410.สถานที่ที่เต็มไปด้วยผลไม้วิญญาณ

ใบหน้าของหลินเสวียนเต็มไปด้วยความเสียดายหลินชิงเทียนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “ผลไม้วิญญาณไม่พอหรือ?”

“ให้พ่อของเจ้าส่งมาเถอะตระกูลหลินของเรายังพอหาผลไม้วิญญาณที่มังกรแท้กินได้อยู่”

หลินเสวียนมองหลินชิงเทียนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วยสายตาจำยอม “ข้าไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดแต่เขากินผลไม้วิญญาณทั่วไปไม่ได้เลยอย่างน้อยก็ต้องมีอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปีขึ้นไปถึงจะยอมกิน”

แม้แต่ผู้ฝึกตนทั่วไปหากได้กินผลไม้วิญญาณอายุร้อยปีก็ยังสามารถเพิ่มพลังบ่มเพาะได้อีกระดับหนึ่ง

แต่ตอนนี้เจ้าลูกมังกรตัวนี้กลับกินผลไม้วิญญาณไปแล้วนับไม่ถ้วนหากเป็นผู้ฝึกตนธรรมดาได้กินและดูดซับได้หมดขนาดนี้ป่านนี้คงเข้าสู่ขอบเขตแก่นทองคำไปแล้ว

แต่ดูจากสภาพของเจ้ามังกรตัวน้อยตอนนี้กลับดูเหมือนจะโตขึ้นแค่เพียงรูปร่างส่วนพลังกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนี้หลินเสวียนก็ได้ตระหนักว่าเจ้ามังกรตัวนี้มันก็แค่ “หลุมดำ” ดีๆนี่เอง!

หลินชิงเทียนรู้ว่าลูกของมังกรนั้นกินเก่งมากแต่ก็ไม่คิดว่าจะเรื่องมากขนาดนี้

เขารู้สึกลังเลอยู่บ้างสายตาเหลือบไปเห็นจานผลไม้วิญญาณที่วางอยู่บนเก้าอี้ย่อมด้านข้างพวกมันเปล่งประกายชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยกลิ่นอายพลังปราณ

แต่พวกนี้เป็นเพียงผลไม้วิญญาณที่มีอายุไม่กี่สิบปีไม่อาจเทียบกับผลไม้วิญญาณอายุร้อยปีได้เลย

หลินชิงเทียนเอื้อมมือไปหยิบผลไม้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและเป็นผลสุดท้ายจากแถวสั้นๆนั้นวางลงตรงหน้ามังกรน้อย

หลินเสวียนรีบกล่าวขึ้นว่า “ท่านบรรพชนมันไม่กินหรอก แล้วก็…”

ยังไม่ทันขาดคำเสาสายน้ำพุ่งออกมาจากปากเจ้ามังกรน้อยพุ่งตรงไปยังหลินชิงเทียนแรงไม่น้อยเลยทีเดียว

หลินชิงเทียนใช้วิชาเรียบง่ายต้านรับไว้ได้อย่างสบาย

เขามองเจ้ามังกรน้อยด้วยท่าทีภาคภูมิใจ “เจ้ามังกรน้อย คิดว่าข้าจะโดนเล่นงานสองครั้งรึ?”

ยังไม่ทันจบประโยคเสาน้ำอีกสายก็พุ่งมาอีกครั้งคราวนี้หลินชิงเทียนเตรียมพร้อมไว้แล้วใช้ปราณสร้างม่านพลังขึ้นตรงหน้า

แต่ไม่รู้เพราะอะไรม่านพลังนี้กลับดูเหมือนจะไร้ผลเสาน้ำพุ่งทะลุทะลวงเข้าใส่หน้าหลินชิงเทียนอย่างจัง

“ท่านบรรพชน!”

หลินเสวียนร้องด้วยความตกใจรีบอุ้มเจ้ามังกรน้อยขึ้นและทำท่าจะเก็บมันเข้าไปในถุงกิเลน

หลินชิงเทียนโบกมือไปทางหลินเสวียนพลางเช็ดน้ำที่เปื้อนบนหน้าไปด้วยแล้วพูดอย่างโมโหปนขำว่า “ลองดูก็ได้!”

หลินเสวียนจับเจ้ามังกรน้อยที่พยายามดิ้นหนีไว้ด้วยมือข้างเดียวพลางถามด้วยความสงสัย “อะไรหรือ?”

“มังกรแท้นั้นไม่ธรรมดาจริงๆแม้กระทั่งตอนเพิ่งออกจากไข่” เขาทำท่าถอนหายใจแล้วกล่าวต่อ “ลองดูว่าพอจะทะลวงม่านพลังนี่ได้ไหม”

หลินเสวียนรวบรวมพลังปราณไว้ในมือจ้องไปที่ม่านพลังตรงหน้าเจาะจงลงที่จุดหนึ่งแล้วปล่อยพลังออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงดัง ปัง! พลังปราณกระแทกเข้าใส่ม่านพลังแต่กลับไม่อาจทะลุได้มีเพียงคลื่นวงกระเพื่อมแผ่ขยายออกไปเท่านั้น ทั้งที่หลินเสวียนทุ่มแรงเต็มที่ก็ยังไม่อาจสร้างความเสียหายแก่ม่านพลังนี้ได้เลย

“เสวียนเอ๋อร์ไร้ความสามารถนัก!” หลินเสวียนพูดเสียงแผ่วด้วยความท้อแท้

“ไม่ใช่เจ้าก็แค่ไม่มีพรสวรรค์แบบมังกรแท้เขากินผลไม้วิญญาณอายุร้อยปี พันปีมากมาย ไม่เพียงไม่ระเบิดตาย ยังดูดซับได้ทั้งหมดอีกด้วย”

“นี่แหละคือพรสวรรค์ของมังกรแท้! ส่วนเจ้าก็ถือว่าโดดเด่นมากแล้ว”

ขณะนั้นเจ้าลูกมังกรได้ดิ้นหลุดจากมือหลินเสวียนแล้วบินต่ำลงมาเล็กน้อยพลางแยกเขี้ยวใส่หลินเสวียนอย่างเอาเรื่องท่าทางช่างน่าหยิกนัก

แต่หลินเสวียนกลับรู้สึกขำอยู่ไม่น้อย

“ถ้ามังกรน้อยนี่ไม่ยอมกินผลไม้วิญญาณทั่วไปแล้วจะทำอย่างไรดี? ท่านพอมีแผนอะไรบ้างหรือไม่?”

ในอาณาเขตเหนือครามตอนนี้ก็ไม่มีสมบัติของราชวงศ์เซียนสวรรค์ให้เขาไปหยิบฉวยอีกแล้ว

หลินเสวียนจนปัญญาเสียจริงๆเขาเคยลองแม้แต่ให้อาหารเป็นหินวิญญาณที่อัดแน่นด้วยพลังปราณบริสุทธิ์ระดับสูง หากปล่อยออกมากลางแจ้งคงทำให้เหล่าผู้ฝึกตนคลุ้มคลั่ง

แต่เจ้ามังกรตัวนี้กลับไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

สุดท้ายหลินเสวียนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้าดูว่าผลไม้ในแหวนของเขาจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนจะกินได้อีกเท่าไร อย่างมากสุดก็ปล่อยให้มันหิวเสียจนต้องยอมกินผลไม้ทั่วไปนั่นแหละ

เห็นว่าหลินเสวียนไม่สนใจเจ้ามังกรน้อยก็พ่นน้ำใส่เขาอีก หลินเสวียนหยิบกล่องไม้ออกมาตั้งรับแทบจะในทันที

เสาน้ำถูกกล่องไม้สกัดไว้ไม่อาจพุ่งผ่านได้แถมน้ำยังหายเข้าไปในกล่องเสียอีก

หลินเสวียนเคยโดนเสาน้ำพ่นใส่มาแล้วจึงรู้วิธีรับมือดี

เห็นดังนั้นหลินชิงเทียนก็ยิ้มขำ “ไม่คิดเลยว่ากล่องนี่จะมีประโยชน์ขนาดนี้”

หลินเสวียนถอนใจเบาๆ “แต่มันก็ใหญ่เกินไปหน่อยการใช้งานไม่ค่อยสะดวก”

พูดจบก็ฉวยจังหวะที่เจ้ามังกรน้อยเผลอหยิบถุงกิเลนออกมาเก็บมันเข้าไปอีกครั้ง

“เสวียนเอ๋อร์มาหาท่านบรรพชนก็เพื่อจะถามว่าท่านรู้จักสถานที่ที่มีผลไม้วิญญาณจำนวนมากและอายุยืนยาวหรือไม่?”

นี่คือมังกรแท้ที่เขาอุตส่าห์เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากจะปล่อยให้มันอดอยากได้อย่างไรหากมีหนทางก็ย่อมต้องลองหากไม่สำเร็จจริงๆค่อยว่ากันอีกที

หลินชิงเทียนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลินเสวียนพลางกล่าวว่า “ข้ารู้จักแดนลับแห่งหนึ่งเพียงแต่แดนลับนี้อันตรายมากตามที่ข้าได้ยินมาผู้ที่เคยเข้าไปไม่เคยมีใครกลับออกมาได้”

“ตอนข้ายังหนุ่มมีอยู่ครั้งหนึ่งเกิดปรากฏการณ์แปลกขึ้น แต่เพราะผู้ฝึกตนที่เข้าไปแล้วไม่กลับออกมาส่วนใหญ่ ทำให้แดนลับนี้ถูกลืมเลือนไปแต้ข้าจำได้ว่าพวกเรากำลังจะผ่านตรงนั้นพอดี”

หลินเสวียนพูดด้วยความตื่นเต้น “จริงหรือขอรับ?”

หลินชิงเทียนพยักหน้า “เพราะมันอันตรายมากจนไม่มีใครกล้าไปตลอดหลายร้อยปีตามคำบอกเล่าของผู้ที่รอดกลับมาบอกว่าในแดนลับนั้นมีต้นวิญญาณอายุพันปีขึ้นไปอยู่เต็มไปหมด”

“มันเต็มไปด้วยผลไม้วิญญาณทั่วบริเวณไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้สร้างแดนลับนี้ขึ้นมาแต่ต้องเป็นยอดฝีมือที่พวกเราไม่อาจเอื้อมถึงแดนลับนี้ก็คือค่ายกลโบราณที่สูญหายไปแล้ว”

สมัยที่หลินชิงเทียนยังหนุ่มเคยอยากเข้าไปสำรวจด้วยตนเองแต่เขาก็เห็นกับตาว่ามีกลุ่มผู้ฝึกตนจำนวนหนึ่งเข้าไปในนั้นแล้วไม่เคยกลับออกมาอีก

จากนั้นเขาก็ถูกผู้นำตระกูลหลินในตอนนั้นจับตัวกลับมา และยังมีคำสั่งห้ามศิษย์ตระกูลหลินเหยียบเข้าแดนลับนั้นอย่างเด็ดขาด

ในสายตาของหลินชิงเทียนดินแดนลับนี้อันตรายเกินไปจนแม้แต่เขาในตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะสามารถกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว “แดนลับนี้อันตรายเกินไป อย่าเสี่ยงเลยเสวียนเอ๋อร์พวกเราค่อยหาหนทางอื่นเถอะ!”

แต่หลินเสวียนกลับสนใจขึ้นมาทันที “ท่านบรรพชนพวกเราลองดูได้มีผู้ที่กลับออกมาได้เหมือนกันหากสถานการณ์ไม่ดีเราก็รีบถอยออกมาก็เท่านั้น”

“แถมเรายังมีสิ่งนี้ด้วย!” หลินเสวียนยกถุงกิเลนขึ้น

ตอนนี้พวกเขามีมังกรแท้อยู่แล้วเรื่องเกี่ยวกับอาหารของมันจะไม่พยายามให้ถึงที่สุดได้อย่างไร? เขาเชื่อว่าต่อให้ต้องพุ่งเข้าแดนลับก็ต้องลองดูให้รู้เรื่อง!