึกสะเทือนใจและเต็มไปด้วยความเสียใจ

เทพสงครามไมเคิลเข้ามา “ไปกันได้แล้ว นายท่านยังรอเราอยู่”

เมื่อพวกเขาพูดถึงนายท่าน เทียนกวงหมิงไม่กล้าพูดต่อ เขาพาชายชราติดตามเทพสงครามไมเคิลเพื่อบินไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมายา

…

ภายในธนาคารแห่งจักรวาลหลี่เซียนเต่าลืมตาขึ้นและเห็นฉากเหล่านั้น เขารู้สึกเหมือนเทพมากเมื่อเขาอยู่ในธนาคารแห่งจักรวาล เขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งภายนอกผ่านสายตาของเทพสงคราม

“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าคน ๆ นี้จะกลายเป็นนักบุญ ในปีนั้นข้าคาดการณ์ว่าเขาจะไม่สามารถเป็นนักบุญได้อย่างแน่นอน ใครจะรู้ว่าเขาเข้าใจพลังดาบมหาคงคาได้มากขนาดนี้ !” เสี่ยวฉีพึมพำ แต่เธอคิดผิด

หลี่เซียนเต่าอุทานว่า “สิ่งที่เราขาดคือผู้ที่แข็งแกร่ง ข้าเป็นนายธนาคารแห่งจักรวาลและข้าไม่สามารถแสดงตัวได้ดังนั้นข้าจึงต้องปล่อยให้พวกเขาทำธุระแทน เททพสงครามไมเคิล และ จักรพรรดิขาวเทียนกวงหมิง นั้นดี แต่มีเพียงสองคนเท่านั้นพวกเขายังขาดอยู่เล็กน้อย !”

“นายท่านต้องการรับสมัครนักบุญนี้หรือคะ” เสี่ยวฉีเดาได้ว่าหลี่เซียนเต่ากำลังคิดอะไรอยู่ในทันที

หลี่เซียนเต่าพยักหน้า “ถ้าเขายอมจ่ายค่าฉีกสัญญาข้าจะให้โอกาสเขาได้ การได้เป็นนักบุญในดินแดนต้าหลี่หมายความว่าเขาคู่ควรที่จะเป็นคนของข้า !”

ถ้าเขามีนักบุญอยู่ภายใต้เขาหลี่เซียนเต่า จะสามารถทำหลายสิ่งให้สำเร็จได้ ท้ายที่สุดความแตกต่างระหว่างนักบุญ และ จ้าวดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นั้นใหญ่มาก

พวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันด้วยซ้ำ

“เราสามารถดูได้ว่าเขาต้องการซื้อขายและดำเนินการในด้านนั้นหรือไม่ !” เสี่ยวฉีเตือน

หลี่เซียนเต่าพยักหน้าและเขามองไปในขณะที่เทพสงครามไมเคิล และ เทียนกวงหมิงพาชายชราเข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมายา

เขาโบกแขนเสื้อและประตูอวกาศก็ปรากฏขึ้นที่มุมหนึ่งของแดนศักดิ์สิทธิ์วิญญาณมายา

เทพสงครามไมเคิลและจักรพรรดิขาว เทียนกวงหมิง ไม่แปลกใจ พวกเขาเข้าและออกจากสถานที่แห่งนี้หลายครั้งและคุ้นเคยกับมัน

เมื่อนักบุญเฒ่าเห็นฉากเหล่านั้นเขานึกถึงสิ่งต่าง ๆ ในความทรงจำของเขาและอุทานว่า“ปีนั้นเมื่อข้าเข้าประตูนี้ข้ายังเป็นเด็ก ในพริบตาตอนนี้ข้ากำลังจะตาย ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้เข้ามาในสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง !”

“เข้าไปเถอะ นายท่านรู้ว่าเรากลับมาแล้ว” เทพสงครามไมเคิลเดินเข้าไปที่ประตู

เทียนกวงหมิงและชายชราตามมาอย่างใกล้ชิดและเข้าไปในธนาคารแห่งจักรวาล

หลี่เซียนเต่าเปลี่ยนไปและสวมหน้ากากทองคำ เขานั่งอย่างหรูหราในห้องโถงใหญ่และมองไปที่พวกเขาสองสามคนเข้ามา

ชายชราจ้องไปที่หลี่เซียนเต่า โดยไม่กระพริบตาเขาต้องการดูว่าหลี่เซียนเต่าเป็นคนเดียวกับที่ซื้อขายกับเขาเมื่อ 10,000 ปีก่อนหรือไม่

น่าเสียดายที่ชายชรามองไม่เห็นหน้าตาของเขา ในธนาคารแห่งจักรวาลไม่มีใครทำได้เพราะเขาเป็นเทพเจ้าที่นี่

“ เป่ยเหิงเจ้าผิดสัญญา ! ’ หลี่เซียนเต่ามองไปที่ชายชราเขาหยิบสัญญาออกมาและพูดอย่างใจเย็น

กลุ่มดาบมหาคงคา ผู้อาวุโสสูงสุด ชายชราอาณาจักรเซียน ถูกเรียกว่าเป่ยเหิง

“ไม่มีใครเรียกข้าแบบนั้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมาและข้ารู้สึกไม่คุ้นเคยกับเรื่องนั้นเล็กน้อยข้าเกือบลืมไปแล้วว่านั่นคือชื่อของข้า” เป่ยเหิงหัวเราะอย่างขมขื่น เมื่อมองไปที่ฉากที่คุ้นเคยเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ซื้อขาย

เทพสงครามไมเคิล และเทียนกวงหมิงยืนอยู่ด้านข้างและมองอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

“ในปีนั้นเจ้าเซ็นสัญญาเป็นการส่วนตัวและตอนนี้เจ้าเป็นคนหนึ่งที่ต่อต้านมัน เจ้ารู้ไหมว่าราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร” หลี่เซียนเต่าถาม

" ข้ารู้ "  เป่ยเหิงพยักหน้า “ถ้าข้าไม่สามารถคืนสำเนาหลักของพลังดาบมหาคงคาและจ่ายสิ่งประดิษฐ์สวรรค์ภายใน 10,000 ปี วิญญาณของข้าจะเป็นของธนาคารแห่งจักรวาลตลอดไป ในเวลาเดียวกันข้ายังต้องคืนทั้งสำเนาและสิ่งประดิษฐ์จากสวรรค์ให้กับธนาคารแห่งจักรวาลด้วย” เป่ยเหิงจำมันได้ดี

“เมื่อเจ้าจำได้แล้วทำไมคุณไม่ส่งคืนล่ะ” หลี่เซียนเต่าถาม

“ข้าคิดว่าช้าจะโชคดีและคิดว่าพวกท่านจะไม่พบข้า ข้าเห็นไม่กี่คนที่เข้ามาในธนาคารแห่งจักรวาลก่อนหน้านี้ที่ผิดสัญญาและยังคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนั่นคือสาเหตุที่ข้าโลภ !” เป่ยเหิง ถอนหายใจ

การแสดงออกของหลี่เซียนเต่าดูเย็นชา “ข้ารู้เกี่ยวกับคนไม่กี่คนเหล่านั้น วันแห่งความสุขของพวกเขาจะสิ้นสุด ข้าจะหาพวกเขาทีละคน ตอนนี้เรามาพูดถึงเจ้ากันต่อดีกว่า”

“เมื่อเจ้ารู้ถึงการลงโทษแล้วจากนี้ไปข้าจะเอาวิญญาณของเจ้าไปและข้าจะทำการแลกเปลี่ยนกับเจ้า !” ดวงตาของหลี่เซียนเต่าลุกเป็นไฟขณะจ้องไปที่เป่ยเหิงและพูดเบา ๆ

“เจ้าต้องการทำการค้าอย่างใดอย่างหนึ่งหรือไม่” เป่ยเหิงมองไปที่หลี่เซียนเต่าด้วยความตกตะลึง เขาแก่และพิการเขามีอะไรที่คุ้มค่ากับเวลาของนายธนาคารแห่งจักรวาล

“มีเพียงพลังบ่มเพาะระดับนักบุญของข้าเท่านั้นที่คู่ควรกับการค้า แต่ความจริงข้าเป็นนักบุญที่ไม่สมบูรณ์ มีความแตกต่างอย่างมากกับนักบุญที่แท้จริง !” เป่ยเหิงกล่าวตามความเป็นจริง

.......................----

ตายจริง มันช่างค้างอะไรแบบนี้ ต่ออีกตอนดีไหมนะวันนี้ ///ความอยากอ่านเองพุ่งสูง ฮ่าๆ