398.หลินเสวียนผู้เชื่อฟัง!

หลินเสวียนรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่ ๆ ข้ารู้ แต่ผู้ฝึกตนล้วนแล้วแต่ต้องเผชิญอันตรายมาตลอดมิใช่หรือ? ในอันตรายจึงจะมีโอกาสยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ไม่ใช่หรือ?”

เมื่อเห็นว่าท่าทีของหลินชิงเทียนเริ่มเปลี่ยนไปเขาก็รีบพูดขึ้นอีกว่า “ท่านบรรพชน ท่านเป็นคนสอนข้าเองนะเสวียนเอ๋อร์ไม่เคยลืมคำสั่งสอนของท่านเลย!”

“ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแน่นอนข้าจะเล่าต่อ…”

“ข้าขี่กระบี่เหาะไปยังทะเลแต่ระหว่างทางกลับพบสิ่งผิดปกติข้าไล่ตามสัตว์อสูรตัวหนึ่งไปและพลัดหลงเข้าไปในเขาวงกตหาทางออกไม่ได้อยู่นาน”

“ตอนนั้นข้ากำลังจะใช้พลังปราณทำลายเขาวงกตนี้แต่จู่ๆก็พบโพรงประหลาดเข้าดูท่าทางแปลกประหลาดนัก”

หลินเสวียนย่อมไม่อาจบอกได้ว่าเขาเดินทางข้ามมิติเพราะเศษชิ้นส่วนที่ระบบมอบให้จึงดัดแปลงเรื่องราวเล็กน้อย

“ข้าถูกดูดเข้าไปในโพรงมืดนั้นทันทีแล้วเมื่อรู้สึกตัวอีกที ข้าก็มาอยู่ในอีกสถานที่หนึ่งแล้ว”

หลินชิงเทียนขมวดคิ้วสงสัยเพราะเขาไม่เคยได้ยินเรื่องพื้นที่ที่สามารถดูดคนไปเปลี่ยนมิติได้ “สถานที่ที่เจ้าไปนั่น ยังเป็นทวีปสวรรค์อยู่หรือไม่? ข้าเคยได้ยินวิชาหนึ่งที่สามารถย่อระยะทางให้สั้นลงมากเชื่อมพื้นที่สองจุดเข้าด้วยกันได้ประหยัดเวลาอย่างยิ่ง”

หลินเสวียนส่ายหน้า “ข้าเห็นต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านปกคลุมฟ้า ป่าไม้กว้างสุดลูกหูลูกตา สถานที่เช่นนี้มีอยู่ในทวีปสวรรค์หรือไม่กัน? ข้ายังเห็นมังกรแท้หลายตนซึ่งในทวีปสวรรค์หายสาบสูญไปหมดแล้ว”

“ในความเห็นของข้าสถานที่แห่งนั้นน่าจะมีมังกรแท้หลายตนอยู่จริง ๆ”

หลินชิงเทียนพยายามนึกย้อนความจำกลับไปก็ไม่พบภาพสถานที่แบบนั้นอยู่ในความทรงจำเลย

เขาถามต่อว่า “เช่นนั้นเจ้าหลุดเข้าไปในแดนลับหรือไม่? ในแดนรกร้างอันกว้างใหญ่นี้มีโลกนับสามสิบล้านใบแดนลับน้อยใหญ่นั้นมีอยู่ไม่ถ้วน”

หลินชิงเทียนคิดว่านี่เป็นความเป็นไปได้จึงพูดต่อกับหลินเสวียน “แดนลับจำนวนมากในทวีปสวรรค์ยังไม่เคยถูกค้นพบ”

“บางแห่งอาจเป็นแดนลับโบราณหรือแดนลับที่ผู้ฝึกตนไม่เคยรู้จักและไม่เคยพบเห็นมาก่อน”

หลินเสวียนพยักหน้า “คำพูดของท่านมีเหตุผลนัก”

“เช่นนั้น… เจ้ายังจำสถานที่ที่เจอโพรงมืดนั้นได้หรือไม่?”

ภายในแดนลับนั้นมีมังกรแท้อยู่นี่คือสัตว์ศักสิทธิ์โบราณที่มีโชควาสนาติดตัวหากตระกูลหลินสามารถมีมังกรหนุนหลังได้ความรุ่งเรืองของตระกูลย่อมอยู่แค่เอื้อม

แต่หลินเสวียนส่ายหน้า “ข้าจำไม่ได้ ข้าหลงอยู่ในค่ายกลหนึ่งและพลังปราณของข้ากับค่ายกลนั้นขัดแย้งกันบางทีอาจทำให้ทางเข้าสู่แดนลับปรากฏขึ้น”

“แต่สถานที่ที่ข้าออกมากลับไม่ใช่ที่เดียวกับที่ข้าหลงอยู่อีกทั้งดูเหมือนว่าทางเข้าและทางออกจะอยู่คนละทิศทางกันด้วย”

เมื่อหลินชิงเทียนได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด

“เช่นนี้ก็หาไม่เจอแล้ว”

เขารู้สึกเสียดายเล็กน้อยแต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งเพราะเขาได้รับไข่มังกรมาแล้วไม่อาจโลภมากเกินไปได้

หลินชิงเทียนกล่าวกับหลินเสวียนต่อว่า “แดนลับบางแห่งจะเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดการที่เจ้าสามารถพบเจอมันนับเป็นวาสนาอย่างใหญ่หลวง” “แดนลับบางแห่งเป็นดินแดนโชควาสนาที่แท้จริงในโลกสร้างขึ้นโดยยอดฝีมือระดับสูง บางครั้งหลังจากยอดฝีมือนั้นสิ้นชีพแดนลับนั้นจึงค่อยๆปรากฏในโลก”

หลินชิงเทียนเหลือบตามองไข่มังกรที่วางอยู่บนเตียง “ข้าว่าแดนลับที่เจ้าพบนั้นน่าจะเป็นแดนลับเก่าแก่ที่ปรากฏตามกำหนดการและผ่านเวลามานับไม่ถ้วนแล้วเป็นแดนลับที่หายากยิ่ง”

หลินเสวียนไม่แน่ใจว่านั่นคือพรหรือภัยเขารู้เพียงว่ามังกรที่นั่นดุร้ายเกินไปเขาไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกในเร็ววัน

หากกลับไปอีกครั้งเกรงว่าจะถูกมังกรไล่ฆ่าตั้งแต่ก้าวแรกที่ปรากฏตัวบางทีแม้แต่เศษเสี้ยวของร่างยังอาจทิ้งไว้ไม่ได้

“นี่คือ… ไข่มังกรใช่หรือไม่?” หลินเสวียนเห็นสายตาท่านบรรพชนจับจ้องไข่มังกรก็รีบอุ้มมันยื่นให้หลินชิงเทียน

เพราะไข่มังกรนั้นใหญ่เกินไปพอหลินเสวียนเดินมาในท่าถือมันก็เอนเอียงคล้ายคนชราแม้จะไม่ล้มแต่ก็ดูเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ

เมื่อหลินชิงเทียนเห็นเข้าก็กลั้นหายใจด้วยความตื่นตระหนกไม่กล้าปล่อยลมหายใจนานนัก

เขากลัวว่าหากหลินเสวียนพลาดเพียงนิดไข่มังกรจะแตกก่อนทันได้เห็นโลกใบนี้

“ระวังหน่อย อย่าทำตก”

แต่หลินเสวียนที่กอดไข่มังกรไว้มั่นกลับตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ต้องห่วง ท่านบรรพชน”

“ข้าขนไข่มังกรลูกนี้กลับมาจากถ้ำมังกรพวกนั้นเสี่ยงตายมาก็ยังไม่เคยตกแตกจะมาตกตอนนี้ได้อย่างไร?”

เมื่อพูดจบเขาก็เดินมาถึงเบื้องหน้าบรรพชนแล้วยกไข่มังกรขึ้นวางตรงหน้าหลินชิงเทียน “ท่านบรรพชน โปรดดูนี่คือไข่มังกร!”

“ดูจากรอยร้าวด้านนอกเจ้านี่คงใกล้ฟักออกจากเปลือกแล้ว!”

ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งสัมผัสได้ถึงปราณวิญญาณที่แผ่ออกมาจากไข่มังกรพอไข่นี้วางอยู่บนเตียงหลินชิงเทียนยังคงสงบนิ่ง แม้รู้สึกว่ามันล้ำค่ายิ่งนักแต่ยังไม่ตื่นเต้นเท่าใด

ทว่าเมื่อไข่มังกรนี้ถูกยื่นมาชิดหน้ากลิ่นอายจากไข่มังกรแผ่ออกมาใกล้ตัวเขากลับรู้สึกคล้ายความตื่นเต้นบางอย่างที่เคยถูกฝังไว้ในจิตใจได้ถูกปลุกขึ้นมา

คอขวดของเขาเริ่มปั่นป่วนพลังปราณในร่างไหลเวียนรุนแรงราวแม่น้ำเชี่ยว

เขารีบนั่งลงข่มจิตใจควบคุมพลังปราณในร่างให้สงบลงอย่างช้าๆ

เมื่อเห็นเช่นนี้หลินเสวียนจึงถอยออกไปเล็กน้อยเขานั่งลงห่างจากบรรพชนราวสองเมตรกอดไข่มังกรไว้และเข้าสมาธิบ่มเพาะพลังทำความเข้าใจเต๋า

ไม่ไกลกันนั้นพลังปราณของหลินชิงเทียนเริ่มหมุนเวียนเป็นปกติอักขระโบราณค่อยๆปรากฏรอบตัวและพลังปราณวิญญาณหนาแน่นแผ่กระจายไปทั่วห้อง

ห้องนี้ในตอนนี้คล้ายกลายเป็นแดนฝึกตนอันเป็นธรรมชาติ พลังปราณวิญญาณบริสุทธิ์ หนาแน่น มีผลในการทำให้จิตใจสงบ

เวลาที่ผู้ฝึกตนเข้าสู่ภาวะฝึกฝนหรือกำลังจะทะลวงระดับ พวกเขากลัวที่สุดคือจิตไขว้เขวหากมีสถานที่แบบนี้ช่วยสนับสนุนทุกครั้งที่ฝึกหรือบรรลุระดับก็จะมีจิตใจที่สงบปราณหมุนเวียนเป็นระเบียบไม่เกิดข้อผิดพลาด

โอกาสสำเร็จในการทะลวงระดับก็จะสูงขึ้นอย่างมาก

และในตอนนี้หลินชิงเทียนก็กำลังรู้สึกเช่นนั้นเขารู้สึกราวกับจิตใจสงบชัดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนคล้ายกลับไปเป็นผู้ฝึกตนที่เพิ่งเริ่มฝึกในยามเช้าอันปลอดโปร่ง