บทที่ 45 เหลือเพียงคนที่มีวาสนา

บทที่ 45 เหลือเพียงคนที่มีวาสนา

เห็นชัดๆ ว่าเป็นการทำภารกิจที่ท้องถนน แต่กลับไปจบที่สถานีตำรวจ ไม่ใช่ความต้องการของเฉินเสี่ยวจิ่ว แต่พอเขาออกจากสถานีตำรวจ เหรียญเทพก็ส่งสัญญาณเตือนมาว่า "เปิดโปงคนโกงเพื่อประชาชน ทำความดี ความคืบหน้าภารกิจชอบทำบุญเพิ่มขึ้น ประชาชนทั่วไป 4/9 ผู้มีวาสนา 0/1"

นี่เป็นสิ่งที่น่ายินดีอย่างไม่คาดคิด ไม่คิดว่าภารกิจจะไม่จำกัดอยู่แค่การให้เงิน เท่านี้การทำภารกิจก็ง่ายขึ้นแล้ว เฉินเสี่ยวจิ่วรีบออกไปทำความดีตามท้องถนนต่อทันที

ภายในสองวัน เฉินเสี่ยวจิ่วทำความดีไปหลายสิบอย่าง ไปหาคนจรจัดสองสามคน ส่งขนมปังและเงินสดจำนวนเล็กน้อยให้ พวกเขา ในที่สุดก็ทำให้ความคืบหน้าภารกิจเปลี่ยนเป็น "ประชาชนทั่วไป 8/9 ผู้มีวาสนา 0/1"

ระยะเวลาของภารกิจผ่านไปสองวันแล้ว ยังขาดคนที่จะต้องให้การสนับสนุนอีกสองคน ในจำนวนนั้นยังมีผู้มีวาสนาที่ไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหนอีก ทำให้เฉินเสี่ยวจิ่วรู้สึกยากลำบากเล็กน้อย เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำความดีที่แตกต่างกัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะกระตุ้นภารกิจได้อย่างไรแล้ว

"คุณแม่ คุณแม่! ฮือๆๆ..."

ในเวลานี้เองก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้ตามหาแม่บนถนน น่าจะพลัดหลงกับแม่ของเธอ

บนถนนมีรถแล่นขวักไขว่ รถบรรทุกคันหนึ่งแล่นหวีดผ่านไป เห็นเด็กผู้หญิงที่ยังไม่รู้อะไรก็กำลังเดินอย่างไร้จุดหมายไปกลางถนน.. เรื่องน่าเศร้ากำลังจะเกิดขึ้น!!

"อันตราย!"

เฉินเสี่ยวจิ่วรีบพุ่งเข้าไป พลังกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งขึ้นถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด เส้นเลือดปูดโปนขึ้น ความเร็วของเขาเร็วราวกับลมพัด ในพริบตาก็อุ้มเด็กผู้หญิงไปแล้วกลิ้งหลบออกมาจากที่เดิม หลีกเลี่ยงการชนของรถบรรทุกได้อย่างหวุดหวิด

หลังจากที่ปลอดภัยแล้ว เฉินเสี่ยวจิ่วค่อยปล่อยเด็กผู้หญิงออก ตอนนี้เด็กผู้หญิงตกใจจนมึนงง

ยังดีที่คุณแม่ของเด็กผู้หญิงตามมาเจอแล้ว เธอเห็นฉากที่น่าหวาดเสียวเมื่อกี้จากที่ไกลๆ ตกใจจนหัวใจแทบจะวาย เธอวิ่งเข้ามาพอเห็นว่าลูกสาวไม่เป็นอะไรก็ร้องไห้แล้วกอดลูกเข้าไปในอ้อมแขนปลอบโยน

การที่แม่ลูกได้พบกันก็ดีแล้ว เมื่อเห็นดังนี้เฉินเสี่ยวจิ่วก็ตั้งใจจะจากไป พอคุณแม่ของเด็กผู้หญิงทำใจให้สงบลงได้ เธอก็รีบมาขอบคุณเขา "ขอบคุณมากที่ช่วยลูกสาวฉัน ฉัน ฉัน..."

คุณแม่ของเด็กผู้หญิงตื่นเต้นจนพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง เฉินเสี่ยวจิ่วก็บอกว่าไม่ต้องเกรงใจ แล้วปฏิเสธการที่ผู้หญิงคนนั้นจะให้เงินเขาเป็นค่าตอบแทนและจากไปอย่างเงียบๆ

พอเดินออกไปไม่ไกล เฉินเสี่ยวจิ่วก็รู้สึกเจ็บที่ใบหน้า เขาใช้มือลูบหน้าผาก บนมือมีคราบเลือดแดงสดกลายเป็นว่าตอนที่ช่วยคนเมื่อกี้เขาไปเฉี่ยวกับอะไรเข้าจนผิวแตก

ยังดีที่แผลไม่ลึก เดี๋ยวไปโรงพยาบาลจัดการแผลก็คงหายดี

เหรียญเทพ: "ความคืบหน้าภารกิจชอบทำบุญ ประชาชนทั่วไป 9/9 ผู้มีวาสนา 0/1"

ในใจของเฉินเสี่ยวจิ่วรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ได้ช่วยคนแล้วยังได้ทำภารกิจให้เสร็จไปด้วย ถือว่าดีเลยทีเดียว แต่การช่วยเหลือผู้มีวาสนากลับกลายเป็นเรื่องยาก สรุปแล้วใครคือผู้มีวาสนา เขาจะไปหาที่ไหนกันล่ะ.. ตอนนี้เฉินเสี่ยวจิ่วยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย

อย่างแรกผู้มีวาสนาคนนี้ไม่ใช่หวังเถียนเถียนเขาได้ทำการทดสอบแล้ว การช่วยเหลือเธอไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ แล้วต่อไปจะต้องหาวาสนาจากที่ไหนอีกล่ะ

ในตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เฉินเสี่ยวจิ่วก็ไปล้างแผลที่หน้าผากที่โรงพยาบาล ทำความสะอาดแล้วแปะพลาสเตอร์ พยาบาลบอกว่าคงจะดีขึ้นภายในสามสี่วัน

จากนั้นเขากลับมาที่วิลล่าภายใต้ความมืดมิด หวังเถียนเถียนทำอาหารรอเขาอยู่ พอเห็นพลาสเตอร์ที่หน้าผากของเฉินเสี่ยวจิ่วเธอก็ตกใจทันที "คุณบาดเจ็บได้ยังไงคะ"

"ไม่ระวังเลยหกล้มน่ะ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวอย่างเลี่ยงบาลี

เสื้อผ้าของเขามีรูขาดและรอยเปื้อน ดูเหมือนคนล้มจริงๆ ทำให้หวังเถียนเถียนเป็นห่วงอย่างมาก เธออยากจะจัดการแผลให้เฉินเสี่ยวจิ่วอีกครั้ง แต่ก็เพิ่งพบว่าในบ้านไม่มียาประจำบ้านอยู่เลย ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้จะต้องไปซื้อของเพิ่มแล้ว..

..ตอนกินข้าว เฉินเสี่ยวจิ่วก็ยังคงครุ่นคิดอยู่ในใจ เขากำลังคิดถึงเรื่องผู้มีวาสนา

หวังเถียนเถียนจึงถามเขาว่า "กำลังคิดอะไรอยู่หรอคะ"

เนื่องจากที่เฉินเสี่ยวจิ่วคิดเองไม่ออกมาหลายวัน เขาจึงตัดสินใจที่จะฟังความเห็นของเธอ "จะว่าไงดีล่ะ ผมจะไปหาผู้มีวาสนาได้ที่ไหน.."

"ฮ่าๆๆ ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะคะ มันเหมือนกับเรื่องราวที่มีอยู่ในนิยายรักเลย" หวังเถียนเถียนหัวเราะ

"ผมจริงจังนะ" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าวอย่างเคร่งขรึม

พอเห็นเขาพูดอย่างจริงจัง หวังเถียนเถียนก็คิดอย่างจริงจัง แล้วกล่าวว่า "หนูเคยอ่านนิยายมาสองสามเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นการพบกันโดยบังเอิญที่สวรรค์ลิขิต ไม่ก็ไปวัดขอเซียมซีให้ช่วยชี้แนะ"

"วัด!"

จู่ๆ เฉินเสี่ยวจิ่วก็เกิดแรงบันดาลใจ ในเมื่อการพบกันโดยบังเอิญพึ่งพาไม่ได้ งั้นก็ลองใช้ไสยศาสตร์ที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ก็แล้วกัน

"ขอบคุณที่เตือน พรุ่งนี้เช้าผมจะไปวัด!" เฉินเสี่ยวจิ่วกล่าว

เมื่อพอมีลู่ทางแล้ว อาหารมื้อนี้ก็ถูกเฉินเสี่ยวจิ่วกินอย่างเอร็ดอร่อย

หลังอาหารเฉินเสี่ยวจิ่วก็ไปชกมวยยกเวทบริหารร่างกายที่โซนออกกำลังกายชั้นสาม นับตั้งแต่ที่เสริมความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ ถ้าไม่ได้ใช้พลังงานออกไปบ้างทุกวัน ก็จะรู้สึกว่ากล้ามเนื้อปวดเมื่อย เป็นความทุกข์ที่แสนสุขจริงๆ

แต่สิ่งนี้ก็ทำให้เกิดประโยชน์โดยตรง ตอนนี้กล้ามเนื้อของเฉินเสี่ยวจิ่วตึงเครียดทั้งตัว เกือบจะเหมือนนักเพาะกายแล้ว บางครั้งตอนที่เปลือยท่อนบนให้หวังเถียนเถียนเห็น เธอก็จะหน้าแดงใจเต้นci’

หนุ่มหล่อที่มีกล้ามเนื้อแบบนี้บอกได้เลยว่ามีพลังทำลายล้างต่อผู้หญิงวัยรุ่นเป็นอย่างมาก ในยุคที่เน้นหน้าตาแบบนี้ เฉินเสี่ยวจิ่วมีหน้าตาที่ไม่เลว แถมยังมาพร้อมกับมัดกล้ามที่แข็งแรง นี่คือการมีอยู่ของผู้ชายที่ทำให้เหล่าผู้หญิงและหนุ่มน้อยต่างต้องกรีดร้องอย่างแท้จริง!!