SPH:บทที่ 15 ผลของน้ำยาสัตย์จริง

SPH:บทที่ 15 ผลของน้ำยาสัตย์จริง

เย่หยูปลายตาไปมองที่โอวหยางหยู ทักทายเขาด้วยสายตาที่ชั่วร้ายและไร้ซึ่งความกังวล เขาพูดอย่างเฉยเมยว่า

"ไม่มีอะไรจะพูด!"

โอวหยาวหยูกัดฟันในขณะที่เขาไม่พอใจอยู่ในใจที่เย่หยูยังคงแสดงอาการไม่แยแสอะไร ใจของเขาเริ่มโกรธมากกว่าเดิมในขณะที่สาบานกับตัวเองว่าจะฉีกหน้าปลอมๆของเย่หยูให้ได้!

"แน่นอน นายตอบไม่ได้หรอก เพราะเวลานั้นนายอยู่ในห้องทำงาน กำลังเปลี่ยนกระดาษข้อสอบอยู่ยังไงหละ!"

นักเรียนโดยรอบมองไปยังเย่หยูด้วยความไม่เชื่อที่เต็มไปด้วยความตกใจและปรามาสเขา

"เป็นไปได้ยังไง!? มันต้องมีบางอย่างผิดเย่หยูไม่มีทางโกง!"

เมื่อฮันเสวี่ยได้ยิน หน้าของเธอเริ่มซีดและร่างกายเริ่มโอนเอน

"ใจเย็น!"

เย่หยูวางมือบนไหล่บางๆของฮันเสวี่ย ปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน

"ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ยังไม่ถูกตัดสิน!"

อาการของฮันเสวี่ยกลับมาดีขึ้น เธอพยักหน้าและยังคงเชื่อมั่นในตัวเย่หยูว่าเขาไม่ได้โกง!

โอวหยางหยูมองไปยังเย่หยูและฮันเสวี่ย เขาโกรธที่เย่หยูยังคงแสดงอาการไม่แยแสและยิ่งโกรธเข้าไปอีกเมื่อเห็นฮันเสวี่ยแสดงออกถึงความกังวลและเชื่อใจในตัวเย่หยู

"เย่หยู หลักฐานมันก็ครอบคลุมขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่ยอมรับอีก!"

โอวหยางหยูชี้ไปยังเย่หยูและตะโกนใส่เขา

เย่หยูไม่ได้สนใจโอวหยางหยูที่ตอนนี้เหมือนหมาบ้า เขาเงยหน้ามองไปยังอู่ซูซุนแทน

"อาจารย์อู่ครับ อาจารย์ก็คิดแบบนั้นหรอครับ?"

อู่ซูซุนมองไปยังเย่หยูด้วยอาการสับสน ก่อนจะพูดว่า

"ฉันไม่เชื่อหรอก ว่าเธอจะโกง แต่ความจริงมันเป็นแบบนี้แล้ว เย่หยู มีอะไรจะพูดอีกรึเปล่า?"

"เห่อ ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อผมเลยนะครับ"

สายตาของเย่หยูดูไม่แยแสนิดๆ และเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า

"ผมไม่ได้โกง!"

"โกง? ใครโกง?"

ทุกคนหันหน้ากลับไปมองและก็พบกับชายวัยกลางคนร่างอ้วนเตี้ยที่ยืนกอดอกอยู่ทางเข้า ผมเส้นบางที่นอนเรียงรายอยู่บนหัวมันๆหัวของเขา มันดูตลกโดยเฉพาะตอนที่เปิดหน้าผาก

อย่างไรก็ตาม ไม่มีไครกล้าหัวเราะเพราะสถานะของเขาที่อยู่ในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการศึกษาเขาคือ จูเหลียง

"ผู้อำนวยการจูเหลียง ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ?"

อู่ซูชุนแสดงการต้อนรับเขา

"ผู้อำนวยการจู…"

มีนักเรียนไม่กี่คนยืนเพื่อต้อนรับหัวหน้าสำนักงานการศึกษาที่แสดงถึงการมีอำนาจผู้นี้

"ฉันได้ยินมาว่ามีบางคนโกง? เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?"

จูเหลียงถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น และจับไปที่คอเป็ดของเขา

"คุณลุงผู้อำนวยการจู มันเป็นอย่างนี้ครับ เย่หยูเขาโกงข้อสอบวิชาภาษาอังกฤษ เขา…"

โอวหยางหยูมองจูเหลียงที่เดินเข้ามาและรีบมาตรงหน้าและชี้ไปยังเย่หยูในขณะที่เขาพูด

จูเหลียงกระพริบตาขนาดเท่าถั่วของเขา เขาหันกลับไปมองยังเย่หยูด้วยสายตาที่เย้ยหยันที่ซ่อนอยู่

"นักเรียนเย่หยู นี่คือความผิดของคุณ เนื่องจากคุณกล้าที่จะโกง คุณก็ต้องกล้ายอมรับ!"

"เฮ เจ้าหมู!"

"คณบดี ผมจะยอมรับได้ยังไงในเมื่อผมไม่ได้ทำอะไร?"

ปากของเย่หยูเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ไม่แยแสและมองไปยังจูเหลียง ตัวละครตัวสุดท้ายมาถึงแล้วเรื่องตลกเรื่องนี้จะได้จบสักที!

"หื้มมม?"

จูเหลียงครางและร้องออกมาเสียงแหลมว่า

"เย่หยู พูดออกมาแบบนี้ได้ยังไง! เธอรู้รึเปล่าว่าความผิดของเธอมีหลักฐานมัดตัวเธอแล้ว! ไม่คิดบ้างหรอ? ว่าโรงเรียนมัธยมเซียงหยูของเราควรจะกำจัดม้าร้ายอย่างเธอ!"

"นี่…"

อู่ซูชุนลังเลสักพักก่อนที่จะกระซิบถามจูเหลียงข้างๆ

"ผู้อำนวยการจู ลงโทษเย่หยูโดยการไล่เขาออกมันไม่ดูหนักไปหน่อยหรอครับ?"

"หนัก? หนักอะไร?"

จูเหลียงยังคงส่งเสียงดังต่อไป

"คนประเภทนี้ต้องลงโทษหนักแบบนี้แหละ!"

ไล่ออกจากโรงเรียน? ฮันเสวี่ยพึมพำอยู่ในหัวสักพัก หากเขาเตะเย่หยูออกจากโรงเรียน จากนั้นแล้วอนาคตของเขาก็ต้องจบนะสิ!

มันน่าตกใจ ฮันเสวี่ยจำแขนเสื้อของเย่หยูแน่นในขณะที่เธอมองไปรอบๆอย่างร้อนรน เหมือนต้องการจะปกป้องเย่หยู

เย่หยูรู้สึกถึงความกลัวในหัวใจของฮันเสวี่ยและหัวใจของเธอนั้นช่างอบอุ่น เขายื่นมือไปจับมือเล็กๆของเธอที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและปลอบเธออย่างอ่อนโยน

"ฮันเสวี่ย เธอยังมีฉันนะ!"

ฮิฮิ อยากจะเตะฉันออกจากโรงเรียนมัธยมเซียงหยูงั้นหรอ? เย่หยูกวาดสายตาไปมองโอวหยางหยูที่กำลังทะนงตนและจูเหลียงที่กำลังโกรธ นี้คือจุดประสงค์ของแกสินะ? ช่างเหมือนเด็กอะไรขนาดนี้!

"ขยะที่น่ารังเกียจแบบนี้ก็ควรถูกกำจัดออกจากโรงเรียนนี้นานแล้ว"

โอวหยางหยูมองไปยังเย่หยู สายตาของเขาเต็มไปด้วยความพอในที่ได้แก้แค้น!

เย่หยู! เช่นนี้แล้วจะเป็นยังไงถ้าหากสู้ละ? ยังไงก็ยังคงถูกเตะออกจากโรงเรียนมัธยมเซียงหยูแห่งนี้อยู่ดี!

ณ เวลานี้ โอวหยางหยูภูมิใจในตัวเองแป็นที่สุด เขายืนกอดอกแล้วมองไปยังเย่หยูด้วยสายตาปรามาส เขาตั้งหน้าตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นเย่หยูร้องไห้และร้องขอชีวิต!

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาดูถูกของโอวหยางหยู การดูถูกเหยียดหยามของจูเหลียงและสายตาของเพื่อนในชั้นเรียน เย่หยูไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาให้เห็นอย่างที่เย่หยูคาดไว้

ตอนนี้ เย่หยูไม่ได้รู้สึกปั่นป่วนสักนิด แต่กลับยกมือขึ้นดันแว่นที่อยู่บนสันจมูกของเขาอย่างไม่แยแส

หยดน้ำระยิบระยับหยดตามเย่หยูในขณะที่เขายกข้อมือขึ้น กระจัดกระจายทั่วร่างของจูเหลียงนอกเหนือจากเย่หยูก็ไม่มีใครสังเกตเห็น

เมื่อเห็นหยดน้ำตกลงบนร่างของจูเหลียงและกลืนหายไปกับผิวของจูเหลียงอย่างรวดเร็ว มุมปาก

ของเย่หยูยกขึ้นยิ้ม

"หากผมโกงจริงๆ คุณก็ไม่ต้องรีบให้ผมออกจากโรงเรียนขนาดนี้ แต่ถ้าผมไม่ได้โกงหละ?"

เย่หยูนั่งลงอย่างใจเย็นในขณะที่เขามองไปยังโอวหยางหยูที่ยังคงนิ่ง

"ต่อต้านหัวชนฝา"

เขาอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยเขา

"หึ หึ หากแกไม่ได้โกง ฉันก็จะกินกระดาษพวกนี้ให้หมด!"

เย่หยูชำเหลืองไปยังกองเอกสารข้อสอบบนโต๊ะ แล้วยิ้มบางๆ

"ขอให้เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยที่ดีนะ!"

"แก!"

โอวหยางหยูชี้ไปที่เย่หยู ใบหน้าของเขาเริ่มซีดจากการที่เขาโกรธ และก็ไม่พูดอะไรต่อสักคำ

เย่หยูเมินเฉยต่ออาการโกรธของโอวหยางหยู เขาถามจูเหลียงตรงๆ

"ผมโกงจริงๆหรอครับ?"

จูเหลียงเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แสนเยือกเย็นในขณะที่แววตาของเขาเปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้น

"แน่นอน ไม่ได้โกง!"

หวา…

นักเรียนรอบๆที่กำลังดูการแสดงที่น่าตะลึงสักพักก่อนที่พวกเขาจะเริ่มคุยกัน

"เมื่อกี้ผู้อำนวยการจูเพิ่งพูดไปว่าเย่หยูไม่ได้โกงใช่ไหม?"

"ถูกต้อง เขาพูดอะไรผิดไปรึเปล่า?"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ร่างกายโอวหยางหยูสั่นเทาในขณะที่เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแล้วคว้าไปยังแขนของจูเหลียงและกระซิบว่า

"ลุง! รู้รึเปล่าเนี่ยว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"

เมื่อนั้นจูเหลียงจึงตระหนักได้ในสิ่งที่เขาพูด เขาแสดงอาการตื่นตระหนก และรีบพูดต่อทันที

"เธอไม่ได้โกงจริงๆ!"

แววตาของจูเหลียวเต็มไปด้วยความกลัว เกิดอะไรขึ้น? นี้ไม่ใช่สิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ในใจหนิ!

ทำไมเขาถึงพูดความจริง!

"เย่หยูไม่ได้โกง!"

"ไม่ได้โกง"

จูเหลียงพูดซ้ำอีกสองสามรอบ แต่คำที่เขาพูดออกมายังเหมือนเดิม เมื่อเห็นสายตาที่น่าสงสัยจ้องมาจากนักเรียนรอบๆ เช่นเดียวกับที่ตอนนี้สายตาของเย่หยูกลับสดใสและเหมือนกับน้ำลึก จูเหลียงเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดี

"นี่ นี่ นี่…"

หน้าของจูเหลียงแดงด้วยความวิตกกังวลและไม่กล้าพูด เมื่อกี้ ตอนที่เย่หยูยกข้อมือขึ้น เขาได้พรมน้ำยาสัตย์จริงไปยังร่างของจูเหลียง

ก่อนหน้านี้เย่หยูมั่นใจว่านี้เป็นส่วนหนึ่งในแผนของโอวหยางหยูและจูเหลียง ตอนนี้เขาได้ใช้น้ำยาสัตย์จริงกับจูเหลียง เย่หยูอยากให้เขาพูดทุกอย่าง!

สายตาที่กวาดมองอย่างสงสัยและใบหน้าที่เคลือบแคลงใจของเพื่อนร่วมชั้น เย่หยูปล่อยออร่าที่รุนแรงออกมาจากร่างกายเขา กดดันให้พวกเขาก้มหน้าลง

"บอกผมมา! เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่!?"

เย่หยูหยุดยั้งออร่าที่ไปสู่จูเหลียงและถามด้วยน้ำเสียงดุดัน

จูเหลียงอยากจะหุบปาก แต่พลังของน้ำยาสัตย์จริงทำให้เขาพูดทุกอย่างออกไป

"เธอไม่ได้โกง มีบางคนสลับกระดาษของเธอกับของคนอื่น!"

"เขาเป็นใคร?"

เย่หยูถามต่อทันทีโดยไม่ปล่อยโอกาสให้จูเหลียงและโอวหยางหยูโต้ตอบ

"คือฉัน!"

เมื่อได้ยินคำตอบของจูเหลียง นักเรียนรอบๆเริ่มเดือดพลานและเริ่มรู้สึกผิด ก่อนหน้านี้พวกเขายังคงมองเย่หยูด้วยสายตาดูถูก เพียงเพื่อค้นพบว่าพวกเขาเข้าใจเขาผิด แววตาของเย่หยูฉายให้เห็นถึงความเย็นชาและมองไปยังจูเหลียง

"บอกผมมา ว่าทำไมถึงทำแบบนี้?"

"อย่า…"

โอวหยางหยูยื่นมือออกไปเพื่อที่จะหยุดจูเหลียงไม่ให้พูดต่อ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

"เพราะหลานชายฉัน โอวหยางหยูต้องการใส่ร้ายและแก้แค้นเธอ!"

"ฉันต้องการเฉดหัวเธอออกไปจากโรงเรียนมัธยมเซียงหยู นั้นเพราะจะได้ควบคุมฮันเสวี่ยได้ นั้นเป็นเหตุผลที่ฉันทำมัน!"

"มันจบแล้ว…"

โอวหยางหยูนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาพ่ายแพ้อย่างน่าสังเวชจริงๆ!

ตอนนี้หน้าผากของจูเหลียงชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขากุมปากของเขาด้วยมือทั้งสอง และหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธ เห็นความหวาดกลัวและช็อคในแววตาของเขา

"หึ หึ ตอนนี้ความจริงก็ได้เผยออกมาแล้ว ผู้อำนวยการจูได้โปรดบอกผมได้ไหม ว่าผมถูกจริงๆ!"

"กระดาษอยู่ไหน?"

เย่หยูมองไปยังจูเหลียงที่กำลังหวาดกลัวและพูดต่อว่า

"มันอยู่ในลิ้นชักที่ออฟฟิซ อู่…"

แม้จูเหลียงจะกุมปากไว้ด้วยมือทั้งสอง เขาก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะตอบคำถามของเย่หยู

นาทีต่อมา ร่างกายของจูเหลียงสันเทาในขณะที่เขารับรู้ได้ทันทีว่าเขาสามารถควบคุมตัวเองได้

แล้ว เขาปล่อยมือที่กุมปากอยู่ออกและหายใจลึกๆสองสามครั้ง

"ปีศาจ แกเป็นปีศาจ!" จูเหลียงบ่นพึมพำในลำคอ เขาหันหลังกลับและวิ่งออกจากห้องเรียนไป