448.ติดอยู่ในค่ายกล

ค่ายกลซ้อนค่ายกล

หากมีผู้วางค่ายกลบางอย่างเอาไว้ ณ สถานที่แห่งนี้เช่นนั้นก็ไม่แปลกเลยที่จะถูกกักขังอยู่ภายในค่ายกล

เมื่อคิดได้เช่นนี้หลินเสวียนก็เงยหน้ามองยอดไม้ซึ่งดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อมสรรพสิ่งรอบกายล้วนบ่งบอกว่าความคิดของเขานั้นอาจเป็นความจริง!

หลินเสวียนโบกมือขวาปาดผ่านดวงตาทั้งสองแสงวาบขึ้นในดวงตาทั้งคู่

"เนตรหยินหยาง!"

เสียงอันยิ่งใหญ่ของหลินเสวียนดังก้องขึ้นสู่ฟากฟ้าแสงสีทองวาบขึ้นในดวงตาของเขาทันที

ในชั่วพริบตาเดียวทัศนียภาพรอบด้านก็ปรากฏชัดในสายตาของหลินเสวียนเขาจ้องมองต้นไม้นับไม่ถ้วนที่ทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตาสีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียด

"เป็นเช่นที่ข้าคิดไว้จริงๆมีคนวางค่ายกลไว้ที่นี่!"

หลังจากหลินเสวียนเห็นภาพรอบกายเขาก็โบกมือเบาๆที่ดวงตาพลังปราณสลายไปแสงสีทองในดวงตาก็พลันจางหาย

"ข้าไม่เชี่ยวชาญเรื่องนี้เลย! แต่ท่านบรรพชนต่างหากที่ถนัดเรื่องค่ายกลและผนึกส่วนข้าเหมาะกับการสู้มากกว่า!"

หลินเสวียนเริ่มรู้สึกเสียดายหากรู้เช่นนี้ตั้งแต่แรกก็ควรฝึกฝนศาสตร์แขนงอื่นเพิ่มเติมไม่ใช่มัวแต่มุ่งทะยานขอบเขตพลังเพียงอย่างเดียว

หากเขามองเห็นค่ายกลที่ตนตกอยู่อาจยังพอหาทางทำลายค่ายกลนี้ได้แต่ปัญหาคือ...เขาแม้แต่จะบอกตำแหน่งตนเองก็ยังทำไม่ได้!

ในที่สุดหลินเสวียนก็นั่งลงบนกระบี่แกว่งขาเบาๆปล่อยให้มันพาเหินไปอย่างไร้จุดหมาย

อย่างไรเสียเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปทางใดหรือทำลายค่ายกลนี้ได้อย่างไรเช่นนั้นก็ฝากความหวังไว้กับกระบี่บินเถิดบางทีอาจพบปาฏิหาริย์บางอย่าง

ตอนนี้หลินเสวียนแทบจะถอดใจเสียแล้วไม่มีแม้แต่เบาะแสใดๆและดูเหมือนจะถูกหลอกเล่นเสียจนหมดท่า

"หากข้าหาท่านบรรพชนไม่เจอและก็ไม่ถนัดในการทำลายค่ายกลแล้วเดินวนเวียนเช่นนี้คงไม่ตายเพราะอดอาหารหรอก...แต่อาจจะตายเพราะความเบื่อแทน..."

"ข้าจะตายเพราะเบื่อหรือไม่กันแน่?"

หลินเสวียนพึมพำกับตนเองราวกับหมดสิ้นหนทางแล้วอย่างแท้จริง

เขาหยิบผลไม้วิญญาณออกมาลูกหนึ่งกัดคำโตแล้วเริ่มเคี้ยวแต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำสิ่งใดต่อไปดี

สายตาเลื่อนลอยของหลินเสวียนเผลอมองไปยังผลไม้วิญญาณในมือก่อนจะพลันลุกขึ้นยืนบนกระบี่มองผลไม้นั้นพลางพึมพำกับตนเอง

"ใช่แล้วข้ามิได้อยู่ตัวคนเดียว...ข้าอุตส่าห์เลี้ยงดูมันมาก็เพื่อใช้ในเวลานี้!"

"ข้าเลี้ยงลูกมังกรนี้มานานนักเมื่อไรจะได้ใช้งานเสียที?"

โดยรอบของหลินเสวียนเต็มไปด้วยต้นไม้หนาแน่นสถานที่แห่งนี้ไม่กว้างนักหากมีผู้ใดมาอีกคนเกรงว่าจะถูกต้นไม้เบียดจนแทบขยับตัวไม่ได้ด้วยขนาดของลูกมังกรในตอนนี้ สถานที่ธรรมดาย่อมไม่อาจรองรับมันได้แน่นอน

เขาจึงเหินกระบี่ไปทางซ้ายบริเวณนั้นดูจะกว้างขวางกว่า แสงสว่างก็มากขึ้นอย่างน้อยก็สามารถมองเห็นในระยะสองเมตรได้

"ถึงเวลาที่เจ้าต้องแสดงฝีมือแล้วเจ้ามังกรน้อย!"

หลินเสวียนหยิบถุงกิเลนออกมาปล่อยมังกรน้อยออกจากภายในขนาดตัวของมันขยายจากเล็กเป็นใหญ่ในทันที ใหญ่กว่าหลินเสวียนถึงสองเท่า

เมื่อเจ้าลูกมังกรปรากฏมันพ่นเสาน้ำใส่หลินเสวียนทันที ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่เหลือแม้แต่จุดแห้ง

หลังจากพ่นน้ำเสร็จมันยังใช้เขาทั้งสองข้างดุนหลินเสวียนเบาๆเป็นเชิงอวดดี

"หา...จะแก้แค้นข้ารึ?" หลินเสวียนปาดน้ำออกจากใบหน้า สูดลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะจ้องลูกมังกรพร้อมกล่าวด้วยเสียงเย็นชา

ลูกมังกรนี้ถูกหลินเสวียนลงผนึกไว้ตอนที่มันปิดด่านมันถูกใช้ทดลองไม่หยุดพักการเป็นหนูทดลองน่ะไม่เคยสบายอยู่แล้วและมันก็ทนทุกข์อยู่ไม่น้อย

ถึงหลินเสวียนจะไม่ได้ปลอบใจมันด้วยผลไม้วิญญานแต่ก่อนที่มันจะได้ระบายอารมณ์ก็ถูกโยนกลับเข้าไปในถุงกิเลนอีกครั้งความโกรธที่ถูกกดไว้จึงระเบิดในตอนนี้

หลินเสวียนมองเจ้ามังกรตาโตก่อนจะสูดลมหายใจลึก บอกกับตนเองว่า

"ตอนนี้ข้ามีเรื่องต้องพึ่งพามันต้องอดทนไว้ก่อนค่อยว่ากันทีหลัง!"

เขาฝืนยิ้มแล้วกล่าวกับลูกมังกร

"ข้าลงผนึกไว้เพราะกลัวเจ้าจะหลงหากเจ้าหลงทางก็ต้องออกล่าหาอาหารเองนะมันลำบากแค่ไหนเหนื่อยแค่ไหนรู้ไหม?"

พูดจบเขาก็หยิบผลไม้วิญญานออกมาจากถุงเก็บของด้วยความเคยชิน

"ข้าจะเป็นผู้จัดหาให้เจ้า! แม้แต่มังกรแท้ยังหาได้ยากนักที่จะมีผลไม้วิญญาณพันปีให้กินเจ้าเองก็รู้ใช่หรือไม่?"

หลินเสวียนโบกผลไม้ในมือไปมาหน้าลูกมังกร

"อยากกินหรือไม่เล่า?"

ลูกมังกรเดิมทีทำทีจะโจมตีแต่เมื่อตาเห็นผลไม้วิญญาณกลับค่อยๆสงบลง

ดวงตากลมโตที่เคยเปี่ยมด้วยโทสะพลันกลับมานุ่มนวลตามเดิม

หลินเสวียนเห็นจังหวะเหมาะก็โยนผลไม้วิญญานให้ผลไม้นั้นลอยโค้งเป็นเส้นแล้วตกลงเข้าปากลูกมังกรพอดิบพอดี

ลูกมังกรเคี้ยวอยู่สองคำก็กลืนลงท้อง

จากนั้นมันก็จ้องหลินเสวียนแล้วอ้าปากอีกครั้ง

หลินเสวียนเข้าสู่โหมดให้อาหารโยนผลไม้วิญญานใส่ปากมันทีละลูก

จนกระทั่งท้องของลูกมังกรพองขึ้นเล็กน้อยมันจึงเรอออกมาเบาๆ

หลินเสวียนปัดฝุ่นซึ่งไม่มีอยู่จริงออกจากมือแล้วจ้องมันพร้อมพูดว่า

"ตอนนี้อิ่มแล้วก็ถึงเวลาลงแรงเสียที!"

"ดูรอบๆสิรีบพาข้าออกไปจากที่บัดซบแห่งนี้เร็วเข้า!"

หลินเสวียนจ้องลูกมังกรด้วยความหวังอย่างเต็มเปี่ยมเขาไม่อยากให้มันกินผลไม้วิญญานไปเปล่าๆแล้วตอบว่า ‘ช่วยไม่ได้’

ตอนนี้เขาไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ

ลูกมังกรเลียปากคล้ายกำลังนึกถึงรสหวานของผลไม้อยู่

รอบด้านพลันเงียบงันเสียจนหลินเสวียนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตนเอง

เส้นทางที่เขาจะครองอาณาเขตเหนือครามจะมาสิ้นสุดอยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!

ในที่สุดลูกมังกรก็เรออีกครั้งพร้อมกับแกว่งหางไปมาพริบตานั้นพื้นที่รอบด้านก็เริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย

หลินเสวียนยิ้มกว้างทันที

ตามคาดเจ้าลูกมังกรยังมีประโยชน์! อย่างน้อยก็สามารถพาหนีออกจากสถานที่นี้ได้!

เมื่อหางของลูกมังกรแกว่งเร็วขึ้นเรื่อยๆพื้นที่โดยรอบก็บิดเบี้ยวมากขึ้นตามไปด้วย

ลำต้นของต้นไม้รอบด้านที่เดิมตรงดิ่งบัดนี้กลับบิดเบี้ยวราวคลื่นที่แตกต่างกันออกไปมองแวบแรกแล้วให้ความรู้สึกแปลกตา

หลินเสวียนจ้องมองลูกมังกรไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าตัวนี้จะมีพรสวรรค์ในการทำลายค่ายกล

เขาเพียงแค่หมดหวังและไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักกับลูกมังกรนี้

แต่เจ้ามังกรน้อย...กลับมอบความประหลาดใจให้เขาจริงๆ