SPH:บทที่ 11 เจ้าหน้าที่สาว ชุยอิง

SPH:บทที่ 11 เจ้าหน้าที่สาว ชุยอิง

เมื่อท้องฟ้าค่อยๆมืดลง เย่หยูฝืนเดินกลับบ้านเนื่องจากเขาพลาดรถบัสเที่ยวสุดท้าย เขาคิดกับ

ตัวเองด้วยบทเรียนนี้ โอวหยางหยูควรจะพักเป็นเวลาสักพัก

ขณะเดินอยู่บนถนน แสงของยานพาหนะเคลื่อนไหลไปตามถนนไม่ขาดสาย ผสมผสนเข้ากัน

กับตาข่ายอันใหญ่ที่เหมือนถักทอเมืองกลางคืนที่แสนคึกคัก

"ครับ ผมรู้ วันนี้ผมกลับบ้านช้าหลังจากโรงเรียนเลิก"

ณ ตอนนี้ เมื่อเย่หยูได้รับสายจากปู่ของเขา ทันใดนั้นหูของเขาก็เสียวแปลบในขณะที่เขาหันไป

จ้องถนนด้านข้าง

"โอเค ปู่เดี๋ยววางก่อนนะครับ "

เขาเก็บมือถือ เย่หยูหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปในซอย

หลังจากที่ร่างกายเย่หยูเกิดใหม่อย่างสมบูรณ์ การได้ยินของเขาก็พัฒนาขึ้นมาก และ

เมื่อกี้เขาได้ยินเสียงอ่อนแรงของบางคนที่กำลังร้องให้ช่วยมาจากข้างในซอย

ในซอยที่มืดมน แสงไฟสีเหลืองสลัวๆจากหลอดไฟข้างถนนส่องสว่างทั่วบริเวณ

หญิงสาวรูปร่างดีกำลังถูกขู่บังคับจากอันธพาลสองคนที่ถือมีดสั้นอยู่ในมือ ภายใต้อ้อมแขนมีหญิงสาวผมสั้นใบหน้าที่สวยงาม กำลังเผชิญกับมีดสั้นที่แพรวพราวอยู่ตรงหน้า เธอช่างดูอ่อนแอ

"ช่วยด้วย! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!"

หญิงสาวกรีดร้องแล้วค่อยถอยหลัง แกว่งกระเป๋าถือใบเล็กของเธอไปมา อันธพาลร่างหนาสอง

คนหัวเราะเมื่อเขาได้ยินหญิงสาวตะโกน

"อย่าร้อง มาเล่นกับพี่ชายเถอะ พวกเราจะทำให้เธอรู้สึกดี! "

ตาอันธพาลผอมแห้งและสูงอีกคนหนึ่งเป็นประกาย เขาเล่นมีดที่อยู่ในมือไปมาแล้วก็ชี้ไปยัง

หญิงสาว "สาวสวย หากเธอเตะโกนอีกครั้ง มีดที่อยู่ในมือฉัน จะทำให้เธอไม่มีตาไว้มอง !"

"คนที่ไม่มีตาก็คือแก! ไอบ้ากาม?"

"แกกล้ามากเลยนะ!"

เสียงชัดแจ๋วดังมาจากทางซอย ขัดจังหวะการหัวเราะของสองอันธพาล

"แกเป็นใคร!"

อันธพาลทั้งสองคนช็อค พวกเขาหันหลังกลับไปมองยังทางเข้าซอยทันที

ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าอันพร่ามัว เห็นเพียงร่างสูงที่กำลังพิงอยู่ตรงกำแพง

อันธพาลอ้วนเตี้ยหรี่ตาของเขา หลังจากที่มองดูสักพัก ในที่สุดเขาก็มองเห็นผู้มาเยือน

"นักเรียน?"

อันธพาลสูงผอมอีกคนก็เห็นเย่หยู คนที่สวมชุดนักเรียน

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เด็กนักเรียนมัธยมอยากจะเป็นฮีโร่เพื่อช่วยสาวสวยงั้นสิ?"

อันธพาลคนที่สูงผอมหัวเราะ แล้วหลังจากนั้นใบหน้าของเขาก็หมองลง ปากของเขากระตุกแล้ว

พูดอย่างโหดร้ายว่า "ถ้าแกอยากตาย ก็ร้องสิ! "

"อย่ามาวุ่นวายกับเรื่องของฉัน!"

ข้างกายอันธพาลสองคน หญิงสาวหยุดร้อง เธอดูไม่เอะอะโวยวายแล้ว แต่แววตาใสแจ๋วยังคง

มองเย่หยูอย่างสงสัยและอยากรู้ว่านักเรียนคนนี้นะหรือที่จะช่วยสาวสวย

"ฉันแนะนำแกให้ยอมแพ้ซะหรืออย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" เย่หยูจับขยับมือของเขาและส่งเสียงออกมาเบาๆ

"เดี๋ยว พี่ชาย!"

"ทำให้มันพิการซะ!"

สายตาของอันธพาลผอมสูงมองตามไปอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ตะโกนออกมา เขากำมีดสั้นของเขาแน่นและก็รีบดึงออกมา

เมื่อได้ยินแบบนั้น แววตาของอันธพาลอ้วนเตี้ยเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย คมมีดของเขาพุ่งตรงไป

ยังเย่หยู

เฟี้ยว! ดิ้ง แด้ง!

"อ้า….."

อันธพาลทั้งสองหยุดก้าวทันที แล้วมีดสั้นของพวกเขาก็ตกลงไปบนพื้นในขณะที่ทั้งสองกรีด

ร้องด้วยความทุกข์ทรมาน

"มือฉัน!"

ไพ่โป๊กเกอร์ใหม่เอี่ยมสองใบทิ่มเข้าไปยังหลังมือของอันธพาลทั้งสอง โดยทิ่มผ่านฝ่ามือของ

พวกเขาโดยตรง เลือดสดๆไหลลงมาตามไพ่ แล้วค่อยๆหยดลงบนพื้น

แววตาของหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังของเขาทั้งสองเปล่งประกาย เธอมองไปยังไพ่โป๊กเกอร์ที่อยู่

ด้านหลังของอันธพาลทั้งสองอย่างรู้สึกตกตะลึง อะไรมันจะคมได้ขนาดนี้!

"เชี่ยเอ้ย ฉันจะสู้กับแก! "

ด้วยความเจ็บปวด อันธพาลสองคนเลยจู่โจมไปยังเย่หยูด้วยสายตาที่แดงก่ำ

ปัง!ปัง!

เย่หยูใช้ขาที่ยาวของเขาเตะไปยังอันธพาลทั้งสองลงพื้น เพื่อไม่ให้ลุกขึ้นมาสักพัก

พวกเขาทั้งสองนอนอยู่บนพื้นแล้วก็เริ่มหวาดกลัวเมื่อเห็นเย่หยูเข้ามาใกล้ เด็กมัธยมที่เจอวันนี้ทำไม มันโหดจังวะ?

"อย่าเข้ามาใกล้! แกเจตนาทำร้าย ฉันจะโทรหาตำรวจ!" ชายอันธพาลร่างผอมสูงกลอกตาและ

กรีดร้องออกมา

"ใช่ ใช่! ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

พวกเขากลัวว่าเย่หยูจะมาทำร้ายอีกครั้ง อันธพาลทั้งสองรีบตะโกนทันที แจ้งตำรวจงั้น

หรอ? เย่หยูเกือบจะหัวเราะออกมา

"ไม่ต้องโทรหาตำรวจหรอก ฉันนี้แหละ ตำรวจ!"

มีเสียงจากหญิงสาวเสียงดังมาจากข้างหลังอันธพาลทั้งสอง เป็นเหตุให้พวกเขาทั้งสองต้องตะลึง ณ จุดจุดนี้

เย่หยูก็ตกตะลึงสักพักก่อนจะโต้ตอบ แววตาเขาเปล่งประกาย เช่นนั้นแล้วยังไงต่อละ ไม่น่า

แปลกที่หญิงสาวคนนี้จะสงบเสงี่ยมผิดปกติ

"คุณเป็นตำรวจหรอ? แล้วทำไมคุณถึงไม่ปราบพวกนี้ตรงๆละ" เย่หยูมองไปยังตำรวจสาวสวย

และถาม

"นายอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันต้องวางแผนจับพวกมัน?" ตำรวจสาวพูด เธอพึงสังเกตข้อสงสัยของ

เย่หยู

เย่หยูพยักหน้าเห็นด้วยและเหลือบไปมองชายทั้งสองที่นอนอยู่บนพื้น "ใช่แล้วหละ ถ้าอันธพาลสองคนนี้เป็นอันธพาลธรมดาๆ คงไม่ต้องใช้คุณเป็นเหยื่อล่อหรอก ถูกมั้ย?"

เมื่อได้ยิน แววตาของตำรวจสาวเปล่งประกายแล้วรอยยิ้มก็ค่อยเกิดบนใบหน้าแสนบอบบางของ

เธอ "คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มอย่างเธอจะมีไหวพริบมากขนาดนี้"

เย่หยูบุ้ยปาก และพูดด้วยเสียงโทนเศร้าๆว่า "นี่ผมดูตัวเล็กขนาดนั้นเลยหรอ?"

"แน่นอนสิ!" ตำรวจสาวหัวเราะ "เทียบกับน้องสาวฉันแล้ว เธอนะ แย่กว่ามาก!"

"ฉันชื่อชุยอิง ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจมาจากเมืองหมิงโจว ยินดีที่ได้รู้จัก เด็กน้อย" ชุยอิงยื่นมือ

ของเธอออกมาข้างหน้าเย่หยู

เย่หยูยื่นมือของเขาออกมาและเช็คแฮนด์กับมือขาวๆของชุยอิง "ผม เย่หยู นักเรียนจากโรงเรียน

มัธยมต้นเซียงหยู ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะครับ พี่สาว!"

ชุยอิงนำกุญแจมือออกมาและใส่กุญแจมืออันธพาลทั้งสองที่อยู่บนพื้น จากนั้นก็พูดกับเย่หยูว่า

"มีอีกหลายอย่างที่ยังไม่เรียบร้อย ไม่นานมานี้มีเด็กสาวอายุพอๆกับนายหายไปอย่างลึกลับ ทีม

ตำรวจกำลังวางแผนจับกุมแต่ ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาจะจ้างมือปืนมา "

เย่หยูพยักหน้า และมองไปยังอันธพาลทั้งสองที่อยากจะร้องแต่ไม่มีน้ำตา "มันเป็นพวกเขา"

"พวกเราไม่ได้ทำ!"

"คุณตำรวจ "

"พวกเราแพ้ราบคาบขนาดนี้ พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย!"

สองอันธพาลรีบตะโกนออกมา รู้สึกผิดเล็กน้อยอยู่ในใจ พวกเขาไม่มีทางตำหนิผู้อื่นได้แน่นอน

"พวกแกจะตะโกนหาอะไร! พวกแกกลัวถูกกล่าวหาผิดๆใช่มั้ยละ!" ชุยอิงตะคอกใส่

เย่หยูไม่ถามต่อเพราะน่าจะเป็นความลับของตำรวจ และแน่นอนเธอไม่บอกเขาหรอก

แม้ชุยอิงจะรู้ว่านักเลงสองคนนี้ไม่ใช่คนที่ตามหา แต่เธอก็คิดว่าพวกเขาสมควรโดน หากเธอเป็น

ผู้หญิงธรรมดาๆ มันจะไม่กลายเป็นเรื่องน่าเศร้าหรอ?

"ใช่แล้ว เย่หยู ทักษะของนายค่อนข้างดีนี่ โดยเฉพาะไพ่บินนั้น มันทรงพลังมาก"

ชุยอิงจำไพ่โป๊กเกอร์ที่เย่หยูปล่อยออกมาเมื่อไม่นานมานี้ได้ เร็วยังกับแสง มันทิ่มเข้าไปผ่านหลัง

มือ พลังของมันน่าประหลาดใจ!

"เอ่อ มันอาจจะเป็นเพราะว่าฝึกมาเยอะก็ได้" หากเขาบอกชุยอิงเธอคงไม่ได้อะไรจากมัน เธอจะ

ไม่กลัวเอาหรอ

"ติ๊ด! ขอแสดงความยินดีที่สามรถช่วยเหลือสาวงามในฐานะฮีโร่ คุณได้จับรางวัลหนึ่งครั้ง "

เย่หยูตะลึงงันทันที เสียงของระบบดังขึ้นในหัวเขา นี้มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างแท้จริง!

"เย่หยู เป็นอะไรไป?"

ชุยอิงสังเกตเห็นเย่หยูตะลึงนิ่งและไม่พูดอะไร ดังนั้นเธอจึงถามด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินเสียง

ชุยอิง เย่หยูจึงได้สติกลับมา นี่มันไม่ใช่สถานที่ที่จะจับรางวัล "โอ้ ไม่มีอะไรหรอก ผมคิดว่ามันสายมากแล้ว ผมแค่กังวลว่าจะทำให้ปู่ผมวิตก "

"เอาหละ น้องชาย กลับบ้านเร็ว"

ชุยอิงพูดกับเย่หยู หลังจากนั้นเธอหยิบกระดาษออกมาหนึ่งใบออกจากกระเป๋าของเธอ แล้ว

เขียนเบอร์และยื่นให้กับเย่หยู "จำเบอร์ฉันไว้ หากต้องการอะไร ติดต่อฉันมาได้"

เย่หยูเก็บโน้ตกระดาษไว้และโบกมือลาชุยอิง "บ่าย พี่สาว "

เมื่อเห็นเย่หยูเดินไกลออกไป ชุยอิงกดนิ้วไปที่หูของเธอแล้วกระซิบ "หลิวน้อย รวมทีม!"

หลังจากนั้นสักพัก กลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจหกหรือเจ็ดคนในชุดพลเรือนก็ออกมาจากซอย หัวหน้า

เจ้าหน้าที่หลิวเว่ย ถามชุยอิง "กัปตัน สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

ชุยอิงชี้ไปยังอันธพาลทั้งสอง "ฉันจับปลาตัวใหญ่ไม่ได้ จับได้แค่ปลาเล็กสองตัว "

หลิวเว่ยหันหลังกลับไปและมองไปยังอันธพาลทั้งสอง แล้วมองไปยังไพ่โป๊กเกอร์ที่อยู่หลังมือ

ของพวกเขา เขาถามด้วยความประหลาดใจ "กัปตัน!"

"คุณไม่ได้ฝึกซิงยี่หรอ? แล้วทำไมถึงเล่นไพ่"

"ไม่ใช่ฉันที่ทำ คนทำคือเด็กมัธยมที่ชักไพ่ออกมาเพื่อช่วยฉัน"

เมื่อได้ยินคำพูดของชุยอิง หลิวเว่ยรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น "เด็กมัธยม? นี่มันไพ่อะไรที่มี

พลังขนาดนี้? แสดงว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา!"

ชุยอิงจำเหตุการณ์นี้ได้ตอนที่เย่หยูขยับตัวเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง

"จากเทคนิคนี้ เขาไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ"

"ทุกวันนี้เด็กหนุ่มสาวทุกคนมีพลังอะไรแบบนี้ไหมเนี่ย" หลิวเว่ยถามอย่างลวกๆ "เขาหน้าตาเป็นอย่างไง?"

"หล่อเหลา!"