บทที่ 1-2 ผมต้องการสืบทอดมรดก, หมื่นล้านเหรียญดอลลาร์ไม่ ของลึกลับใช่!

บทที่ 1 ผมต้องการสืบทอดมรดก

"คุณพยาบาลครับ ผมมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลสามพันหยวน!"

ณ ช่องลงทะเบียนของโรงพยาบาลเหรินหมิน เฉินเสี่ยวจิ่ว เหงื่อโทรมกาย ยื่นบัตรเอทีเอ็มให้พยาบาล นั่นเป็นเงินเดือนที่เขาเพิ่งได้รับเพื่อมาจ่ายค่ารักษาให้ หวินเมิ่งซี น้องสาวบุญธรรมของเขา ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอจะโดนระงับการจ่ายยา

"ขอโทษค่ะ ยอดเงินคงเหลือไม่พอ" พยาบาลสาวโยนบัตรคืนมาให้เขา

"เป็นไปได้ยังไง ผมเพิ่งได้รับเงินเดือนเมื่อเช้านี้เองนะครับ" เฉินเสี่ยวจิ่วสงสัย

"ยังไงในบัตรก็ไม่มีเงินนะคะ คุณลองไปตรวจสอบเองก่อน คนข้างหลังรออยู่ค่ะ!" พยาบาลเก็บเงินพูดอย่างไม่สบอารมณ์

เฉินเสี่ยวจิ่วหยิบมือถือออกมา ตั้งใจจะเช็ครายละเอียดบัญชีผ่านแอปฯ แล้วก็ได้รู้ว่าเงินถูกโอนออกไปตั้งแต่เมื่อเช้า ซึ่งคนที่รู้เลขบัญชีและรหัสของเขามีแค่ โจวเฉียน แฟนสาวของเขาเท่านั้น

เฉินเสี่ยวจิ่วรีบโทรหาแฟนสาวเพื่อสอบถามเรื่องเงิน

โทรศัพท์ดังอยู่นานกว่าจะรับสายพร้อมเสียงหอบหายใจ

เฉินเสี่ยวจิ่วรีบพูดขึ้น " โจวเฉียน เธอแอบโอนเงินในบัตรฉันไปใช่ไหม รีบคืนมานะ นั่นมันเงินค่ารักษาของเสี่ยวซีนะ!"

"คืนบ้านแกสิ!" โจวเฉียนพูดอย่างเสียดสี "คบกับแกมาตั้งครึ่งปี ไม่เห็นได้อะไรดีๆ เลย ถือว่านี่เป็นค่าเสียเวลาของฉันแล้วกันนะ ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก วางแล้วนะ!"

"เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง!" เฉินเสี่ยวจิ่วเริ่มฉุนเฉียว ปกติแฟนสาวของเขาจะเอาแต่ใจไปบ้างเขาก็ทนได้ แต่เงินนี่มันสำหรับช่วยชีวิตน้องสาวของเขานะ

และปลายสายกลับมีเสียงผู้ชายดังแทรกขึ้นมา "ใครน่ะ รีบวางไปสิ!"

"แฟนเก่ากระจอกของฉันเอง... โอ๊ย น่ารำคาญ..."

หลังจากนั้นสายก็ตัดไป ส่วนเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ใครเป็นผู้ใหญ่ก็คงรู้

เฉินเสี่ยวจิ่วรู้สึกเหมือนเลือดลมวิ่งขึ้นหน้า เขาแหลมขนาดใหญ่ถูกสวมลงบนหัวเขาอย่างจัง! โจวเฉียนยัยคนร้ายกาจ ช่างไร้ยางอายอะไรขนาดนี้! รังเกียจว่าเขาจนแล้วขอเลิกก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังขโมยเงินเขา แถมยังนอกใจอย่างโจ่งแจ้งในโทรศัพท์อีกงั้นหรอ!

ในดวงตาของเฉินเสี่ยวจิ่วเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เขาจึงกดโทรออกอีกครั้ง แต่โจวเฉียนนั้นได้บล็อกเบอร์เขาไปแล้ว ทำให้เขาโทรไม่ติด

"โจวเฉียน!"

เฉินเสี่ยวจิ่วกัดฟันกรอดขณะเรียกชื่อนี้ออกมา ความอัปยศอดสูนี้ เขาจะไม่มีวันลืม!

แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการจ่ายค่ารักษาให้น้องสาวบุญธรรมของเขา เฉินเสี่ยวจิ่วกดความโกรธเอาไว้ จากนั้นก็โทรศัพท์ไปหายืมเงินจากเพื่อนฝูง

"ว่าไงนะ สัญญาณไม่ดีเลย... วางแล้วนะ!"

"ขอโทษที ช่วงนี้ยุ่งมาก ไว้ค่อยคุยกันนะ!"

ผลปรากฏว่าโทรไปหลายสาย ทุกคนต่างมีข้ออ้างต่างๆ นานา ไม่เปิดโอกาสให้เฉินเสี่ยวจิ่วได้ยืมเงินเลย ความเย็นชาของมนุษย์ได้ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในเวลานี้

เงินเพียงเล็กน้อยก็ทำให้วีรบุรุษต้องจนตรอก เงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่ถ้าไม่มีเงิน ก็ทำอะไรไม่ได้เลยเฉินเสี่ยวจิ่วโมโหจนชกไปที่ป้ายโฆษณา จนป้ายเป็นรูโบ๋

ในเวลานี้มีโทรศัพท์เข้ามา ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของเจ้าของร้านสะดวกซื้อที่เขาทำงานอยู่ เฉินเสี่ยวจิ่วเกิดความหวังสุดท้ายขึ้นมา เขาอาจจะขอยืมเงินจากเจ้าของร้านเพื่อไปจ่ายค่ารักษาได้

"แกยังกล้าจะมายืมเงินฉันอีกเหรอ! เอาแต่ลาๆๆ ฉันจ้างแกมาให้ลาเล่นเหรอ รีบกลับมาทำงานได้แล้ว อย่าได้ใจให้มันมากไปนัก!"

เจ้าของร้านสวดเป็นชุด เฉินเสี่ยวจิ่วสีหน้าเย็นชาลงเรื่อยๆ เขาตวาดกลับไปว่า "ไอ้เ**้ย! กูไม่ทำแล้ว!" แล้ววางสายไปอย่างโมโห

เฉินเสี่ยวจิ่วหลับตาลง ความเศร้าโศกเสียใจถาโถมเข้ามาในใจ ในมือถือมีข้อความแจ้งเตือนค่าใช้จ่ายจากโรงพยาบาล คอยย้ำเตือนเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เงิน! เงิน! เงิน!

เขาต้องการเงินอย่างมาก และต้องได้เดี๋ยวนี้!

"เอาล่ะ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นโชคชะตา!"

เฉินเสี่ยวจิ่วพ่นลมหายใจออกมา แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เขาไม่อยากโทรที่สุด "ฮัลโหล ผมเฉินเสี่ยวจิ่วผมคิดได้แล้ว ผมจะรับมรดกของพ่อ"

บทที่ 2 14,100 หมื่นล้านเหรียญดอลลาร์ไม่ ของลึกลับใช่!

ชายในสายพูดว่า "ดีมาก ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะส่งรถไปรับ นายมารอฉันที่โรงแรมตือห่าว ตอนนั้นเราจะประกาศพินัยกรรมกัน"

"ผมอยู่ที่โรงพยาบาลเหรินหมิน"

"โอเค รอ 10 นาที"

10 นาทีต่อมา รถลิมูซีนสีดำยาวเฟื้อยก็แล่นมาจอดหน้าโรงพยาบาล รถคันนี้ดีไซน์โฉบเฉี่ยว ความยาวเกินจริง ราวกับเอารถเก๋งธรรมดาสามคันมาต่อกัน และมีทะเบียนรถคือ 湖A88888 (Hú A88888) ซึ่งเป็นมงคลสุดๆ

คนที่รู้เรื่องรถเห็นเข้าต่างก็ต้องตกตะลึง นี่มันลิมูซีนรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นระดับโลกนี่นา! ว่ากันว่าทั่วโลกผลิตแค่ 10 คันเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าที่เมืองชิ่งโจว เมืองระดับสามของประเทศ จะมีบุญได้เห็นกับตา เป็นรถของลูกเศรษฐีบ้านไหนกันเนี่ย!

แต่ครู่เดียวเขาก็ได้เห็น หนุ่มหล่อที่สวมเสื้อผ้าราคาถูกเดินตรงไปที่รถ ทำเอาคนแถวนั้นอุทาน "ไม่จริงน่า! ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกเศรษฐีนิยมแต่งตัวจนๆ แบบนี้เนี่ย!?"

คนขับรถลิมูซีนเป็นหนุ่มต่างชาติที่สวมชุดทักซิโด้หางยาว เมื่อเขาเห็นเฉินเสี่ยวจิ่วก็รีบเปิดประตูรถให้พร้อมโค้งคำนับ "คุณชายเฉิน เชิญขึ้นรถครับ!"

เฉินเสี่ยวจิ่วพยักหน้า แล้วนั่งลงที่เบาะหลัง จากนั้นหนุ่มต่างชาติก็ปิดประตู แล้วไปนั่งที่ด้านหน้าเพื่อสตาร์ทรถ เขาขับรถด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ ราวกับกลัวว่าจะส่งผลต่อประสบการณ์การนั่งรถของเฉินเสี่ยวจิ่ว

รถลิมูซีนยาวเฟื้อยจอดที่หน้าโรงแรมตือห่าว โรงแรมระดับห้าดาว หนุ่มคนขับพาเฉินเสี่ยวจิ่วขึ้นไปยังชั้นบนสุดของโรงแรม ชั้นนี้ทั้งหมดถูกสร้างให้เป็นห้องประชุมธุรกิจ ตกแต่งอย่างหรูหรา หน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานที่โปร่งใสทั้งสี่ด้าน สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบ ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่เหนือทุกสิ่ง

ในห้องประชุมมีชายฉกรรจ์สวมแว่นตาดำและชุดสูทสีดำยืนเรียงเป็นสองแถว ดูท่าทางก็รู้ว่าเป็นบอดี้การ์ด

ชายวัยกลางคนหน้าตาเหมือนชาวจีนที่ยืนอยู่แถวหน้า เดินเข้ามาจับมือกับเฉินเสี่ยวจิ่ว "คุณชาย สวัสดีครับ ผมวิลเลียม หัวหน้าทนายความของคุณเฉินตงเซิง มาที่นี่เพื่อประกาศพินัยกรรมของเขาครับ"

เฉินเสี่ยวจิ่วพยักหน้า เขาไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับพินัยกรรมนี้ เพราะเฉินตงเซิงผู้เป็นพ่อแท้ๆ ของเขานั้น ถึงแม้จะมีเงิน แต่หลังจากที่คลอดเฉินเสี่ยวจิ่วออกมาแล้วก็ทอดทิ้งเขาไป และเพิ่งจะกลับมาหาเขาตอนนี้เพื่อจะยกมรดกให้เขา

แค่รูปร่างหน้าตาของทั้งสองคนก็เป็นหลักฐานที่ใช้ได้ดีกว่าการตรวจ DNA ใดๆ ทั้งสิ้น แต่เฉินเสี่ยวจิ่วผู้มีศักดิ์ศรีกลับแค้นที่พ่อไม่ได้ทำหน้าที่พ่อเลยเป็นเวลาหลายปี ทำให้เขาต้องถูกรังแกต่างๆ นานาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาจึงไม่ยอมรับมรดก แต่หลังจากที่เจอเรื่องร้ายๆ ถึงสามเรื่องในวันนี้ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะรับมรดก!

นี่ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเขาเอง แต่เพื่อคนที่ดูถูกเขา และเพื่อน้องสาวบุญธรรมที่ต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วนด้วย

วิลเลียมแกะซองเอกสารที่ปิดผนึกไว้ แล้วเริ่มประกาศพินัยกรรมที่อยู่ข้างใน "ลูกชายของพ่อ พ่อขอโทษนะ พ่อรู้ว่าลูกเกลียดพ่อ พ่อทำได้แค่ใช้มรดกของพ่อชดเชยให้ลูก... ตอนนี้พ่อให้ตัวเลือกลูกสองอย่าง ลูกสามารถเลือกได้อย่างใดอย่างหนึ่ง แต่ห้ามเปลี่ยนใจ ข้อแรก รับมรดกทรัพย์สินมูลค่า 14,100 ล้านเหรียญสหรัฐของพ่อ ข้อสอง รับสิ่งของลึกลับในตู้เซฟ"

เฉินเสี่ยวจิ่วสูดหายใจเข้าลึก เขารู้ว่าพ่อแท้ๆ ของเขารวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้! 14,100 ล้านเหรียญสหรัฐ เป็นตัวเลขที่คนธรรมดาไม่สามารถจินตนาการได้ แต่พินัยกรรมนี้กลับแปลกประหลาด แปลกที่ต้องให้เลือกระหว่างสองอย่าง

ตอนนี้ตัวเลือกที่อยู่ตรงหน้าเฉินเสี่ยวจิ่วเป็นเรื่องง่ายๆ จะรับมรดก 14,100 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือจะรับสิ่งของลึกลับ

"คุณมีเวลาเหลือเฟือให้คิด"

ทนายวิลเลียมโบกมือ จากนั้นก็มีสาวสวยสามคนที่แต่งกายวาบหวิวเดินเข้ามาเสิร์ฟแชมเปญและผลไม้ให้เฉินเสี่ยวจิ่ว

"ถ้าคุณเลือกที่จะรับมรดกทรัพย์สิน ผมและลูกน้องเก่าแก่ของท่านประธาน ก็จะอยู่ภายใต้การบัญชาของคุณ รวมไปถึงกลุ่มบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลัง และสาวสวยเหล่านี้ด้วยครับ"

"สวัสดีค่ะคุณชาย!" สาวสวยทั้งสามโค้งคำนับพร้อมกัน เผยให้เห็นร่องอกลึก ดูจากท่าทีนอบน้อมของพวกเธอแล้ว แม้จะให้พวกเธอดูแลเขาในตอนกลางคืน พวกเธอก็คงจะไม่ปฏิเสธ

เรียกได้ว่า เพียงแค่เขาพยักหน้า เงินทองและสาวงามก็จะอยู่ในมือเขา เป็นชีวิตที่เหมือนฝันเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม ทำไมพ่อถึงต้องให้เขาตัดสินใจกับโจทย์ที่ง่ายขนาดนี้ด้วยล่ะ มันต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่ๆ!

สัญชาตญาณของเฉินเสี่ยวจิ่วบอกเขาว่า เขาต้องเลือกสิ่งของลึกลับ

หลังจากไตร่ตรองอยู่ห้านาที เฉินเสี่ยวจิ่วก็พูดอย่างหนักแน่นว่า "ผมเลือกของลึกลับ!"

---------

---------

สวัสดีครับผู้อ่านทุกท่าน ขออนุญาตชี้แจงเรื่องจำนวนบทต่อหนึ่งหน้านะครับ

พอดีว่าเรื่องนี้ส่วนใหญ่บทนึงจะค่อนข้างสั้น ผมเลยจะขอรวมสองบทใว้ในหนึ่งหน้าเลยนะครับ เวลาที่อ่านไปถึงตอนที่เสียตังจะได้คุ้มค่ากับการซื้ออ่าน

แต่ก็ยังมีบางตอนที่ค่อนข้างยาวผิดปกติ ซึ่งเอาจริงๆ แล้วก็จะยาวกว่าสองบทรวมกัน ดังนั้นในบางหน้าก็จะมีแค่บทเดียวอย่างเช่นบทที่ 15 เป็นต้น

ดังนั้นถ้าอ่านไปถึงหน้าที่มีบทเดียวก็อย่างพึ่งตกใจกันนะครับ

รับประกันได้เลยว่าหน้าที่มีบทเดียวมีความยาวเท่าหน้าที่มีสองบทแน่นอนครับผม

ขอบคุณที่ติดตามนะครับ