402.ในที่สุดก็ฝักออกมา

เรื่องการเลี้ยงมังกรนั้นถูกจัดให้เป็นวาระสำคัญอย่างเป็นทางการทุกคนต่างเฝ้ารอให้ไข่มังกรฟักตัวออกมา

ทุกวันหลินเสวียนมีเรื่องที่ต้องทำอยู่สองอย่างหนึ่งคือดูว่าไข่มังกรมีรอยแตกเพิ่มขึ้นหรือไม่อีกอย่างก็คือบ่มเพาะพลัง

หลินเสวียนให้ความสำคัญกับการเลี้ยงมังกรอย่างยิ่งเขายังได้ให้หลินชิงเทียนช่วยตามหาคัมภีร์โบราณเกี่ยวกับมังกรแท้ซึ่งสาบสูญไปแล้วมานาน

กว่าจะได้มาก็ต้องออกแรงอยู่ไม่น้อย

ในที่สุดเช้าวันหนึ่งเมื่อเขาเปิดกล่องไม้โบราณออกเขาก็เห็นว่าไข่มังกรนั้นแตกออกไปครึ่งหนึ่งแล้วมังกรน้อยที่เพิ่งฟักตัวออกมากำลังกัดกินเปลือกไข่ชิ้นโตในมือมัน

แสงสว่างที่จู่ๆก็สาดเข้ามาทำให้ลูกมังกรหรี่ตาแล้วเงยหัวโตๆของมันขึ้นมันลืมตากลมเบิกโพลงจ้องมองหลินเสวียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หากเปรียบเทียบกับมังกรโตเต็มวัยความแตกต่างนั้นราวกับเสานภากับเส้นผม

“ตัวเล็กขนาดนี้จะต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะเติบโตเท่ารุ่นพี่ของมันกันนะ?”

หัวของเจ้ามังกรน้อยใหญ่เกินตัวอย่างเห็นได้ชัดเขาสองเขาบนหัวมันทำให้สัดส่วนของศีรษะใหญ่ขึ้นอีกครึ่งหนึ่ง มันกอดเปลือกไข่ที่เหลือไว้แน่นทว่าร่างกายเล็กๆของมันดูเหมือนจะรับน้ำหนักหัวตัวเองไม่ไหว

ท้ายที่สุดภายใต้สายตาทุกคู่มังกรน้อยก็ค่อยๆยื่นเปลือกไข่ที่กินเหลือครึ่งหนึ่งให้หลินเสวียนด้วยความลังเล

“ติ๊ง! สำเร็จภารกิจ—เลี้ยงสัตว์เลี้ยงครั้งแรก”

“ในยุคโบราณเคยมีสัตว์ศักสิทธิ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกพวกมันเหินหาวและกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยากจะหยั่งถึง”

“ปลุกพลัง—เทพมายา”

หลินเสวียนมองเจ้ามังกรน้อยที่มองเขาอย่างไร้เดียงสาพลางยื่นอาหารให้ด้วยความสงสัย

“พลังเทพมายา? ใช้ทำอะไรได้?”

“ติ๊ง!” ระบบอธิบายว่า “พลังเทพมายาสามารถทำให้โฮสต์แปลงร่างเป็นใครก็ได้โดยไม่มีเวลาจำกัด”

เมื่อหลินเสวียนได้ยินก็พยักหน้าเบาๆ “ข้าใช้สิ่งนี้ได้เช่นนั้นคราวหน้าถ้าเห็นคลังสมบัติของใครข้าก็เข้าไปช้อปปิ้งได้อย่างเปิดเผยสิ?”

เขากล่าวจบก็หันไปมองมังกรน้อยด้วยแววตาครุ่นคิดจากนั้นร่างกายของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปหลินเสวียนหดร่างตัวเองลงร่างทั้งร่างหล่นลงพื้น

ผ่านไปครู่หนึ่งมังกรน้อยตัวหนึ่งที่มีรูปร่างเหมือนกับเจ้ามังกรในกล่องก็คลานออกมาจากเสื้อผ้าของเขามันส่ายหัวเหมือนจะล้มลงในอีกวินาทีถัดมา

ไม่ผิดเลยสัดส่วนร่างกายกับศีรษะที่ไม่สมดุลนั้นอันตรายยิ่งนัก

หลินเสวียนเดินได้แค่สองก้าวก็เริ่มเซไปมาและล้มลงถึงสองครั้ง

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอกคนใช้คนหนึ่งกล่าวขึ้นว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์ ท่านบรรพชนเชิญให้ไปพบดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงได้ส่งทูตมาเยือนขอพบท่าน”

“เข้าใจแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” หลินเสวียนตอบกลับก่อนจะให้คนใช้จากไป

เมื่อเขาแน่ใจว่าคนใช้เดินจากไปแล้วเขาก็คืนร่างเดิมทันที ทว่าในสภาพเปลือยเปล่าเพราะไม่ได้ใส่เสื้อผ้า

หลินเสวียนสวมชุดอย่างลวกๆแล้วเดินไปทางประตู

เมื่อเดินถึงประตูเขาก็นึกบางสิ่งขึ้นได้เขาเดินกลับมาแล้วโน้มตัวลงพูดกับมังกรน้อยว่า “เจ้าหนู อยู่เงียบๆในนี้ก่อน”

“ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านบรรพชน”

พูดจบเขาก็ปิดฝากล่องโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของเจ้ามังกร แล้วหยิบกล่องขึ้นมาเดินออกไป

ระหว่างทางไปยังลานของท่านบรรพชนเหล่าศิษย์ตระกูลหลินต่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชมราวกับไม่ได้มองมนุษย์ แต่เป็นความหวังของตระกูล

หลินเสวียนคือความหวังของตระกูลหลินจริงๆบางคนถึงขั้นยกย่องเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

ส่วนมากอยากติดตามหลินเสวียนเพราะการอยู่ใกล้บุตรศักดิ์สิทธิ์สามารถเพิ่มพลังบ่มเพาะได้ในสายตาของผู้ฝึกตนทั้งหลายนี่คือความฝัน

หลินเสวียนเดินอยู่พักหนึ่งจนมาถึงหอประชุม

เมื่อหลินชิงเทียนเห็นหลินเสวียนเดินเข้ามาก็โบกมือเรียก “เสวียนเอ๋อร์ มานี่”

หลินเสวียนเดินเข้าไปทำความเคารพผู้อาวุโสทุกคนแล้วเดินไปนั่งยังที่นั่งข้างหลินชิงเทียนอย่างสงบเสงี่ยม

ไม่นานมีหญิงสาวผู้หนึ่งที่สวมผ้าคลุมหน้ามีรูปร่างอ้อนแอ้นก็เดินถือกล่องไม้เข้ามา

นางไม่เอ่ยคำใดเพียงยิ้มอย่างนุ่มนวลทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน

“ได้ยินว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์จะเดินทางไปยังอาณาเขตกลางเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงทองคำ”

“พรสวรรค์ของท่านเลื่องชื่อไปทั่วอาณาเขตเหนือครามข้ามาตามคำสั่งของสตรีศักดิ์สิทธิ์ในนามดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงเพื่อแสดงความยินดีแก่ตระกูลหลิน”

“นี่คือของขวัญที่สตรีศักดิ์สิทธิ์เตรียมไว้ให้บุตรศักดิ์สิทธิ์”

หลินเสวียนประสานมือกล่าวว่า “ขอบคุณ ทูตเหยากวง”

ทูตสาวพูดกับหลินเสวียนว่า “หากจะไปอาณาเขตกลาง จะต้องข้ามทะเลเซียงของสิ่งนี้คือ ‘ลูกแก้วสงบลม’”

“สตรีศักดิ์สิทธิ์ของข้าได้มันมาโดยบังเอิญเมื่อครั้งออกล่าอสูรในทะเลหากวางลูกแก้วนี้ไว้บนเรือ เรือจะแล่นได้ราบรื่นเหมือนพื้นราบ”

หลินชิงเทียนที่นั่งอยู่ด้านบนกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “สตรีศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าช่างใจใหญ่นัก”

“ในเมื่อมอบของขวัญเรียบร้อยแล้วข้าจะไม่รบกวนบุตรศักดิ์สิทธิ์อีก”

ทูตสาวคารวะและจากไป

เมื่อคนออกไปแล้วหลินฮ่าวก็ลุกขึ้นถามหลินชิงเทียนว่า “ท่านบรรพชนวันจัดงานเลี้ยงทองคำก็ใกล้เข้ามาแล้ว สิ่งของที่ต้องใช้เดินทางไปอาณาเขตกลางก็เตรียมไว้เรียบร้อยท่านเห็นว่าพวกเราควรออกเดินทางเมื่อไรดี?”

หลินชิงเทียนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบว่า “อีกไม่นานคงมีตระกูลต่างๆมาแสดงความยินดี เสวียนเอ๋อร์ยังไม่เคยออกจากอาณาเขตเหนือครามไปก่อนก็ไม่เสียหายพาเขาออกไปดูโลกภายนอกหน่อย”

“ค่อยๆเดินทางไปอย่างช้าๆก็ได้จะได้มีเวลาเตรียมตัวเต็มที่”

ได้ยินเช่นนั้นหลินฮ่าวจึงกล่าวว่า “วันมะรืนนี้เป็นวันดีฟ้าแจ่มใสท่านคิดว่าเป็นอย่างไร?”

หลินชิงเทียนพยักหน้า “เจ้ากำหนดไว้ก็ดีแล้วแต่ตอนออกเดินทางยังไม่ต้องตามใครข้าจะไปกับเสวียนเอ๋อร์เอง”

เมื่อผู้อาวุโสทั้งหลายได้ยินถ้อยคำนี้ก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

หลินเป่าเป็นคนแรกที่เอ่ยท้วง “ทำไมถึงไม่ให้พวกเราตามไป?”

“นี่เป็นการเดินทางครั้งแรกของเสวียนเอ๋อร์แถมยังไกลนัก ไม่ควรมีผู้คนติดตามไปมากหน่อยหรือ?”

หลินเฟิงก็พยักหน้าเห็นด้วย “ควรจะพาคนไปมากหน่อย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าอาณาเขตกลางจะเป็นอย่างไรอีกทั้งงานเลี้ยงทองคำครั้งนี้ไม่ได้จำกัดแค่ผู้ฝึกตนอาณาเขตกลาง แต่ยังมีจากอาณาเขตอื่นมาร่วมด้วย”

“ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจะจัดการไม่ทันนะขอรับ!”

หลินชิงเทียนแค่นเสียงเบาๆแล้วกล่าวว่า “พาคนไปมากๆแล้วจะมีประโยชน์อะไร? ในตระกูลหลินของเรามีกี่คนที่ฝ่าด่านไปถึงขอบเขตจิตวิญญาณ?”

“พาคนอื่นไปก็แค่ตัวถ่วงไม่ต่างอะไรกับภาระจะเสียแรงทำไมกัน?”